RECENSIE: Florence + The Machine – One of the Greats
Er zijn artiesten die een groot geluid hebben.
En er zijn artiesten die klinken alsof ze een kathedraal hebben gehuurd om hun emoties in te parkeren.
Florence + The Machine zit stevig in die tweede categorie.
One of the Greats begint zoals je verwacht: een langzaam opbouwende piano, een beetje mysterie, een sfeer die voelt alsof er elk moment iets groots gaat gebeuren. En ja hoor, daar is ze weer.
Florence Welch.
Een stem die niet zingt maar uitwaaiert. Alsof ze elk refrein tegen een bergwand gooit om te horen hoe het terugkomt.
Het nummer bouwt langzaam op. Eerst klein, bijna ingetogen. Daarna komen de drums, de gitaren, de koortjes — en voordat je het weet zit je midden in een Florence-orkaan van emoties.
En dat kan niemand beter dan zij.
De kracht van One of the Greats zit in dat gevoel van grootsheid zonder dat het goedkoop wordt. Veel artiesten proberen dit soort epische pop te maken en eindigen met iets dat klinkt als een parfumreclame.
Florence maakt er een ritueel van.
Maar eerlijk is eerlijk: het is ook een beetje het bekende recept. Je hoort meteen dat dit Florence + The Machine is. Geen radicale vernieuwing, geen onverwachte bocht.
Alleen… het werkt nog steeds.
En als iets zo goed werkt, waarom zou je het veranderen?
Beoordeling: ★★★★½
Cijfer: 8,9
Hitpotentie: 9,1
Groots.
Dramatisch.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten