RECENSIE: Thirty Seconds To Mars – Over My Head
Er zijn bands die ouder worden.
En er zijn bands die ouder worden en blijven doen alsof ze nog steeds de soundtrack zijn van jouw existentiële crisis uit 2007.
Thirty Seconds To Mars zit al jaren comfortabel in die laatste categorie.
Over My Head begint zoals je verwacht. Groot. Open. Serieus. Alsof dit nummer persoonlijk is goedgekeurd door een team mensen dat gespecialiseerd is in “epische gevoelens voor algemeen gebruik.”
En dan komt Jared Leto.
Een man die niet zingt, maar verklaart.
Zijn stem hangt ergens tussen wanhoop en zelfvertrouwen. Alsof hij tegelijk verdrinkt en weet dat iedereen kijkt hoe mooi hij dat doet.
De productie is… enorm.
Alles is enorm.
De drums zijn enorm.
De synths zijn enorm.
Zelfs de stilte klinkt enorm.
Dit is geen nummer.
Dit is een statement dat niet precies weet wat het wil zeggen.
En toch werkt het. Tegen beter weten in.
Want ergens, diep onder al die lagen drama en galm, zit nog steeds datgene wat Thirty Seconds To Mars ooit groot maakte:
Overgave.
Ze menen dit.
Misschien iets té veel.
Maar ze menen het.
En dat is tegenwoordig zeldzaam geworden.
Tegelijkertijd voelt het ook veilig.
Alsof ze deze formule inmiddels zo goed kennen dat falen onmogelijk is geworden.
Maar verrassen?
Dat doen ze niet meer.
Dit is geen sprong.
Dit is een herhaling.
Een mooie herhaling.
Maar toch.
Beoordeling: ★★★☆☆
Cijfer: 7,2
Hitpotentie: 8,5
Groter dan nodig.
Maar kleiner dan vroeger.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten