RECENSIE: Bleachers – Dirty Wedding Dress
Er zijn nummers die klinken alsof ze in een studio zijn gemaakt.
En er zijn nummers die klinken alsof ze om drie uur ’s nachts op een lege parkeerplaats zijn ontstaan na een slecht idee en twee biertjes te veel.
Dirty Wedding Dress zit ergens precies daartussen.
Jack Antonoff, de man die inmiddels half popland produceert, heeft met Bleachers altijd een zwak gehad voor nostalgie. Niet subtiel nostalgisch, maar dat soort nostalgie waarbij je bijna de geur van cassettebandjes en oude radio’s ruikt.
Dit nummer leunt daar zwaar op.
De opening is typisch Bleachers: een simpele beat, een synthlijn die rechtstreeks uit een vergeten jaren-tachtig soundtrack lijkt te komen en gitaren die net genoeg rafelrand hebben om het niet té netjes te maken.
En dan dat refrein.
Het komt binnen alsof iemand een raam openzet. Groot, emotioneel en een beetje rommelig. Jack Antonoff zingt niet perfect, maar dat hoeft ook niet. Zijn stem heeft altijd iets haastigs, alsof hij bang is dat het moment anders verdwijnt.
En dat werkt.
De kracht van Dirty Wedding Dress zit in de energie. Het nummer voelt alsof het voortdurend op het punt staat om uit elkaar te vallen, maar net bij elkaar wordt gehouden door enthousiasme.
Maar eerlijk is eerlijk: het blijft ook een beetje het bekende Bleachers-recept.
Grote emoties.
Grote synths.
Grote refreinen.
En soms denk je: ja, dit hebben we eerder gehoord.
Maar ondertussen zing je het refrein alweer mee.
En dat is meestal een goed teken.
Beoordeling: ★★★★☆
Cijfer: 8,2
Hitpotentie: 8,6
Rommelige romantiek.
En precies daarom werkt het.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten