almost monday – Better Late Than Never
Alsof de jaren 90 en 00 ineens weer springlevend zijn
Soms weet je binnen tien seconden genoeg. Geen rustige opbouw, geen eindeloos intro en geen mysterieus gefluister. Better Late Than Never schiet direct uit de startblokken. Meteen power, meteen energie en vooral: meteen een glimlach. Er zijn van die nummers waarbij je na de eerste dertig seconden al weet dat je de volumeknop automatisch een stukje verder opendraait. Dit is er zo één.
De titel is bovendien perfect gekozen. Better Late Than Never is zo'n uitspraak die iedereen kent. Simpel, herkenbaar en positief. En precies dat straalt het nummer ook uit. Soms hoeft een popsong niet ingewikkeld te zijn. Soms is een ijzersterke melodie en een flinke dosis enthousiasme meer dan genoeg.
Vanaf de eerste gitaarakkoorden werd ik teruggeslingerd naar het einde van de jaren negentig en het begin van de jaren nul. De sound ademt die periode. Niet als goedkope nostalgie, maar als een liefdevolle knipoog naar een tijd waarin gitaarpop en indierock de radio domineerden.
Wat mij vooral opvalt, is de heerlijke mix van aanstekelijke gitaren, een stuwende ritmesectie en een refrein dat zich direct in je hoofd nestelt. Ik moest regelmatig denken aan de energie van Yeah Yeah Yeahs, al kiest almost monday duidelijk voor een zonniger en toegankelijker geluid. Waar Karen O vaak de rafelrandjes opzocht, straalt deze band juist optimisme uit.
Dat werkt verrassend goed.
De productie klinkt fris, helder en modern zonder de charme van de oude indiepop kwijt te raken. Iedere gitaarpartij krijgt ruimte, de drums pompen lekker door en de bas houdt alles stevig bij elkaar. Er gebeurt veel, maar nergens wordt het druk. Dat is knap, want juist dit soort energieke popsongs kunnen gemakkelijk verzanden in een overvolle productie.
Ik betrapte mezelf erop dat ik tijdens het refrein onbewust begon mee te bewegen. Dat is meestal een goed teken. Muziek hoeft niet altijd diepgravend of ingewikkeld te zijn. Soms wil ik gewoon een nummer dat me drie minuten lang een goed humeur bezorgt. Better Late Than Never slaagt daar met vlag en wimpel in.
Betekent dat dat het nummer volledig origineel is?
Nee, en dat hoeft ook helemaal niet.
Je hoort duidelijk invloeden uit de indie- en gitaarpop van de jaren 90 en 00. Toch voelt het nergens alsof almost monday een kopie probeert te zijn van hun voorbeelden. Ze gebruiken die invloeden als vertrekpunt en geven er vervolgens een eigen, frisse draai aan. Dat is precies hoe je inspiratie hoort te gebruiken.
Misschien had ik nog één onverwachte muzikale uitbarsting of een spannendere bridge willen horen. Het nummer blijft behoorlijk trouw aan zijn eigen formule. Maar eerlijk gezegd stoorde me dat nauwelijks. Soms is een goed poplied gewoon een goed poplied.
En dat is precies wat Better Late Than Never is.
Een onweerstaanbare dosis energie, verpakt in een heerlijk refrein, met een sound die herinneringen oproept aan de gloriedagen van de alternatieve gitaarpop. Niet vernieuwend, wel ontzettend aanstekelijk.
Soms hoef je muziek niet te analyseren.
Soms moet je gewoon op play drukken.
⭐ Sterrenbeoordeling
★★★★½
Cijfer
9,1
🎯 Hitpotentie
9,3 / 10
🏁 De Alternatieve Muziekman zegt...
Ik heb een zwak voor bands die me in de eerste seconden al weten te pakken. Better Late Than Never doet precies dat. De heerlijke jaren 90/00-sfeer, de aanstekelijke energie en een refrein dat je niet meer loslaat maken dit tot een van die nummers die je spontaan nog een keer opzet. Soms is "beter laat dan nooit" precies op het juiste moment.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten