Sparks – Lord Have Mercy (Live On The Moon)
Gelukkig zijn Sparks er nog: eigenzinnig, briljant en nog altijd onnavolgbaar
Er zijn bands die met de jaren voorspelbaar worden. Je weet precies welke akkoorden komen, wanneer het refrein losbarst en wanneer de gitarist zijn solo mag spelen. En dan heb je Sparks. Al ruim vijftig jaar trekken de broers Ron Mael en Russell Mael zich niets aan van verwachtingen. Ze maken gewoon de muziek waar ze zelf zin in hebben. Soms briljant, soms knotsgek en meestal allebei tegelijk.
Met Lord Have Mercy (Live On The Moon) bewijzen Sparks opnieuw waarom ze een van de meest unieke bands uit de popgeschiedenis zijn.
De titel alleen al is typisch Sparks. Alsof David Bowie, Monty Python en een sciencefictionschrijver samen een kop koffie hebben gedronken. Je verwacht van alles, behalve een doorsnee popliedje. En gelukkig krijg je dat ook niet.
Vanaf de eerste seconden klinkt het vertrouwd én verrassend. Een sprankelende piano, speelse synthesizers, een ritme dat voortdurend van richting lijkt te veranderen en daaroverheen de glasheldere stem van Russell Mael. Zijn falset is nog altijd indrukwekkend. Waar veel leeftijdsgenoten een tandje terug moeten schakelen, lijkt Russell moeiteloos de hoogste noten te halen. Dat blijft een klein wonder.
Muzikaal is het nummer een feest van ideeën. Er gebeurt voortdurend iets. Een onverwachte akkoordwisseling, een subtiele orkestrale laag, een speels pianoloopje of een melodie die ineens een andere afslag neemt. Toch voelt het nergens rommelig. Alleen Sparks krijgt het voor elkaar om zoveel muzikale vondsten in één nummer te stoppen zonder dat het een chaos wordt.
Dat is een gave die je niet kunt aanleren.
De productie klinkt fris en rijk. Elk instrument heeft zijn eigen plek en juist daardoor ontdek je bij iedere luisterbeurt weer nieuwe details. Dit is muziek die je niet na één keer volledig doorgrondt. Sterker nog: hoe vaker je luistert, hoe leuker het wordt.
Tijdens het luisteren hoor je flarden van 10cc, de theatrale pop van Electric Light Orchestra, een vleugje Queen en natuurlijk de eigen excentrieke wereld die Sparks al sinds de jaren zeventig heeft opgebouwd. Maar kopiëren doen de broers nooit. Ze zijn nog altijd een genre op zichzelf.
Het mooiste aan Lord Have Mercy (Live On The Moon) is misschien wel dat het zoveel plezier uitstraalt. Je hoort twee muzikanten die nog steeds nieuwsgierig zijn. Die niet bezig zijn met algoritmes of hitlijsten, maar met het schrijven van originele liedjes. Dat enthousiasme werkt aanstekelijk.
Is het hun allerbeste nummer ooit?
Nee.
Daarvoor blijft de impact van klassiekers als This Town Ain't Big Enough for Both of Us, Amateur Hour en When Do I Get to Sing "My Way" simpelweg te groot. Maar dat hoeft ook niet. Lord Have Mercy (Live On The Moon) is een waardige toevoeging aan een toch al indrukwekkend oeuvre.
En eerlijk gezegd: hoeveel bands kunnen na meer dan vijftig jaar nog zulke frisse muziek maken?
Er zijn er niet veel.
Zoals een fan het prachtig verwoordde: "Love a little Sparks here and there. The world would be much darker without them." Daar zit veel waarheid in. De muziekwereld heeft eigenwijze bands nodig. Bands die zich niets aantrekken van modegrillen en gewoon hun eigen planeet blijven bewonen.
Sparks doet dat nog steeds.
Gelukkig maar.
⭐ Sterrenbeoordeling
★★★★½
Cijfer: 9,2
🎯 Hitpotentie: 7,8/10
Eindoordeel
Lord Have Mercy (Live On The Moon) is opnieuw een heerlijk eigenzinnige popsong van Sparks. De combinatie van inventieve arrangementen, Russell Maels fenomenale zang en Ron Maels speelse composities maakt dit tot een nummer dat steeds rijker wordt naarmate je vaker luistert. Geen grote hit voor de massa, maar wel een prachtig bewijs dat originaliteit nog altijd bestaat. En inderdaad: de muziekwereld zou een stuk donkerder zijn zonder Sparks.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten