Sommige bands kunnen niets meer goed doen.
Tenminste, volgens internet.
Brengt U2 een groot stadionanthem uit? Dan is het "te bombastisch". Kiezen Bono, The Edge, Adam Clayton en Larry Mullen Jr. voor een klein, persoonlijk nummer? Dan is het "te veilig". Het lijkt soms alsof U2 bij voorbaat al met 1-0 achterstaat.
Gelukkig trekt de band zich daar al jaren niets meer van aan.
Met Street Of Dreams kiezen de mannen uit Dublin niet voor een zware politieke boodschap of een experimenteel uitstapje. Nee, ze schrijven gewoon een positief, melodieus liedje dat je met een glimlach achterlaat.
En soms is dat precies wat je nodig hebt.
Vanaf de eerste seconden klinkt het vertrouwd. The Edge legt weer die herkenbare, fonkelende gitaarpartijen neer die al meer dan veertig jaar het handelsmerk van U2 vormen. Geen ingewikkelde solo's, maar precies de juiste noten op precies het juiste moment.
Sommige gitaristen spelen veel.
The Edge speelt slim.
Daaroverheen klinkt Bono opvallend ontspannen. Zijn stem heeft misschien niet meer de ongeremde kracht van eind jaren tachtig, maar hij zingt met overtuiging en vooral met plezier. Dat hoor je.
Street Of Dreams voelt als een optimistisch nummer zonder overdreven sentimenteel te worden. De melodie is toegankelijk, het refrein blijft hangen en de productie klinkt warm en open. Alles ademt hoop, zonder dat het geforceerd voelt.
Juist dat maakt de single zo prettig.
Natuurlijk zullen de vaste U2-critici ook nu weer klaarstaan. Er zal ongetwijfeld geroepen worden dat de band vroeger beter was, dat The Joshua Tree onovertroffen blijft of dat dit "te veilig" klinkt.
Misschien.
Maar eerlijk?
Niet ieder nummer hoeft de geschiedenisboeken in.
Soms wil je gewoon een liedje dat je humeur een beetje verbetert.
En daarin slaagt Street Of Dreams uitstekend.
Ook de videoclip past mooi bij de muziek. Geen overdadige special effects of ingewikkelde symboliek, maar beelden die de positieve sfeer van het nummer ondersteunen. Alles oogt verzorgd en stijlvol, zonder de muziek te overschaduwen.
Dat is precies zoals een goede videoclip hoort te zijn.
Muzikaal vernieuwt U2 het wiel niet.
Maar dat hoeft ook niet altijd.
Na tientallen jaren, honderden nummers en een carrière waar de meeste bands alleen maar van kunnen dromen, is het misschien wel een kunst op zich om nog steeds liedjes te schrijven die oprecht en plezierig klinken.
Street Of Dreams is daar een mooi voorbeeld van.
Geen meesterwerk.
Maar wel een nummer dat je gerust nog een keer opzet.
En nog een keer.
Juist als het nieuws weer eens te veel negativiteit brengt.
Want soms is een opgewekt liedje het perfecte tegengif tegen blasé pessimisme.
⭐ Sterrenbeoordeling
★★★★☆½
Cijfer: 8,8
Hitpotentie: 8,6
🌈🎸 Met Street Of Dreams bewijst U2 dat positiviteit nog altijd een krachtig wapen kan zijn. De herkenbare gitaar van The Edge, de warme zang van Bono en een melodie die direct blijft hangen maken dit tot een heerlijk optimistische single. De critici zullen ongetwijfeld weer mopperen, maar ik leg hem met plezier nóg een keer op. Soms is een goed humeur precies wat muziek moet brengen
Geen opmerkingen:
Een reactie posten