RECENSIE: Cheap Trick – The Best Thing
Er zijn bands die een legende worden.
En er zijn bands die daarna nog dertig jaar proberen te doen alsof die legende gisteren gebeurde.
Cheap Trick hoort helaas bij die tweede categorie.
In 1979 waren het jonge goden. Powerpop die knalde, refreinen die je hersenen overnamen en gitaren die precies wisten wanneer ze moesten bijten. I Want You To Want Me, Surrender — dat soort nummers die je niet alleen hoorde, maar voelde.
En nu is er The Best Thing.
Een titel die meteen al gevaarlijk veel zelfvertrouwen uitstraalt.
Want laten we eerlijk zijn: dit is niet het beste.
Het begint nog hoopvol. Een gitaar, een tempo dat probeert te doen alsof het nog steeds 1979 is. Maar al snel hoor je dat de energie anders is. Niet slecht geproduceerd, niet vals gespeeld, maar… vermoeid.
Robin Zander zingt nog steeds met herkenbare flair, maar de urgentie ontbreekt. Het voelt alsof de band zelf ook weet dat dit meer een routineklus is dan een explosie.
Het refrein probeert groot te zijn.
Maar blijft hangen op “best oké”.
En dat is misschien het grootste probleem: het nummer klinkt alsof het zijn eigen titel probeert te geloven.
The Best Thing is een beetje alsof een oude rockband op een reüniefeest staat en zegt: we kunnen het nog. Technisch klopt het allemaal, maar de magie — die spontane vonk van vroeger — blijft uit.
En dan wordt de titel ineens bijna ironisch.
Want het beste van Cheap Trick ligt al lang achter ons.
Beoordeling: ★★☆☆☆
Cijfer: 5,2
Hitpotentie: 5,9
Niet het beste.
Misschien zelfs het tegenovergestelde.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten