RECENSIE: Jessie Ware – Ride
Er zijn nummers die je hoort.
En er zijn nummers die je aankijken, een sigaret opsteken en zeggen: stap maar in.
Ride is dat tweede.
Jessie Ware heeft hier geen liedje gemaakt. Ze heeft een nacht gebouwd. Neon op nat asfalt. Een stad die net iets te laat nog leeft. En ergens, in de verte, een hart dat niet zeker weet of het nog mee moet.
De beat begint met dat typische disco-gevoel. Niet fout. Niet kitsch. Maar zelfverzekerd. Alsof het weet dat stijl tijdloos is. Daaroverheen glijden synths die rechtstreeks uit de new wave lijken te zijn gestolen. Koud. Elegant. Onaanraakbaar.
En dan die strijkers.
Dat snufje Ennio Morricone.
Alsof elk moment een duel kan beginnen tussen verlangen en zelfcontrole.
En Jessie Ware?
Die zingt niet.
Die verleidt.
Haar stem is niet groot. Niet dramatisch. Maar precies goed. Ze hoeft je niet te overtuigen. Ze weet al dat je blijft.
Wat dit nummer zo sterk maakt, is dat het nergens te hard probeert. Geen schreeuw. Geen goedkope climax. Alleen spanning die blijft hangen.
Dit is volwassen muziek.
Niet saai volwassen.
Maar gevaarlijk volwassen.
Alsof het precies weet wat het doet en daar geen excuses voor maakt.
En ergens besef je:
Dit is geen retro.
Dit is tijdloos.
Beoordeling: ★★★★★
Cijfer: 9,3
Hitpotentie: 8,9
Geen hit die komt en gaat.
Maar een hit die blijft wachten
Geen opmerkingen:
Een reactie posten