Soms zegt een titel alles.
The Art of Letting Go.
Alleen al die woorden verraden dat dit geen luchtige popsingle wordt. Loslaten is misschien wel één van de moeilijkste dingen die een mens moet leren. Liefde, verdriet, verwachtingen, verlies... het klinkt eenvoudig totdat je er zelf middenin zit.
Moncrieff weet dat gevoel verrassend goed te vangen.
Vanaf de eerste pianotonen hangt er een melancholische rust over het nummer. Geen haastige productie die zo snel mogelijk naar een groot refrein wil. Moncrieff kiest juist voor een langzame opbouw, waarin iedere regel de ruimte krijgt om binnen te komen.
Dat werkt.
Zijn stem blijft het grootste wapen. Er zit een lichte breekbaarheid in die perfect aansluit bij de tekst. Hij hoeft niet overdreven uit te halen om emotie over te brengen. Sterker nog, juist de kleine momenten maken indruk. Je hoort iemand zingen die het verhaal zelf lijkt te hebben meegemaakt.
Dat maakt The Art of Letting Go geloofwaardig.
Muzikaal beweegt het nummer zich tussen moderne indiepop en een klassieke singer-songwriterballad. De piano vormt de basis, waarna subtiele strijkers, gitaarpartijen en een warme ritmesectie het geheel langzaam groter maken.
Alles klinkt smaakvol.
Geen overdreven bombast.
Geen goedkope emotionele trucjes.
Tijdens het luisteren moet je af en toe denken aan Tom Walker, de gevoeligheid van Dean Lewis en de melodische opbouw van Tom Odell. Toch behoudt Moncrieff voldoende eigen karakter om niet als een kopie te klinken.
Dat is een belangrijk pluspunt.
De productie is bovendien uitstekend. Alles klinkt helder en ruimtelijk. De instrumenten ondersteunen de zang zonder deze ooit te overheersen. Dat zorgt ervoor dat de emotie centraal blijft staan.
Het enige kleine minpunt is dat het nummer zich behoorlijk veilig binnen het genre beweegt. Je hoort nergens een verrassende muzikale wending of een risico dat het lied echt onderscheidt van andere sterke singer-songwriterballads.
Maar misschien hoeft dat ook niet.
Niet ieder nummer hoeft het wiel opnieuw uit te vinden.
Soms is een eerlijk geschreven liedje, goed gezongen en prachtig geproduceerd, precies voldoende.
En dat is The Art of Letting Go.
Een lied dat je niet overdondert, maar langzaam onder je huid kruipt.
En vaak zijn dat juist de nummers die het langst blijven hangen.
⭐ Sterrenbeoordeling
★★★★☆½
Cijfer: 8,8
Hitpotentie: 8,3
🎹❤️ Met The Art of Letting Go levert Moncrieff een warme, oprechte en emotioneel overtuigende single af. Zijn breekbare stem en de subtiele opbouw maken van dit nummer een prachtige luisterervaring. Misschien niet de meest vernieuwende ballad van het jaar, maar wel één die recht uit het hart lijkt te komen.
https://youtu.be/ZIY7x0HFWB0?si=zRpX3Y4S7AcTOvG1
Geen opmerkingen:
Een reactie posten