Er zijn artiesten die een succesvol trucje ontdekken en dat vervolgens tien jaar blijven herhalen.
En dan heb je Steve Lacy.
Hij lijkt juist allergisch voor voorspelbaarheid. Soul, indie, funk, psychedelica, alternatieve R&B en een flinke dosis eigenzinnigheid: Lacy gooit alles in de blender en komt er meestal mee weg. Dat maakt hem tegelijkertijd fascinerend én soms een beetje frustrerend.
Met Oh Yeah? laat hij opnieuw horen waarom hij een van de meest creatieve artiesten van zijn generatie is.
Vanaf de eerste minuten valt op hoe ontspannen het album klinkt. Geen overgeproduceerde popplaat die koste wat kost hits wil afleveren, maar een verzameling nummers die organisch in elkaar overlopen. De gitaren klinken warm, de baslijnen zijn soepel en de ritmes hebben die typische nonchalance die Steve Lacy zo herkenbaar maakt.
Alsof hij alles moeiteloos uit zijn mouw schudt.
Maar schijn bedriegt.
Onder die relaxte sfeer zit ontzettend veel muzikaal vakmanschap verborgen. De arrangementen zitten vol kleine details: onverwachte akkoordwisselingen, subtiele koortjes en ritmische vondsten die je pas na meerdere luisterbeurten echt ontdekt.
Dat maakt Oh Yeah? tot een album dat blijft groeien.
Hoogtepunt is zonder twijfel "the feeling". Hier komt alles samen waar Steve Lacy zo goed in is. Een onweerstaanbare groove, een melodie die onmiddellijk blijft hangen en een productie die tegelijk minimalistisch en rijk klinkt.
Ook "doom" behoort tot de absolute hoogtepunten. Het nummer heeft een donkere ondertoon, maar blijft melodieus en toegankelijk. De combinatie van funky gitaarpartijen en dromerige zang werkt uitstekend.
En dan is er nog "nice shoes / in your world".
Misschien wel het meest avontuurlijke moment van het album. Twee sferen vloeien bijna naadloos in elkaar over, waardoor het voelt alsof je naar een kleine muzikale film luistert. Juist dit soort experimenten maken Steve Lacy zo interessant.
Tijdens het luisteren hoor je invloeden van Prince, de eigenzinnigheid van Thundercat, de soul van D'Angelo en de speelse creativiteit van **Blood Orange>. Toch blijft Steve Lacy altijd zichzelf.
Dat is zijn grootste kracht.
Is het album perfect?
Nee.
Sommige nummers voelen meer als muzikale schetsen dan volledig uitgewerkte composities. Af en toe zou je willen dat hij iets langer blijft hangen bij een sterk idee in plaats van alweer de volgende afslag te nemen. Daardoor mist Oh Yeah?soms net de emotionele impact van een echte klassieker.
Maar vervelen?
Geen seconde.
Steve Lacy blijft verrassen en weigert veilige keuzes te maken. Dat levert misschien niet zijn meest toegankelijke album op, maar wel een plaat die nieuwsgierig maakt en uitnodigt om steeds opnieuw te luisteren.
En dat is misschien wel belangrijker dan een paar extra hits.
Favoriete nummers
🥇 the feeling
🥈 doom
🥉 nice shoes / in your world
⭐ Sterrenbeoordeling
★★★★☆
Cijfer: 8,8
Hitpotentie: 8,7
🎸✨ Met Oh Yeah? bevestigt Steve Lacy opnieuw zijn status als een van de meest originele muzikanten van dit moment. Het album zit vol inventieve grooves, slimme arrangementen en een ontspannen sfeer die nooit gemakzuchtig wordt. Niet ieder experiment is even raak, maar de hoogtepunten – vooral the feeling, doom en nice shoes / in your world – laten horen hoeveel talent hier samenkomt. Een sterke plaat die groeit bij iedere luisterbeurt en bewijst dat creativiteit nog altijd belangrijker is dan het volgen van de hitformule.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten