Johnny Marr – Ophelia
De gitaarmeester bewijst dat melodie nog altijd het mooiste instrument is
Er zijn gitaristen die sneller willen spelen dan hun schaduw. Alsof iedere solo een auditie is voor de Olympische Spelen van het noten stapelen. En dan heb je Johnny Marr. Die heeft al ruim veertig jaar begrepen dat één perfecte melodie veel meer indruk maakt dan honderd snelle noten.
Met Ophelia laat de voormalige gitarist van The Smiths opnieuw horen waarom hij nog altijd tot de absolute top van de Britse gitaarmuziek behoort.
Vanaf de eerste seconden klinkt het vertrouwd. Die glinsterende, heldere gitaren zijn onmiskenbaar Johnny Marr. Geen muur van distortion, geen overdreven effecten, maar een zorgvuldig opgebouwd klanklandschap waarin iedere gitaarpartij een eigen functie heeft. Dat is misschien wel zijn grootste talent: hij laat gitaren zingen.
Ophelia ademt melancholie, maar zonder zwaar op de hand te worden. Het nummer heeft een lichte, bijna zwevende sfeer. Alsof je op een late zomeravond door een verlaten stad wandelt terwijl de zon langzaam achter de horizon verdwijnt. Dat gevoel weet Marr prachtig te vangen.
Zijn zang blijft misschien niet zijn grootste wapen, maar dat hoeft ook helemaal niet. Johnny Marr bezit geen stem die de show steelt zoals Morrissey ooit deed, maar hij zingt warm, ontspannen en geloofwaardig. Zijn stem past precies bij de muziek die hij maakt: bescheiden, stijlvol en volledig in dienst van het lied.
En uiteindelijk draait het bij Johnny Marr altijd om de compositie.
De productie klinkt rijk en ruimtelijk. De verschillende gitaarlagen bewegen voortdurend langs elkaar heen zonder elkaar in de weg te zitten. De subtiele bas en de strakke drums zorgen voor een stevig fundament, terwijl de melodieën alle ruimte krijgen om te schitteren.
Tijdens het luisteren hoor je natuurlijk flarden van The Smiths, maar ook invloeden van The Byrds, R.E.M. en zelfs de melodieuze kant van The Cure. Toch blijft Ophelia vooral een Johnny Marr-song. Hij heeft door de jaren heen een eigen geluid ontwikkeld dat je na een paar seconden al herkent.
Dat is een kwaliteit die maar weinig gitaristen bezitten.
Is Ophelia zijn beste solonummer ooit?
Waarschijnlijk niet. Daarvoor is de concurrentie binnen zijn eigen werk behoorlijk groot. Bovendien blijft zijn periode met The Smiths voor veel fans het onbetwiste hoogtepunt van zijn carrière. Maar dat maakt deze single niet minder aantrekkelijk.
Integendeel.
Ophelia voelt als het werk van een muzikant die niets meer hoeft te bewijzen. Hij schrijft geen muziek voor de hitlijsten, maar omdat hij simpelweg prachtige liedjes wil maken. En juist daardoor klinkt alles ontspannen en oprecht.
Misschien mist het nummer net dat ene refrein dat dagenlang in je hoofd blijft hangen. Daardoor zal Opheliawaarschijnlijk geen grote radiohit worden. Maar voor liefhebbers van stijlvolle Britse gitaarpop is dit opnieuw een uitstekende toevoeging aan het indrukwekkende oeuvre van Johnny Marr.
Sommige artiesten worden ouder.
Johnny Marr wordt alleen maar eleganter.
⭐ Sterrenbeoordeling
★★★★½
Cijfer: 9,2
🎯 Hitpotentie: 8,2/10
Eindoordeel
Ophelia is opnieuw een sterk staaltje melodieuze gitaarpop van een muzikant die zijn vak tot in de puntjes beheerst. Johnny Marr laat horen dat sfeer, melodie en vakmanschap tijdloos zijn. Geen schreeuwerige single die meteen de hitlijsten bestormt, maar een prachtig opgebouwd nummer dat met iedere luisterbeurt groeit. Voor liefhebbers van Britse alternatieve gitaarmuziek is dit opnieuw genieten van een meester aan het werk.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten