Eels – All Forgotten
Een klein juweeltje van een band die al decennialang grote muziek maakt
Er zijn artiesten die een paar goede albums maken en daarna vooral teren op nostalgie. En dan heb je Eels. Al bijna dertig jaar bewijst Mark Oliver Everett – beter bekend als E – dat je ook met een enorm oeuvre nog steeds prachtige muziek kunt blijven schrijven.
Dat is geen vanzelfsprekendheid.
Want hoe overtref je klassiekers als Novocaine for the Soul, Last Stop: This Town, Fresh Feeling, I Need Some Sleep of That Look You Give That Guy? Het antwoord is simpel: je probeert ze niet te overtreffen. Je schrijft gewoon opnieuw een eerlijk lied.
En zo voelt All Forgotten.
Vanaf de eerste seconden hangt er een melancholieke rust over het nummer. Geen haast, geen bombast en geen behoefte om indruk te maken. Een ingetogen gitaar, warme toetsen en een ritmesectie die precies genoeg doet om de emotie te dragen. Alles staat in dienst van het lied.
Dat is altijd de kracht van Eels geweest.
Waar veel singer-songwriters hun verdriet uitschreeuwen, fluistert Mark Everett het bijna. Zijn karakteristieke stem klinkt nog altijd doorleefd, breekbaar en tegelijk geruststellend. Alsof hij naast je op een bankje zit en zonder grote woorden vertelt hoe het leven soms pijn doet, maar ook weer verder gaat.
Juist daardoor komt All Forgotten zo hard binnen.
De productie is prachtig sober. Elk instrument krijgt de ruimte om te ademen. De subtiele strijkers, de zachte piano en de akoestische gitaar vormen samen een warm klankbeeld dat je langzaam omarmt. Niets is overdadig, niets leidt af van de emotie.
Tijdens het luisteren hoor je waarom Eels zo'n unieke plaats inneemt binnen de alternatieve muziek. Er zijn raakvlakken met Sparklehorse, de kwetsbaarheid van Sufjan Stevens en de melancholie van The National, maar uiteindelijk klinkt niemand zoals Eels. Dat is het resultaat van een eigen muzikale identiteit die in tientallen albums is opgebouwd.
En juist daarom voelt All Forgotten als een klein cadeau voor de trouwe luisteraar.
Is dit het grootste nummer dat Eels ooit heeft gemaakt?
Waarschijnlijk niet. Daarvoor is de concurrentie binnen hun eigen catalogus simpelweg te groot. Maar eerlijk gezegd hoeft dat ook helemaal niet. All Forgotten hoort absoluut thuis tussen de mooiste, meest ontroerende liedjes die Mark Everett de afgelopen jaren heeft geschreven.
Sterker nog: voor mij is dit één van de mooiste Eels-nummers van de laatste jaren.
Een juweeltje.
Het is zo'n nummer dat je niet direct overspoelt, maar langzaam onder je huid kruipt. Bij iedere luisterbeurt ontdek je weer een nieuw detail in de arrangementen of een nuance in Everetts stem. Dat zijn vaak de liedjes die uiteindelijk het langst meegaan.
In een tijd waarin veel muziek binnen dertig seconden alles moet geven om de aandacht vast te houden, kiest Eels opnieuw voor geduld, emotie en vakmanschap.
Gelukkig maar.
Want juist zulke nummers herinneren je eraan waarom muziek zoveel meer kan zijn dan achtergrondgeluid.
All Forgotten is geen schreeuw om aandacht.
Het is een fluistering.
En soms komt een fluistering veel harder binnen dan een schreeuw.
⭐ Sterrenbeoordeling
★★★★★
Cijfer: 9,7
🎯 Hitpotentie: 8,3/10
Eindoordeel
All Forgotten is een prachtig, ingetogen juweeltje dat laat horen waarom Eels al decennialang tot de meest geliefde alternatieve bands behoort. Mark Everett bewijst opnieuw dat emotie niet groot hoeft te zijn om diep te raken. Binnen het indrukwekkende oeuvre van Eels verdient dit nummer zonder twijfel een plaats tussen hun mooiste werk van de laatste jaren. Geen hit voor de massa, maar een lied dat liefhebbers nog heel lang zullen koesteren. Soms zijn de stilste nummers de meest onvergetelijke.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten