RECENSIE: Fontaines D.C. – Black Boys on Mopeds
Er zijn covers die het origineel proberen te verbeteren.
En er zijn covers die gewoon zeggen: dit nummer is al perfect, wij lopen er alleen even doorheen.
Fontaines D.C. kiest duidelijk voor dat laatste.
Black Boys on Mopeds van Sinéad O'Connor was al geen vrolijk nummer. Het was een aanklacht, een observatie, een ongemakkelijk stuk waarheid dat zich niet liet wegpoetsen met een mooi refrein.
En Fontaines D.C. doet hier precies wat ze moeten doen:
Niet te veel.
De gitaren blijven kaal. De sfeer is bijna verstikkend. Alsof het nummer in een lege straat is opgenomen waar de echo net iets te lang blijft hangen.
Grian Chatten zingt het niet zoals Sinéad.
Dat kan ook niet.
Maar hij brengt iets anders: afstand. Vermoeidheid. Het soort stem dat klinkt alsof hij al te vaak heeft gezien dat dingen niet veranderen.
En dat werkt.
De band houdt alles klein. Geen grote productie. Geen dramatische opbouw. Alleen spanning die langzaam onder de huid kruipt.
Het voelt minder als een cover en meer als een herinnering.
Alsof dit nummer nog steeds rondloopt.
Maar eerlijk is eerlijk: het blijft een gevaarlijke onderneming om een lied dat zo sterk verbonden is met één stem opnieuw te zingen. Je hoort voortdurend het origineel in je hoofd.
En misschien is dat ook precies de bedoeling.
Beoordeling: ★★★★☆
Cijfer: 8,3
Hitpotentie: 6,7
Geen hit.
Wel een cover die laat zien dat sommige nummers nooit echt oud worden.https://www.youtube.com/watch?v=Czmy33Dqmv0
Geen opmerkingen:
Een reactie posten