LABRINTH – SURRENDER
Een vervreemdende sound. Alsof Labrinth zichzelf even helemaal kwijtraakt.
★★★★☆ – 8/10 (voorgestelde waardering)
Labrinth is geen gewone popartiest.
Dat wisten we natuurlijk al.
Wie zijn muziek voor Euphoria kent, weet dat deze Brit graag buiten de gebaande paden wandelt.
En soms zelfs vergeet waar die paden liggen.
Met Surrender kiest hij opnieuw voor een bijzondere muzikale benadering.
Kwetsbaar, experimenteel en vooral vervreemdend.
En dat laatste spreekt me bijzonder aan.
Want ik hou van artiesten die niet voortdurend proberen om de luisteraar op zijn gemak te stellen.
Een beetje muzikale ongemakkelijkheid kan juist heel interessant zijn.
Denk aan Radiohead, James Blake of de meer experimentele kant van Peter Gabriel.
Artiesten die begrijpen dat schoonheid niet altijd comfortabel hoeft te klinken.
Surrender heeft bovendien een bijzonder ontstaansverhaal.
Labrinth maakte het nummer tijdens een livestream in het voormalige theater van Apple in Los Angeles.
Met een piano, een strijkkwartet en vooral zijn eigen muzikale intuïtie.
Hij had aanvankelijk drie verschillende composities in zijn hoofd.
Maar toen hij achter de piano ging zitten, besloot hij gewoon te spelen wat op dat moment in hem opkwam.
Geen draaiboek. Geen zorgvuldig uitgestippelde hitformule.
Gewoon beginnen.
En kijken waar de muziek hem brengt.
In een interview met Hypebeast vertelt Labrinth dat hij zich aanvankelijk behoorlijk onder druk voelde staan.
Normaal werkt hij in een vertrouwde omgeving.
Nu werd zijn creatieve proces rechtstreeks gevolgd.
Maar zodra hij begon te spelen, vergat hij de mensen om zich heen.
Hij liet zich volledig meenemen door de muziek.
En precies dat vind ik een fascinerende gedachte.
Want Surrender betekent overgave.
Niet alleen als emotioneel onderwerp, maar ook als manier van componeren.
De controle loslaten en de muziek het werk laten doen.
Dat is een interessante tegenstelling in een tijd waarin popmuziek vaak tot op de seconde wordt uitgedacht.
Alles moet kloppen.
Alles moet herkenbaar zijn.
En vooral niemand mag na dertig seconden afhaken.
Labrinth lijkt daar weinig belangstelling voor te hebben.
Gelukkig maar.
De combinatie van klassieke instrumenten, elektronica en zijn uitgesproken vocale stijl biedt ruimte voor een vervreemdende muzikale wereld.
Een wereld waarin kwetsbaarheid en experiment elkaar kunnen versterken.
Toch is dat niet automatisch een garantie voor een meesterwerk.
Want experimenteren is prachtig, maar uiteindelijk moet een compositie me ook werkelijk raken.
En soms kan een artiest zo druk zijn met het zoeken naar nieuwe geluiden dat het liedje zelf naar de achtergrond verdwijnt.
Dat blijft voor mij de belangrijkste vraag bij Surrender.
Is die vervreemding een artistieke meerwaarde, of staat ze de emotie juist in de weg?
Mijn voorgestelde oordeel is voorlopig vier sterren.
Een acht.
Voor de interessante muzikale richting, het spontane ontstaansproces en de kwetsbaarheid die Labrinth zelf beschrijft.
Maar zonder de opname daadwerkelijk te kunnen beluisteren, maak ik daar geen definitief luisteroordeel van.
Wat mij betreft verdient deze aanpak in ieder geval aandacht.
Labrinth probeert niet alles onder controle te houden. Hij laat zich door de muziek verrassen.
En misschien is dat precies wat de hedendaagse popmuziek wat vaker zou moeten doen.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★★★☆ – 8/10 (voorlopig)
Plus: een eigenzinnige muzikale aanpak, een spontaan ontstaansproces en ruimte voor kwetsbaarheid en experiment.
Min: de vervreemdende sound moet de emotie wel blijven ondersteunen.
Voor liefhebbers van: James Blake, Radiohead, Peter Gabriel, Massive Attack en experimentele elektronische soul.
INDIE TOP 20-potentie: ★★★★☆ – Een interessante kandidaat.
Eindoordeel: Een intrigerend muzikaal experiment waarin Labrinth de controle loslaat en zich overgeeft aan zijn creativiteit.
Soms ontstaat de mooiste muziek wanneer een artiest even vergeet dat hij een hit moet maken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten