Soms heb je maar één nummer nodig om voor altijd een plekje in de muziekgeschiedenis te verdienen.
Vraag een liefhebber van new wave naar When In Rome en de kans is groot dat onmiddellijk The Promise door de luidsprekers klinkt. Die klassieker uit 1988 groeide uit tot een van de mooiste synthpopnummers van zijn generatie. Daarna werd het stil. Of beter gezegd: verwarrend. Door muzikale meningsverschillen ontstonden meerdere versies van de band, waardoor zelfs trouwe fans soms niet meer wisten wie nu eigenlijk de "echte" When In Rome was.
Gelukkig draait het uiteindelijk om de muziek.
En met Human Nature laten Clive Farrington en Andrew Mann horen dat ze hun gevoel voor sterke new wave nog lang niet zijn verloren.
Vanaf de eerste seconden is de toon gezet. Een snoeiharde elektronische drumslag opent het nummer, waarna donkere synthesizers zich langzaam over de luisteraar heen vouwen. Het klinkt alsof iemand een vergeten cassettebandje uit 1988 heeft gevonden, het stof eraf heeft geblazen en vervolgens een moderne productie heeft gegeven.
En dat bedoel ik als een compliment.
De sfeer is heerlijk donker. Geen overdreven bombast, maar precies dat koele, mysterieuze geluid waar de beste new wave om bekendstaat. Tijdens het refrein zorgen de achtergrondstemmen voor extra diepte. Heel even moest ik denken aan de donkere elegantie van The Sisters of Mercy, mede door de gotische ondertoon die door het hele nummer heen sluimert. Vooral de achtergrondzang roept zelfs een vleugje van Patricia Morrison in herinnering.
Dat geeft Human Nature nét dat beetje extra karakter.
De melodie is bovendien verrassend sterk. Waar veel hedendaagse synthpop blijft hangen in sfeer, weet When In Rome ook echt een pakkende compositie neer te zetten. Het monotone karakter – een kenmerk van veel klassieke new wave – blijft bewust behouden, maar wordt nergens saai. Integendeel, het werkt bijna hypnotiserend.
Ook de productie verdient een compliment. De synths klinken warm en analoog, de drums hebben voldoende kracht en de zang blijft mooi centraal in de mix staan. Het geheel voelt modern zonder de ziel van de jaren tachtig te verliezen.
Is er kritiek?
Eigenlijk maar één klein punt. Human Nature zal waarschijnlijk geen nieuwe The Promise worden. Dat niveau bereik je misschien maar één keer in een carrière. Maar dat hoeft ook niet.
Dit nummer bewijst vooral dat When In Rome veel meer is dan die ene hit waar de band nog altijd op wordt afgerekend.
En eerlijk gezegd is dat misschien wel de grootste overwinning.
⭐ Sterrenbeoordeling
★★★★½
Cijfer: 9,0
Hitpotentie: 8,4
🌑🎹 Met Human Nature bewijst When In Rome dat de magie van de klassieke new wave nog springlevend is. Donkere synths, een sterke melodie en subtiele gotische invloeden zorgen voor een verrassend krachtige comeback. Misschien geen tweede The Promise, maar wel een uitstekende synthpopsingle die iedere liefhebber van het genre gehoord moet hebben.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten