The War On Drugs – Who’s That
STOP DE PERSEN. The War On Drugs is terug. Slechts vijf minuten — voor hun doen bijna een radiospotje — maar hemels mooi
Stop.
De. Persen.
Er is een nieuwe The War On Drugs.
En ja, dan heb je natuurlijk onmiddellijk mijn aandacht.
Who’s That duurt iets meer dan vijf minuten. Voor een gemiddelde popartiest is dat tegenwoordig ongeveer een dubbelalbum, maar voor The War On Drugs denk je bijna:
Adam, is er iets misgegaan? Waar zijn de overige zeven minuten?
Geen paniek.
Want die vijf minuten voelen nergens gehaast.
Integendeel.
Who’s That doet precies wat The War On Drugs zo goed kan: het nummer begint, zet rustig de motor aan en voordat je het weet rijd je alweer over een eindeloze Amerikaanse snelweg terwijl de zon langzaam achter de horizon verdwijnt.
En ik zit gewoon thuis.
Dat is knap.
The War On Drugs heeft het nummer overigens al een tijdje laten rijpen. Het werd in mei 2024 voor het eerst live gespeeld en dook deze zomer opnieuw regelmatig in de setlists op; op Rock Werchter en in Hyde Park openden ze er zelfs mee.
Nu is de studioversie er eindelijk.
Hemels.
Alle ingrediënten, maar nergens te veel
Dat is het mooie aan Who’s That.
Je krijgt niet meteen alles over je heen.
Eerst wordt er een basis neergelegd.
Dan komt er iets bij.
Een gitaar.
Een synthesizer.
Een extra laag.
Een klein detail.
Nog een gitaar.
En ondertussen die karakteristieke stem van Adam Granduciel, alsof hij vanaf de bestuurdersstoel van een oude auto zijn levensverhaal vertelt terwijl niemand gevraagd heeft waar we eigenlijk naartoe rijden.
Maakt niet uit.
Gewoon doorrijden.
Het nummer werd opgenomen in Granduciels eigen ruimte in Burbank, Californië, met Granduciel als producer. Austin Asvanonda nam de opname voor zijn rekening, Jonathan Low mixte de track en Ruairi O’Flaherty deed de mastering.
En dat hoor je.
Niet omdat ik tijdens het luisteren denk: goh, wat een uitstekende mastering van Ruairi.
Zo luister ik gelukkig nog net niet naar muziek.
Maar alles heeft ruimte.
Dat vind ik veel belangrijker.
The War On Drugs begrijpt dat groot niet hetzelfde is als hard.
Hun muziek wordt groot doordat de horizon steeds verder lijkt te verdwijnen.
Een hoofdgerecht dat je ongemerkt opeet
Ik vind de vergelijking met een maaltijd eigenlijk perfect.
Who’s That zet niet meteen een bord neer met zestien ingrediënten op elkaar gestapeld.
Je krijgt alles geleidelijk voorgeschoteld.
Eerst iets kleins.
Dan meer smaak.
Dan merk je ineens hoe die gitaren en synthesizers om elkaar heen bewegen.
En voordat je goed en wel doorhebt wat er gebeurt, is het nummer afgelopen.
Hè?
Nu al?
Dat is misschien het grootste compliment dat ik een nummer van vijf minuten kan geven.
Het voelt kort.
Bij slechte muziek kan twee minuten achtenveertig voelen alsof iemand een gemeenteraadsvergadering integraal op vinyl heeft uitgebracht.
Hier zijn vijf minuten voorbij voordat ik op mijn horloge kan kijken.
En dan druk ik opnieuw op play.
En er komt meer
Dat maakt Who’s That extra spannend.
Dit is namelijk niet zomaar een losse single. The War On Drugs werkt aan het zesde studioalbum, het eerste sinds I Don’t Live Here Anymore. Volgens de eerste informatie is Granduciel bijna klaar met die plaat en heeft hij veel ervan thuis gemaakt. Zijn bedoeling was om iets terug te vinden van het gevoel van de vroegere War On Drugs-platen, maar dan met de kennis en apparatuur van nu.
Nou Adam.
Ga vooral door.
Als dit de richting is, begin ik mijn stoel alvast klaar te zetten.
De Alternatieve Muziekman zegt
Ik hoef hier eigenlijk niet moeilijk over te doen.
Dit is The War On Drugs zoals ik The War On Drugs wil horen.
Ruimtelijk.
Melancholisch.
Warm.
Gitaar en elektronica die niet om voorrang vechten.
Een nummer dat niet naar een climax rent, maar er langzaam naartoe rijdt.
En vooral dat heerlijke gevoel dat muziek groter wordt naarmate je langer luistert.
Is Who’s That revolutionair?
Nee.
Gelukkig niet.
Ik wil helemaal niet dat The War On Drugs ineens hyperpop gaat maken omdat iemand heeft gezegd dat ze zichzelf opnieuw moeten uitvinden.
Ik wil die gitaren.
Die synths.
Die stem.
Die eindeloze weg.
Geef mij die horizon maar.
En het grappigste?
Vijf minuten.
Slechts vijf minuten!
The War On Drugs heeft blijkbaar ontdekt hoe je een kort liedje maakt.
Nou ja.
Kort.
Voor hun doen.
★★★★★ – 5 van de 5 sterren
Cijfer: 9,7/10
Adam Granduciel: ⭐⭐⭐⭐⭐
Gitaren: ⭐⭐⭐⭐⭐
Synths: ⭐⭐⭐⭐⭐
Opbouw: ⭐⭐⭐⭐⭐
Melancholie: ⭐⭐⭐⭐⭐
Hemelse-factor: ⭐⭐⭐⭐⭐
Nachtelijke autorit: ⭐⭐⭐⭐⭐+
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐⭐
Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐☆
INDIE TOP 20-potentie: 🔴🔴🔴🔴🔴
Nieuw-album-verwachting: ⭐⭐⭐⭐⭐+
Who’s That? The War On Drugs natuurlijk. Vijf minuten lang bouwen ze rustig een nummer op en als het eindelijk helemaal openstaat, blijkt de horizon alweer verdwenen. Stop de persen — en zet hem nog een keer aan
