RECENSIE: Metric – Time Is A Bomb
Er zijn bands die ouder worden en steeds meer synthesizers kopen.
En er zijn bands die op een gegeven moment zeggen: genoeg met die knoppen, geef mij een gitaar.
Metric kiest hier duidelijk voor optie twee.
Time Is A Bomb begint zonder omweg. Geen intro die langzaam sfeer moet opbouwen. Geen elektronische mist. Gewoon gitaren. Hard. Direct. Alsof de band zelf ook een beetje verrast is dat ze dit nog steeds kunnen.
Emily Haines klinkt hier scherper dan je misschien verwacht. Haar stem heeft altijd iets koels gehad, maar hier zit ook een randje frustratie in. Niet schreeuwerig. Meer het soort boosheid dat langzaam kookt.
De gitaren doen het echte werk.
Geen synths die alles mooi dichtplamuren. Geen elektronische glanslaag. Gewoon riffs die door het nummer trekken alsof ze haast hebben. Het voelt rauwer dan hun recentere werk.
En dat is verfrissend.
Maar ook een beetje nostalgisch.
Het klinkt alsof Metric even terugloopt naar hun eigen beginjaren. Niet omdat ze geen nieuwe ideeën hebben, maar omdat ze herinnerd willen worden aan waarom ze ooit begonnen.
En eerlijk?
Dat werkt.
Want Time Is A Bomb heeft energie. Het heeft richting. Het voelt als een band die weer even op instinct speelt in plaats van op ontwerp.
Maar het blijft ook veilig.
Geen revolutie.
Geen onverwachte wending.
Gewoon een goed rocknummer.
En soms is dat precies genoeg.
Beoordeling: ★★★★☆
Cijfer: 8,2
Hitpotentie: 7,8
Geen synthpop.
Gewoon gitaren die doen wat gitaren moeten doen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten