Florence + The Machine – “Witch Dance”
Er zijn artiesten die een liedje maken. En er zijn artiesten die een ritueel beginnen. Florence Welch behoort duidelijk tot die tweede categorie. “Witch Dance” klinkt namelijk niet als een gewone track, maar als iets dat per ongeluk ontstaat wanneer iemand een oud boek openslaat in een verlaten kerk en denkt: ach, laten we dit eens hardop voorlezen.
Vanaf de eerste seconden hangt er zo’n sfeer van: hier gaat iets gebeuren. Trommels die klinken alsof iemand op een houten vloer in een bos hut staat te meppen, galmende gitaren die langzaam rondjes draaien, en daarboven Florence die zingt alsof ze de enige is die de instructies van het ritueel begrijpt. De rest van de band volgt braaf. En wij ook. Want Florence heeft dat talent: ze maakt van dramatiek een sport.
Het mooie is dat het nummer nergens probeert “modern” te zijn. Geen TikTok-refrein, geen verplichte drop, geen producer die halverwege denkt: laten we er even een EDM-beat onder gooien. Nee, dit is gewoon Florence die doet waar ze goed in is: grootse, theatrale indie-pop die ergens tussen kerk, bos en festivalweide zweeft.
En dat werkt. Want waar veel artiesten mysterie proberen te spelen – vaak met het resultaat van een gothic Halloween-feest bij de plaatselijke hockeyclub – klinkt dit echt bezwerend. Alsof Kate Bush even op bezoek kwam, Stevie Nicks een kaars aanstak en Florence besloot: oké, we gaan dansen tot de buren bang worden.
Het refrein zwelt aan als een storm. Niet per se een radiohit-refrein, maar wel eentje dat op een festival duizenden mensen tegelijk laat springen alsof ze meedoen aan een collectieve heksenkring. En eerlijk: als Florence op het podium “Witch Dance” inzet, gaan er waarschijnlijk ergens in Engeland spontaan drie bomen praten.
Wat “Witch Dance” vooral goed maakt is dat het volledig schaamteloos is. Het is groot, dramatisch, mystiek en een tikje overdreven. Maar Florence heeft het charisma om dat geloofwaardig te maken. Bij een andere artiest zou het al snel klinken alsof iemand in een middeleeuwse fantasyserie auditie doet voor de rol van “mysterieuze vrouw bij het kampvuur”. Bij Florence voelt het gewoon… logisch.
Kortom: geen brave popsong, maar een theatrale trance waar je vrijwillig in mee gaat.
Beoordeling: 8,8
Sterren: ★★★★☆
Hitpotentie: 7,5
Oordeel van de Alternatieve Muziekman:
Een glorieuze heksenmis. En je staat vanzelf te dansen. Zelfs zonder bezem.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten