James Blake – Trying Times
Er zijn albums die je opzet terwijl je de afwas doet. En er zijn albums waarbij je automatisch even gaat zitten, omdat je voelt dat iemand iets serieus probeert te zeggen. Trying Times van James Blake hoort duidelijk bij die tweede categorie. Dit is geen achtergrondmuziek. Dit is muziek die zachtjes aan je mouw trekt en zegt: hé, luister even.
James Blake heeft altijd een talent gehad voor melancholie. Zijn muziek klinkt vaak alsof iemand midden in de nacht achter een piano zit terwijl buiten de straatlampen zacht oranje branden. Op Trying Times trekt hij dat gevoel nog verder door. Het album zweeft ergens tussen elektronische minimalisme, soul en breekbare pianoballads.
En Blake doet iets wat maar weinig artiesten durven: hij laat ruimte. Stilte zelfs. Waar andere producers denken dat elk moment gevuld moet worden met geluid, laat Blake gewoon een paar seconden leegte vallen. En juist daardoor komt zijn stem nog harder binnen.
De schoonheid van het breekbare
De nummers op Trying Times voelen persoonlijker dan veel popalbums van dit moment. Geen grote bombast, geen stadionrefreinen. Vaak begint een track met alleen piano of een minimalistische beat, waarna langzaam synths en koortjes binnenkomen alsof ze voorzichtig een kamer betreden.
Blake zingt zoals hij altijd zingt: breekbaar, bijna fluisterend, maar met een emotionele lading die je meteen voelt. Het klinkt alsof hij niet probeert indruk te maken, maar gewoon eerlijk wil zijn. En dat is tegenwoordig bijna een revolutionaire strategie.
Elektronica met een ziel
Wat Blake zo bijzonder maakt, is hoe hij elektronica gebruikt. Niet als trucje, maar als emotioneel instrument. Beats klinken soms alsof ze uit een andere kamer komen, synths golven langzaam door het nummer, en ergens daarboven zweeft zijn stem als een soort menselijke echo.
Sommige tracks zijn bijna hypnotisch. Je denkt dat er weinig gebeurt, maar ondertussen zit je ineens drie minuten verder en merk je dat je compleet in het nummer bent verdwenen.
Een album voor de late avond
Trying Times is geen album voor de sportschool. Dit is muziek voor de avond, voor momenten waarop je nadenkt over het leven, relaties of gewoon even rust nodig hebt.
En juist daarom voelt het zo sterk. Blake probeert niet groter te zijn dan hij is. Hij maakt gewoon prachtige, eerlijke muziek. En dat werkt.
Voor de jaarlijsten
Als er eind 2026 weer overal lijstjes verschijnen met “beste albums van het jaar”, zou het me verbazen als Trying Timesdaar niet tussen staat. Niet omdat het het luidste album is, maar omdat het misschien wel het mooiste is.
⭐ Sterren: ★★★★★
🎧 Albumcijfer: 9,1
📈 Hitpotentie: 8,0
Oordeel van De Alternatieve Muziekman:
Een prachtig, breekbaar album dat langzaam onder je huid kruipt. Geen spektakel, wel pure schoonheid. Grote kans dat dit eind 2026 in heel wat jaarlijstjes opduikt
Geen opmerkingen:
Een reactie posten