RECENSIE: Midge Ure – Just Words
Er zijn artiesten die hun verleden proberen te ontlopen.
En er zijn artiesten die weten dat hun verleden altijd met hen meeloopt.
Midge Ure hoort duidelijk bij die tweede groep.
Just Words voelt als een voorzichtig nieuw hoofdstuk na jaren van stilte. Meer dan tien jaar sinds zijn laatste echt nieuwe werk, en dat hoor je ook een beetje. Niet als een gebrek, maar als een soort rust. Alsof hij niet meer hoeft te bewijzen dat hij het kan.
De opening is warm. Gitaren, subtiele elektronica en een productie die duidelijk probeert dat klassieke Ure-gevoel terug te halen. Dat melancholische randje dat je ook hoorde bij zijn werk met Ultravox.
En daar zit meteen ook het dilemma.
Want zodra je die stem hoort, denk je automatisch aan de jaren tachtig. Aan nummers die groter klonken dan hun tijd. Aan die typische synths en melodieën die nog steeds ergens op de radio rondzweven.
En Just Words is mooi.
Maar het is niet dat niveau.
Zijn stem klinkt ouder, maar nog steeds herkenbaar. Misschien iets zachter, iets bedachtzamer. De melodie is degelijk, de sfeer melancholisch en volwassen. Het is een nummer dat eerder reflecteert dan vooruit stormt.
En dat heeft zijn charme.
Alleen… het mist dat ene moment waarop alles openbreekt. Dat refrein dat blijft hangen. Dat gevoel dat je bij zijn oudere werk soms meteen had.
Hier blijft het vooral netjes.
En misschien is dat ook logisch.
Niet elke artiest hoeft nog een revolutie te beginnen.
Soms is een goed nummer gewoon genoeg.
Beoordeling: ★★★☆☆
Cijfer: 6,8
Hitpotentie: 6,5
Mooi.
Maar de schaduw van de jaren tachtig blijft groot.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten