Tweeëntwintig jaar.
Dat is lang genoeg om een complete generatie op te laten groeien. Toch is The Calling terug. Voor veel mensen blijft de band onlosmakelijk verbonden met Wherever You Will Go, een van de grootste rockballads van begin deze eeuw. De vraag is dan ook onvermijdelijk: heeft The Calling na 22 jaar nog iets nieuws te vertellen?
Het antwoord is... een beetje.
Met DUST hoor je meteen dat de jaren niet veel hebben veranderd. Dat is tegelijkertijd de grootste kracht én de grootste zwakte van deze comeback. Vanaf de eerste gitaarakkoorden klinkt alles vertrouwd. De melodieuze gitaren, de radiovriendelijke productie en vooral de herkenbare stem van Alex Band brengen je direct terug naar de vroege jaren 2000.
Dat voelt prettig.
Bijna alsof je een oude vriend na jaren weer tegenkomt.
Maar na die eerste glimlach bekruipt ook een andere gedachte.
Is dit niet een beetje té vertrouwd?
DUST kiest nergens voor een verrassende afslag. De opbouw verloopt precies zoals je verwacht, het refrein klinkt degelijk en de productie is verzorgd, maar nergens krijg je het gevoel dat The Calling zichzelf opnieuw heeft uitgevonden.
Misschien wilden ze dat ook helemaal niet.
De zang van Alex Band blijft een groot pluspunt. Zijn warme, emotionele stem heeft nog altijd genoeg karakter om het nummer overeind te houden. Hij zingt met overtuiging en laat horen dat hij zijn gevoel voor melodie niet verloren is.
Ook de gitaren klinken prettig. Geen overdreven solo's of moderne rocktrucs, maar gewoon degelijk gitaarwerk dat mooi aansluit bij de melancholische sfeer van het nummer.
Technisch klopt alles.
Artistiek blijft het echter iets te veilig.
Tijdens het luisteren hoor je waarom The Calling ooit zo succesvol was. De band beheerst de kunst van het schrijven van toegankelijke rockliedjes nog steeds. Alleen mis je af en toe een moment waarop je denkt: dit had alleen The Calling kunnen maken.
Dat gevoel blijft uit.
En daardoor mist DUST net dat beetje magie.
Toch is het ook lastig om echt streng te zijn. Sommige bands hoeven niet per se opnieuw het wiel uit te vinden. Soms is een degelijk, melodieus rocknummer voldoende om fans weer even dat vertrouwde gevoel te geven.
En daarin slaagt DUST zonder moeite.
Is het een spectaculaire comeback?
Nee.
Is het een fijne terugkeer?
Absoluut.
Na 22 jaar klinkt The Calling verrassend herkenbaar. Misschien zelfs iets té herkenbaar. Maar voor iedereen die met hun muziek is opgegroeid, voelt dat toch als een warm weerzien.
⭐ Sterrenbeoordeling
★★★☆☆½
Cijfer: 7,2
Hitpotentie: 7,5
🎸⏳ Met DUST keert The Calling na 22 jaar terug zonder grote koerswijzigingen. De vertrouwde sound en de sterke stem van Alex Band zorgen voor een aangenaam weerzien, maar muzikaal blijft de band wel erg dicht bij het verleden. Een degelijke comeback, alleen had iets meer lef het verschil kunnen maken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten