Sommige artiesten hebben niets meer te bewijzen.
En toch blijven ze het proberen.
Dat geldt zeker voor Madonna. Al meer dan veertig jaar wordt ieder nieuw album van haar langs dezelfde meetlat gelegd: Is dit weer zo goed als vroeger?
Dat is eigenlijk een oneerlijke vraag.
Want niemand wint van zijn eigen geschiedenis.
Met Confessions II doet Madonna gelukkig ook geen poging om haar klassieke albums te kopiëren. Ze kijkt juist terug om vervolgens vooruit te lopen. En dat levert haar beste album sinds Confessions on a Dance Floor op.
Dat zegt veel.
Maar niet alles.
Laten we eerlijk zijn: Madonna is nooit de grootste zangeres geweest. Haar kracht heeft altijd ergens anders gelegen. Ze heeft een feilloos gevoel voor trends, een uitstekend oor voor melodieën en misschien nog wel belangrijker: ze weet precies met welke producers ze moet samenwerken. Dat talent bezit ze nog steeds.
En dat hoor je.
Het eerste deel van Confessions II is simpelweg heerlijk. De dansbeats zijn onweerstaanbaar, de elektronische producties glanzen zonder steriel te worden en de nummers vloeien bijna naadloos in elkaar over. Het album ademt de sfeer van nachtclubs, neonlichten en eindeloze zomeravonden.
Alsof je weer even terug bent in het universum van Confessions on a Dance Floor.
Niet als kopie.
Maar als volwassen vervolg.
De producers verdienen een diepe buiging. Alles klinkt modern, rijk en gelaagd zonder de melodieën te verdrinken in effecten. Madonna klinkt bovendien opvallend ontspannen. Ze hoeft niet meer te bewijzen dat ze de grootste popster ter wereld is.
Dat stadium is ze al lang voorbij.
Halverwege verandert de sfeer.
De pompende dance maakt plaats voor meer ingetogen elektronische folk en persoonlijke liedjes. Hier wordt Confessions II een stuk introspectiever. De teksten krijgen meer ruimte en Madonna zingt openhartiger dan ooit over ouder worden, verlies, geloof, trauma en de zoektocht naar rust.
Muzikaal is dat deel minder spannend.
Waar de eerste helft je voortdurend in beweging houdt, kabbelt het tweede deel soms iets te veel voort. De ideeën zijn interessant, maar niet ieder nummer blijft even sterk hangen.
Toch verdienen juist die teksten veel waardering.
Madonna laat horen dat muziek voor haar veel meer is geworden dan entertainment. Ze beschrijft muziek als troost, als houvast en bijna als een spirituele kracht. "Grace in the darkness" is misschien wel de beste samenvatting van dit album.
Dat maakt Confessions II persoonlijker dan veel van haar recente werk.
Het album duurt misschien iets te lang. Een paar nummers minder hadden de impact waarschijnlijk vergroot. Maar zelfs dan blijft overeind dat Madonna hier een verrassend sterke plaat aflevert.
Misschien wint ze er geen nieuwe generatie fans mee.
Maar ze laat wel horen waarom ze al decennialang relevant blijft.
Niet omdat ze de beste zangeres is.
Maar omdat ze als geen ander begrijpt hoe goede songs, visionaire producers en een duidelijke artistieke visie samen een album kunnen dragen.
En precies daarom is Confessions II een geslaagde terugkeer.
⭐ Sterrenbeoordeling
★★★★½
Cijfer: 8,9
Hitpotentie: 9,0
🏆 Album van de Week
💃✨ Confessions II is Madonna's beste album sinds Confessions on a Dance Floor. De eerste helft schittert met onweerstaanbare elektronische pop en dansmuziek, terwijl de tweede helft persoonlijker en spiritueler wordt, al verliest die muzikaal wat vaart. Madonna bewijst opnieuw dat haar grootste talent niet haar stem is, maar haar ongeëvenaarde gevoel voor producers, songs en het steeds opnieuw uitvinden van zichzelf. Een indrukwekkende comeback van een popicoon.
https://youtu.be/Abty86vTsV0?si=ms_u_mKk7esEWCF6
Geen opmerkingen:
Een reactie posten