ALBUMRECENSIE: Morrissey – Make-Up Is a Lie
Er zijn artiesten die ouder worden en hun legendestatus voorzichtig koesteren.
En er is Morrissey.
Een man die al veertig jaar rondloopt alsof de wereld hem persoonlijk heeft teleurgesteld en daar vervolgens prachtige liedjes over schrijft.
Make-Up Is a Lie is zo’n plaat waarbij je vanaf de eerste minuten denkt: dit had briljant kunnen zijn… en dat gebeurt dan net niet.
Het album begint degelijk. Morrissey’s stem is er nog steeds: gedragen, melodramatisch, een beetje alsof hij elke zin uitspreekt alsof hij hem op een grafsteen wil laten graveren. Dat blijft indrukwekkend, want weinig stemmen in de popmuziek dragen zoveel melancholie.
De productie klinkt ook degelijk. Gitaren, orkestrale arrangementen, hier en daar een dramatische wending. Alles klinkt professioneel, verzorgd en duidelijk gemaakt door mensen die weten hoe een Morrissey-plaat hoort te klinken.
En precies daar zit het probleem.
Het klinkt té bekend.
Alsof Morrissey zijn eigen verleden heeft bestudeerd en daar een veilige remix van heeft gemaakt.
De pijnlijke misser van de plaat is zonder twijfel de cover van een nummer van Roxy Music. Waar het origineel elegant en mysterieus was, voelt Morrissey’s versie hier verrassend stroef. Alsof hij een kostuum heeft aangetrokken dat hem net niet past.
Maar gelukkig is er ook een moment waarop het album wél tot leven komt.
Monsters of Pig Alley.
Dat nummer heeft alles wat je van Morrissey wilt: drama, ironie, een melodie die zich vastzet en een tekst die klinkt alsof hij tegelijk de wereld aanklaagt en zichzelf.
Daar hoor je even weer de oude magie.
Alleen… die magie blijft niet lang genoeg hangen.
Het album is absoluut niet slecht. Sterker nog, het valt mee. Maar het haalt simpelweg niet het niveau van zijn sterkere platen. Het voelt meer als een voetnoot in een lange carrière dan als een nieuw hoofdstuk.
En misschien is dat ook onvermijdelijk.
Sommige legendes schrijven hun grootste werk vroeg.
En blijven daarna vooral herinneringen maken.
Beoordeling: ★★★☆☆
Cijfer: 6,5
Hitpotentie: 6,8
Geen slecht album.
Maar ook geen Morrissey-klassieker.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten