SAM FENDER – YOU CAN’T ALWAYS GET WHAT YOU WANT
Een klassieker van The Rolling Stones in een kerstjasje. Maar is dat nu werkelijk een verbetering?
★★★½☆ – 7/10
Het is 3 november. De bladeren vallen nog van de bomen, de pepernoten liggen in de winkels en de kerstcommercials beginnen alweer aan hun jaarlijkse emotionele chantage.
En wie mag dit jaar de kerstgevoelens aanwakkeren?
Sam Fender!
De Britse singer-songwriter heeft zich gewaagd aan You Can't Always Get What You Want, de klassieker van The Rolling Stones uit 1969.
Een gewaagde keuze.
Want sommige nummers moet je eigenlijk gewoon met rust laten.
Niet omdat een cover onmogelijk beter kan zijn, maar omdat het origineel zo'n enorme muzikale persoonlijkheid heeft.
En eerlijk gezegd weet ik nog niet helemaal wat ik van deze uitvoering moet vinden.
Sam Fender beschikt over een geweldige stem. Dat staat voor mij buiten iedere discussie.
Zijn rauwe, emotionele manier van zingen heeft iets van Bruce Springsteen, maar tegelijkertijd een eigen karakter.
Op zijn album People Watching liet hij horen dat hij persoonlijke verhalen kan vertalen naar indrukwekkende rockmuziek.
Maar hier begeeft hij zich op bijzonder glad ijs.
De oorspronkelijke versie van The Rolling Stones heeft iets ongepolijsts, iets bijna chaotisch. Mick Jagger klinkt alsof hij het leven inmiddels behoorlijk goed heeft leren kennen.
En dat hoor je.
Bij Fender klinkt alles wat verzorgder.
Warmer.
En vooral feestelijker.
Misschien wel iets té feestelijk.
Voor deze uitvoering schakelde hij een kinderkoor in van zijn voormalige school in North Shields. Ook de blazers van de Easington Colliery Band leveren een bijdrage.
Een mooi gebaar.
En muzikaal klinkt het allemaal behoorlijk indrukwekkend.
Maar ondertussen krijg ik steeds sterker het gevoel dat ik naar de soundtrack van een dure kerstcommercial luister.
En dat blijkt dus precies de bedoeling.
De cover begeleidt namelijk de nieuwe kerstcampagne van het Britse warenhuis John Lewis.
Kijk, dan vallen de kerstballen ineens op hun plaats.
De warme productie, het koor en die nadrukkelijke emotionele lading: alles lijkt ontworpen om de kijker met vochtige ogen richting de kerstcadeaus te sturen.
Dat hoeft natuurlijk niet verkeerd te zijn.
Maar ik mis iets.
De scherpte.
De rafelrandjes.
Het gevoel dat dit nummer werkelijk uit de tenen van de muzikant komt.
Sam Fender zingt uitstekend, maar ik hoor te weinig van zijn eigen muzikale identiteit.
Het is een prachtige uitvoering, maar niet noodzakelijk een spannende uitvoering.
En daar zit voor mij het verschil.
Mick Jagger heeft de cover inmiddels zijn goedkeuring gegeven.
Dat is aardig.
Maar ik hoef het natuurlijk niet met Mick eens te zijn.
Wat ik wel waardeer, is dat de opbrengst van de fysieke single naar goede doelen gaat.
En eerlijk is eerlijk: wanneer de blazers en het koor samenkomen, krijgt de muziek iets groots en meeslepends.
Alleen blijft dat kerstgevoel mij een beetje in de weg zitten.
Mijn oordeel: drieënhalve ster. Een zeven.
Een verzorgde, warme en vocaal sterke cover.
Maar ik word er niet werkelijk door verrast.
Sam Fender kan veel. Zelfs een Rolling Stones-klassieker veranderen in een kerstcadeau. Alleen had ik liever iets minder cadeaupapier en wat meer rock-'n-roll gehad.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★★½☆ – 7/10
Plus: uitstekende zang, mooi kinderkoor, indrukwekkende blazers en een warme productie.
Min: te nadrukkelijk kerstgevoel, weinig muzikale verrassing en minder rauwheid dan het origineel.
Voor liefhebbers van: Bruce Springsteen, The Rolling Stones, Richard Ashcroft en de gevoeligere kant van Britse rock.
Nederlandse Top 40-potentie: ★★★★☆ – Door de bekendheid van het origineel en de kerstcampagne zeker kansrijk.
Eindoordeel: Een geslaagde uitvoering in technisch opzicht, maar als eigenzinnige cover net iets te keurig.
Je kunt niet altijd krijgen wat je wilt. In dit geval wilde ik iets meer Sam Fender en iets minder kerstcommercial.
7/10 – DRIEËNHALVE STER.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten