dinsdag 17 november 2026

TRENTEMØLLER – TO MIST★★★★★ – 9/10



De juiste titel. Deze muziek voelt als mist.

★★★★★ – 9/10

Sommige muziek moet je niet proberen te begrijpen. Je moet haar gewoon ondergaan. To Mist van Trentemøller is daar een prachtig voorbeeld van. En wat een geweldige titel. Want als er één woord is dat deze muziek omschrijft, dan is het mist.

Geen gezellige ochtendmist boven een weiland met een paar verdwaalde koeien. Nee, dit is de mist waarin je langzaam verdwijnt en eigenlijk helemaal niet meer gevonden wilt worden.

En precies daarom vind ik dit zo mooi.

Trentemøller behoort tot die bijzondere muzikanten die met elektronische muziek een complete wereld kunnen scheppen. Een wereld waarin melancholie, spanning en schoonheid voortdurend om elkaar heen draaien. Niet alles hoeft een refrein te hebben. Niet iedere melodie hoeft onmiddellijk te blijven hangen.

Soms is sfeer genoeg.

To Mist voelt voor mij als een wandeling door een verlaten landschap. De wereld is stil, de lucht hangt laag en ergens in de verte hoor je iets wat misschien een herinnering is. Of gewoon een synthesizer. Bij Trentemøller weet je dat nooit helemaal zeker.

Wat mij vooral aanspreekt, is de melancholie. Die zit niet nadrukkelijk op de voorgrond, maar kruipt langzaam onder je huid. De muziek vraagt niet om aandacht. Ze neemt die gewoon.

Ik moet daarbij denken aan de atmosferische kant van Sigur Rós, de donkere elektronica van Depeche Mode en de dromerige wereld van M83. Niet omdat Trentemøller die artiesten kopieert, maar omdat hij hetzelfde vermogen heeft om muziek bijna tastbaar te maken.

En dat vind ik knap.

Er zijn genoeg elektronische artiesten die denken dat een paar synthesizers, een galmende bas en een flinke hoeveelheid echo automatisch diepgang opleveren. Dat is ongeveer hetzelfde als een rookmachine aanzetten en vervolgens beweren dat je een mysterieus persoon bent.

Bij Trentemøller werkt het wél.

Het mooie is dat de muziek ruimte laat voor je eigen gedachten. Je kunt er verdriet in horen, verlangen, eenzaamheid of juist rust. Afhankelijk van hoe je je voelt, verandert het landschap.

Dat is voor mij de kracht van goede muziek. Ze vertelt niet precies wat je moet voelen.

Ze laat je voelen.

Mijn oordeel: To Mist is precies het soort muziek waarvoor ik ooit De Alternatieve Muziekman ben begonnen. Eigenzinnig, melancholisch, donker en wonderschoon.

Geen muziek voor de hitparade. Wel muziek die nog lang in je hoofd blijft hangen.

Soms moet je verdwalen om iets moois te ontdekken.

https://youtu.be/8I9_6UyjM8s?si=ewkOuRRGZNmjM-1p

LOW – JUST LIKE CHRISTMAS★★★★★ – 10/10



LOW – JUST LIKE CHRISTMAS

Geen Wham!, geen Slade. Gewoon een lief liedje dat me raakt.


Daar gaan we weer. Kerstmis.

Wham! wordt uit de mottenballen gehaald, Slade schreeuwt dat het kerstmis is en Mariah Carey heeft haar jaarlijkse pensioenvoorziening weer veiliggesteld.

Begrijp me niet verkeerd. Allemaal prima.

Maar soms wil ik met kerst iets anders horen.

Iets kleins. Iets liefs. Iets echts.

En dan kom ik uit bij Low.

Just Like Christmas verscheen oorspronkelijk in 1999, op hun prachtige kerstalbum Christmas. Een nummer dat nooit de commerciële status van de grote kerstklassiekers heeft bereikt.

Gelukkig maar, zou ik bijna zeggen.

Want juist die bescheidenheid maakt het zo bijzonder.

Geen gigantisch orkest, geen overdreven kerstsentiment en geen zanger die je met drie octaven probeert te overtuigen dat december de mooiste maand van het jaar is.

Gewoon Low.

De Amerikaanse band rond Alan Sparhawk en Mimi Parker.

Hun muziek had altijd iets bijzonders. Die prachtige samenzang, de ingetogen melancholie en het vermogen om met heel weinig middelen ontzettend veel gevoel over te brengen.

Ook Just Like Christmas heeft die magie.

Het nummer klinkt bijna ontwapenend eenvoudig. Een lichtvoetig ritme, een warme melodie en die vertrouwde stemmen.

Alsof iemand midden in de winter even een lampje aandoet.

Maar sinds het overlijden van Mimi Parker in 2022 heeft dit liedje voor mij een extra emotionele betekenis.

Misschien is deze hernieuwde uitgave wel een mooie manier om haar ieder jaar opnieuw te herinneren.

Een klein muzikaal eerbetoon.

Niet met grootse woorden of een overdreven monument, maar gewoon met een liedje dat mensen gelukkig maakt.

En eigenlijk vind ik dat veel mooier.

Want muziek heeft iets wonderlijks.

Iemand kan er niet meer zijn, terwijl zijn of haar stem toch ieder jaar opnieuw klinkt.

Precies zoals vroeger.

En ineens is een eenvoudig kerstliedje zoveel meer dan een kerstliedje.

Wat mij betreft hoeft Low helemaal niet te concurreren met Wham!, Slade of Mariah Carey.

Die hebben hun eigen plek in de kerstgeschiedenis.

Maar Just Like Christmas verdient wat mij betreft minstens zoveel aandacht.

Niet omdat het grootser is.

Juist omdat het kleiner durft te zijn.

Omdat het geen kerstgevoel probeert af te dwingen.

Het is er gewoon.

Mijn oordeel: vijf sterren. Een tien.

Een prachtig, lief en tijdloos liedje dat me eraan herinnert dat de mooiste kerstmuziek niet altijd uitbundig hoeft te zijn.

Soms is een warme stem genoeg.

En soms krijgt een liedje door de jaren heen een betekenis die niemand bij het opnemen had kunnen voorzien.

Wham! mag de kerstboom aanzetten. Low zorgt voor het licht vanbinnen.

En Mimi?

Haar stem blijft. Ook deze kerst weer.

https://youtu.be/_581P7Wa5pg?si=pj3U-aM8ZIK1NskO

BETH DITTO & HOT CHIP – ME IN YOUR HEAD★★★★½ – 9/10



BETH DITTO & HOT CHIP – ME IN YOUR HEAD

Nou, die is lekker hoor!

★★★★½ – 9/10 

Soms heb je aan een paar seconden genoeg.

Geen ingewikkelde analyse, geen diepzinnige beschouwing over de toestand van de popmuziek.

Gewoon luisteren en denken:

Nou, die is lekker hoor!

Beth Ditto en Hot Chip. Op papier al een combinatie waar ik nieuwsgierig van word.

De ene kennen we natuurlijk als de imposante stem van Gossip. Een vrouw die met haar zang een complete zaal kan omverblazen.

De anderen zijn de Britse meesters van de eigenzinnige elektronische danspop.

En samen leveren ze met Me In Your Head een heerlijk aanstekelijk nummer af.

Dit is precies waarom ik zo van Britse elektronische muziek houd.

Hot Chip heeft altijd iets bijzonders gehad. Ze weten dansmuziek te maken die tegelijkertijd intelligent, speels en een tikje melancholisch klinkt.

Geen goedkope discobeats, maar elektronica met karakter.

En Beth Ditto?

Die geeft het geheel een flinke dosis persoonlijkheid.

Haar krachtige stem vormt een heerlijk contrast met de elektronische wereld van Hot Chip.

Ik hoor iets van de Pet Shop Boys, een vleugje New Order en natuurlijk die typische Hot Chip-sound.

Een combinatie van synthpop, indie en disco die onmiddellijk vertrouwd aanvoelt, maar nergens oubollig wordt.

De jaren tachtig hebben gebeld. Ze willen hun synthesizers terug.

Gelukkig neemt Hot Chip niet op.

Wat mij vooral aanspreekt, is de lichtvoetigheid.

Dit nummer pretendeert helemaal niet de wereld te veranderen.

Het wil je gewoon laten bewegen.

En daar is niets mis mee.

Sterker nog, tussen alle zwaarwichtige alternatieve muziek die tegenwoordig verschijnt, is zo'n onweerstaanbare dansplaat een verademing.

Geen ingewikkelde boodschappen.

Geen overdreven drama.

Gewoon een fijne groove, sterke zang en een melodie die zich moeiteloos in je hoofd nestelt.

En daar blijft hij voorlopig ook zitten.

Natuurlijk is Me In Your Head geen muzikale revolutie.

Hot Chip doet grotendeels wat Hot Chip altijd doet.

Maar wanneer je dat zo goed beheerst, hoeft niemand daar moeilijk over te doen.

En Beth Ditto zorgt voor precies dat beetje extra.

Mijn enige kanttekening?

Het nummer had misschien nog iets avontuurlijker mogen zijn. Een onverwachte muzikale wending zou het helemaal onweerstaanbaar maken.

Maar eerlijk gezegd zit ik daar tijdens het luisteren nauwelijks op te wachten.

Ik geniet gewoon.

Mijn oordeel: viereneenhalve ster. Een negen.

Een heerlijke samenwerking die bewijst dat dansbare popmuziek ook karakter kan hebben.

En dat een goede stem soms precies het verschil maakt tussen aardig en geweldig.

Beth Ditto en Hot Chip. Wat mij betreft mogen ze vaker samen de studio in.

Want dit smaakt naar meer.


DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★★½ – 9/10

Plus: onweerstaanbare groove, sterke zang, heerlijke synthesizers en een aanstekelijke melodie.

Min: muzikaal niet heel vernieuwend.

Voor liefhebbers van: Pet Shop Boys, New Order, Jessie Ware en Hot Chip.

INDIE TOP 20-potentie: ★★★★★ – Een uitstekende kandidaat voor de hoogste regionen.

Eindoordeel: Een heerlijke elektronische dansplaat met karakter, plezier en een fantastische stem.

Nou, die is lekker hoor. En voorlopig zet ik hem gewoon nog een keer op.

https://youtu.be/hUadLhO_oNw?si=oN8tuFAJ9cLIfFEj

maandag 16 november 2026

GIANNA NANNINI – RICOMINCIASSIMO★★★★☆ – 8/10



GIANNA NANNINI – RICOMINCIASSIMO

De Italiaanse rockdiva wordt zachter. Is het de leeftijd?

★★★★☆ – 8/10 

Gianna Nannini.

In Italië een levende legende. In Nederland? Daar moet je bij de gemiddelde muziekliefhebber waarschijnlijk eerst even uitleggen wie ze is.

En dat blijft merkwaardig.

Want deze Italiaanse zangeres heeft een indrukwekkende carrière opgebouwd. Een vrouw die nooit bang was om haar stem te laten schuren, haar gitaren te laten gieren en haar emoties ongefilterd de wereld in te slingeren.

Gianna was altijd een rocker.

Een beetje rebels, een beetje tegendraads en vooral heerlijk eigenzinnig.

Denk aan America, Fotoromanza en natuurlijk Bello e impossibile.

Dat waren geen keurige liedjes voor bij de koffie.

Dat was Italiaanse rock met karakter.

Maar met Ricominciassimo horen we een andere kant van Gianna.

De rockdiva maakt plaats voor de gevoelige Italiaanse zangeres.

En eerlijk gezegd vind ik dat helemaal niet verkeerd.

Want wat hebben Italianen toch met ballads?

Het lijkt wel alsof iedere Italiaanse artiest, hoe ruig ook, vroeg of laat een prachtige, emotionele ballad moet opnemen.

Francesco Gabbani doet het. Eros Ramazzotti doet het. Laura Pausini heeft er bijna een complete carrière op gebouwd.

En nu Gianna Nannini.

Misschien hoort het gewoon bij de Italiaanse muzikale opvoeding.

Eerst leren praten, daarna pasta eten en vervolgens een ballad zingen waar de halve familie bij moet huilen.

En verdomd, ze kunnen het ook nog.

Wat mij bij Gianna aanspreekt, is dat haar karakter niet zomaar verdwijnt zodra het tempo omlaaggaat.

Die herkenbare, licht hese stem blijft haar grootste wapen.

Juist bij een ballad kan zo'n stem bijzonder veel betekenen.

Geen perfect gepolijste zang, maar een stem waarin je een heel leven lijkt terug te horen.

En dan vraag ik me af: heeft het misschien met ouder worden te maken?

Gianna is inmiddels zestig ruim voorbij.

Misschien hoeft ze niet meer voortdurend te bewijzen dat ze een rockster is.

Misschien ontstaat er met de jaren meer ruimte voor rust, kwetsbaarheid en terugkijken.

Of misschien is het veel eenvoudiger.

Ook een rockdiva heeft weleens zin om de versterker uit te zetten.

Wat mij betreft hoeft Gianna haar rockverleden niet te verloochenen. Integendeel.

Ik hoor haar nog altijd graag met een stevige gitaarpartij.

Maar een mooie Italiaanse ballad op zijn tijd?

Daar zeg ik beslist geen nee tegen.

Mijn oordeel: vier sterren. Een acht.

Geen revolutionaire muzikale koerswijziging, maar een warme herinnering aan haar veelzijdigheid.

En vooral aan iets wat Italiaanse artiesten als geen ander beheersen: emotie laten klinken zonder zich ervoor te schamen.

Gianna Nannini wordt misschien ouder en zachter. Maar gelukkig niet minder Gianna.

En die rockgitaar?

Die mag de volgende keer gewoon weer aan.


DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★★☆ – 8/10

Plus: Gianna's karakteristieke stem, Italiaanse melancholie en een volwassen, gevoelige benadering.

Min: ik mis af en toe de rauwe rockenergie van vroeger.

Voor liefhebbers van: Gianna Nannini, Eros Ramazzotti, Laura Pausini en Italiaanse poprock.

INDIE TOP 20-potentie: ★★★★☆ – Een interessante kandidaat.

Eindoordeel: Een Italiaanse rockdiva die haar gevoelige kant laat horen zonder haar eigen karakter te verliezen.

De versterker staat zachter. De emotie gelukkig niet.

https://youtu.be/RJmCnPnpDds?si=swg7tKkdBPI5ce1P

SEA WOLF – STROKE OF NINE★★★★☆ – 8,5/10




SEA WOLF – STROKE OF NINE

Ze zijn terug. Gelukkig maar!

★★★★☆ – 8,5/10 (voorgesteld)

Sommige artiesten verdwijnen een tijdje van mijn muzikale radar. Niet omdat ik ze vergeten ben, maar omdat het leven nu eenmaal doorgaat en er iedere week weer een paar honderd nieuwe nummers verschijnen.

En dan duikt ineens Sea Wolf op.

Kijk eens aan. Ze zijn er weer!

Of beter gezegd: Alex Brown Church, de man achter Sea Wolf.

En daar word ik oprecht blij van.

Want Sea Wolf behoort tot die artiesten die nooit de grootste commerciële successen hebben gehad, maar wel een heel eigen muzikale wereld hebben opgebouwd.

Een wereld van melancholie, warme melodieën en liedjes die niet schreeuwen om aandacht.

Ze kruipen langzaam onder je huid.

Stroke of Nine is voor mij vooral een aangename hernieuwde kennismaking.

Sea Wolf heeft altijd iets bijzonders gehad. Die combinatie van Amerikaanse indiefolk en dromerige alternatieve pop.

Ik moet denken aan de ingetogen kant van The National, de gevoeligheid van Sufjan Stevens en soms zelfs aan de melancholische sfeer van The Boxer Rebellion.

Niet omdat ze hetzelfde klinken.

Maar omdat ze begrijpen dat muziek niet voortdurend groots en meeslepend hoeft te zijn om indruk te maken.

Soms is een mooie melodie al genoeg.

Wat ik zo prettig vind aan Sea Wolf, is het ontbreken van muzikale borstklopperij.

Geen overdreven productie, geen geforceerde hitformule en geen poging om ineens een compleet ander publiek aan te spreken.

Gewoon liedjes met gevoel.

En dat is tegenwoordig bijna een revolutionaire daad.

Natuurlijk kun je zeggen dat Sea Wolf geen vernieuwende muziek maakt.

Maar moet dat dan altijd?

Ik heb liever een artiest die trouw blijft aan zijn eigen muzikale identiteit dan iemand die iedere drie jaar zijn complete geluid verandert omdat een platenmaatschappij plotseling iets met TikTok wil.

Sea Wolf hoeft voor mij helemaal niet hip te zijn.

Sterker nog, liever niet.

De charme zit juist in die wat tijdloze benadering.

Muziek voor mensen die nog gewoon naar een heel nummer luisteren.

Zonder na twintig seconden alweer naar het volgende filmpje te vegen.

Wat mij betreft is Stroke of Nine vooral een herinnering aan waarom ik Sea Wolf ooit ben gaan waarderen.

Die warme, melancholische wereld waarin kleine emoties soms groter klinken dan de meest bombastische stadionrock.

Mijn enige kanttekening?

Ik zou het mooi vinden als Sea Wolf af en toe wat meer muzikale risico's neemt.

Een onverwachte wending of een wat scherpere rand kan geen kwaad.

Maar dat neemt mijn plezier over deze terugkeer niet weg.

Mijn oordeel: vier sterren. Een 8,5.

Geen muzikale aardverschuiving.

Geen wereldschokkende comeback.

Maar wel een artiest die ik graag weer hoor.

Sea Wolf is terug. Gelukkig maar.

Want tussen al het muzikale lawaai van tegenwoordig is een beetje melancholische schoonheid meer dan welkom.


DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★★☆ – 8,5/10

Plus: warme indiefolk, melancholische sfeer en een herkenbare muzikale identiteit.

Min: ik zou graag iets meer muzikale verrassing horen.

Voor liefhebbers van: The National, Sufjan Stevens, The Boxer Rebellion en Fleet Foxes.

INDIE TOP 20-potentie: ★★★★☆ – Een mooie kandidaat voor een hoge notering.

Eindoordeel: Een welkome terugkeer van een artiest die bewijst dat je niet hoeft te schreeuwen om gehoord te worden.

Sea Wolf is terug. En soms is dat gewoon het beste muzieknieuws van de week.

https://youtu.be/yGHWVUNv_TI?si=oSYlzHi4rK7wDFEV