De juiste titel. Deze muziek voelt als mist.
★★★★★ – 9/10
Sommige muziek moet je niet proberen te begrijpen. Je moet haar gewoon ondergaan. To Mist van Trentemøller is daar een prachtig voorbeeld van. En wat een geweldige titel. Want als er één woord is dat deze muziek omschrijft, dan is het mist.
Geen gezellige ochtendmist boven een weiland met een paar verdwaalde koeien. Nee, dit is de mist waarin je langzaam verdwijnt en eigenlijk helemaal niet meer gevonden wilt worden.
En precies daarom vind ik dit zo mooi.
Trentemøller behoort tot die bijzondere muzikanten die met elektronische muziek een complete wereld kunnen scheppen. Een wereld waarin melancholie, spanning en schoonheid voortdurend om elkaar heen draaien. Niet alles hoeft een refrein te hebben. Niet iedere melodie hoeft onmiddellijk te blijven hangen.
Soms is sfeer genoeg.
To Mist voelt voor mij als een wandeling door een verlaten landschap. De wereld is stil, de lucht hangt laag en ergens in de verte hoor je iets wat misschien een herinnering is. Of gewoon een synthesizer. Bij Trentemøller weet je dat nooit helemaal zeker.
Wat mij vooral aanspreekt, is de melancholie. Die zit niet nadrukkelijk op de voorgrond, maar kruipt langzaam onder je huid. De muziek vraagt niet om aandacht. Ze neemt die gewoon.
Ik moet daarbij denken aan de atmosferische kant van Sigur Rós, de donkere elektronica van Depeche Mode en de dromerige wereld van M83. Niet omdat Trentemøller die artiesten kopieert, maar omdat hij hetzelfde vermogen heeft om muziek bijna tastbaar te maken.
En dat vind ik knap.
Er zijn genoeg elektronische artiesten die denken dat een paar synthesizers, een galmende bas en een flinke hoeveelheid echo automatisch diepgang opleveren. Dat is ongeveer hetzelfde als een rookmachine aanzetten en vervolgens beweren dat je een mysterieus persoon bent.
Bij Trentemøller werkt het wél.
Het mooie is dat de muziek ruimte laat voor je eigen gedachten. Je kunt er verdriet in horen, verlangen, eenzaamheid of juist rust. Afhankelijk van hoe je je voelt, verandert het landschap.
Dat is voor mij de kracht van goede muziek. Ze vertelt niet precies wat je moet voelen.
Ze laat je voelen.
Mijn oordeel: To Mist is precies het soort muziek waarvoor ik ooit De Alternatieve Muziekman ben begonnen. Eigenzinnig, melancholisch, donker en wonderschoon.
Geen muziek voor de hitparade. Wel muziek die nog lang in je hoofd blijft hangen.
Soms moet je verdwalen om iets moois te ontdekken.




