Sommige klassiekers moet je gewoon met rust laten. Waarom moest dit in hemelsnaam een danceplaat worden?
★★☆☆☆ – 4/10
Er zijn van die nummers waar je eigenlijk met je vingers vanaf moet blijven.
Time After Time van Cyndi Lauper is er zo eentje.
Een van de mooiste popballads uit de jaren tachtig. Een liedje dat me na ruim veertig jaar nog altijd weet te raken. Niet door grootse muzikale gebaren, maar juist door de eenvoud.
Die breekbare stem. Die prachtige melodie. Die melancholie.
En dan komt CYRIL met een dancebeat aanzetten.
Waarom?
Werkelijk, waarom?
Samen met Tones And I heeft de Australische producer het nummer opnieuw onder handen genomen. En Cyndi Lauper zelf heeft er zelfs haar goedkeuring aan gegeven.
Dat laatste verbaast me misschien nog wel het meest.
Want wat ooit een prachtig, kwetsbaar liefdesliedje was, klinkt nu alsof iemand heeft besloten dat er tijdens de vrijdagmiddagborrel ook op gedanst moet kunnen worden.
En daar gaat het voor mij volledig mis.
Het origineel uit 1983 heeft iets tijdloos. Lauper zingt met een emotionele overtuiging die nauwelijks te evenaren valt.
Je hoort twijfel.
Verlangen.
Verdriet.
En vooral die bijzondere kwetsbaarheid.
Bij deze nieuwe uitvoering wordt die emotie ondergeschikt gemaakt aan een moderne danceproductie.
De bekende gitaarintro is gelukkig nog aanwezig. Ook de oorspronkelijke stem van Lauper krijgt een plaats.
Maar vervolgens komen de elektronische ritmes, de housebeat en de extra zang van Tones And I.
En langzaam verdwijnt voor mij de magie.
Het is alsof iemand een schilderij van Rembrandt heeft voorzien van knipperende ledlampjes.
Technisch misschien knap.
Maar mooier wordt het er niet van.
Laat ik duidelijk zijn: ik heb niets tegen elektronische muziek.
Integendeel!
Depeche Mode, Pet Shop Boys, Erasure en CHVRCHES behoren tot mijn favorieten.
Maar bij die artiesten versterken de synthesizers de emotie.
Hier heb ik vooral het gevoel dat de emotie plaats moet maken voor de beat.
En dat is een wezenlijk verschil.
Tones And I kan uitstekend zingen. Daar ligt het probleem niet.
Maar haar stem voegt voor mij weinig toe aan wat Cyndi Lauper al zo prachtig wist te vertellen.
En CYRIL?
Die levert een keurige, radiovriendelijke productie af.
Alleen klinkt het allemaal wel erg voorspelbaar.
Een klassieker uit de jaren tachtig, een moderne beat eronder en klaar is de volgende streaminghit.
Misschien werkt het op een dansvloer.
Misschien wordt het zelfs een commerciële hit.
Maar artistiek vind ik het vooral een gemiste kans.
Want een goede bewerking moet iets toevoegen.
Een andere emotie.
Een verrassend arrangement.
Een nieuwe kijk op een vertrouwd liedje.
En dat hoor ik hier nauwelijks.
Mijn oordeel: twee sterren. Een vier.
Niet omdat het slecht geproduceerd is, maar omdat het oorspronkelijke karakter van het nummer vrijwel volledig verloren gaat.
Het meest pijnlijke?
Wanneer ik na afloop de versie uit 1983 opnieuw opzet, hoor ik onmiddellijk wat er ontbreekt.
Gevoel.
En dat is nu juist waar Time After Time altijd om draaide.
Cyndi Lauper maakte een tijdloze klassieker. CYRIL heeft er een danceplaat van gemaakt. Soms is vooruitgang gewoon achteruitgang met een stevigere beat.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★☆☆☆ – 4/10
Plus: de oorspronkelijke stem van Cyndi Lauper en die onverwoestbare melodie.
Min: voorspelbare danceproductie, weinig nieuwe ideeën en vooral het verlies van de oorspronkelijke emotie.
Voor liefhebbers van: commerciële dancepop en moderne remixes van jaren-tachtigklassiekers.
Nederlandse Top 40-potentie: ★★★★☆ – Commercieel kansrijk door de bekende melodie en de toegankelijke productie.
Eindoordeel: Een overbodige dancebewerking van een prachtige klassieker. Technisch verzorgd, maar emotioneel een flinke stap achteruit.
Time After Time? Nee, dank je. Geef mij maar de versie van 1983. Keer op keer.
4/10 – TWEE STERREN.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten