The Strokes – Reality Awaits
Veranderen mag, maar niet als je je eigen kracht uit het oog verliest
Er zijn bands die voor altijd hetzelfde album blijven maken. Fans klagen dat er geen ontwikkeling is. En zodra een band wél een andere richting inslaat, zijn diezelfde fans vaak weer teleurgesteld. Muzikanten kunnen het eigenlijk nooit helemaal goed doen.
The Strokes zitten precies in dat spanningsveld.
Met Reality Awaits kiest de band opnieuw voor een moderner geluid, waarin elektronische invloeden en vervormde vocalen een grotere rol spelen. Dat getuigt van lef. Je kunt moeilijk verwachten dat Julian Casablancas en zijn band na ruim twintig jaar nog steeds Is This It of Room on Fire blijven kopiëren.
Verandering is goed.
Sterker nog, verandering is noodzakelijk om als band relevant te blijven.
Alleen...
Soms sla je de plank mis.
Vanaf de eerste nummers valt direct op hoeveel autotune en vocale effecten worden gebruikt. Natuurlijk is dat een bewuste artistieke keuze. Julian Casablancas experimenteert al jaren met vervormde zang en elektronische klanken. Maar op Reality Awaits voelt het soms alsof de techniek belangrijker wordt dan de emotie.
En dat is jammer.
Want achter al die effecten hoor je nog steeds een uitstekende songwriter schuilgaan.
De gitaren van Nick Valensi en Albert Hammond Jr. blijven gelukkig herkenbaar. Ze zorgen nog altijd voor die melodieuze spanning waar The Strokes ooit beroemd mee werden. Ook de ritmesectie speelt strak en de productie klinkt verzorgd en modern.
Technisch klopt het allemaal.
Maar muzikaal raakt het me minder.
Tijdens het luisteren moest ik regelmatig terugdenken aan de eenvoud van Someday, Hard to Explain en Under Cover of Darkness. Daar draaide alles om scherpe gitaarlijnen, sterke melodieën en de nonchalante charme van Casablancas. Op Reality Awaits verdwijnen die kwaliteiten soms achter een muur van effecten.
Dat is voor mij het grootste struikelblok.
Ik ben simpelweg geen liefhebber van overdreven autotune.
Niet omdat het per definitie slecht is, maar omdat het de menselijke kant van een stem kan wegnemen. En juist die imperfectie maakte The Strokes altijd zo aantrekkelijk.
Dat betekent niet dat het album mislukt is.
Integendeel.
Er staan genoeg interessante ideeën op Reality Awaits. Sommige nummers laten horen dat de band nog altijd durft te experimenteren. Dat verdient respect. Liever een band die risico neemt dan een groep die zichzelf eindeloos herhaalt.
Alleen levert niet ieder experiment automatisch een beter resultaat op.
Misschien is dat wel de rode draad van dit album.
Je hoort een band die vooruit wil.
Maar onderweg raakt ze af en toe iets kwijt van haar eigen identiteit.
Dat maakt Reality Awaits tot een plaat die ongetwijfeld verdeeld zal ontvangen worden. Sommige luisteraars zullen de moderne koers omarmen. Anderen zullen verlangen naar de rauwe gitaarpop waarmee The Strokes ooit een hele generatie inspireerden.
Ik behoor eerlijk gezegd tot die laatste groep.
Ik waardeer de ambitie.
Ik respecteer de zoektocht.
Maar uiteindelijk mis ik de warmte, spontaniteit en directe energie die hun beste werk zo onweerstaanbaar maakten.
Veranderen is gezond.
Alleen moet je onderweg niet vergeten waarom mensen ooit verliefd op je muziek werden.
⭐ Sterrenbeoordeling
★★☆☆☆
Cijfer: 6,2
🎯 Hitpotentie: 7,1/10
Eindoordeel
Reality Awaits is een album waarop The Strokes bewust nieuwe wegen inslaan. Dat lef verdient waardering, maar de nadruk op autotune en elektronische effecten haalt voor mij te veel van de charme weg die de band ooit zo bijzonder maakte. De sterke gitaren en het vakmanschap zijn nog steeds aanwezig, maar de emotionele connectie blijft uit. Een interessante koerswijziging, alleen niet een die mij volledig weet te overtuigen. Soms is verandering precies wat een band nodig heeft. En soms sla je daarmee nét de plank mis.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten