OPAL ECHO – AMERICAN TABLES
Amerika heeft gestemd. Maar een muzikale Blue Wave blijft voorlopig uit.
★★★☆☆ – 6/10
De verkiezingen zijn achter de rug. Amerika heeft gesproken. Of beter gezegd: Amerika heeft opnieuw tegen zichzelf staan schreeuwen.
En precies op zo'n moment komt Opal Echo voorbij met American Tables.
Kijk, dat is nog eens een toepasselijke timing!
Want Amerika is tegenwoordig een land waarin zelfs de eettafel een politiek slagveld kan worden. Zet een Republikein en een Democraat tegenover elkaar, serveer de aardappelen en wacht rustig tot iemand begint over de verkiezingsuitslag.
Gezellig wordt het waarschijnlijk niet.
En dan verschijnt er een nummer met de titel American Tables.
Toeval? Misschien.
Maar het geeft het liedje in ieder geval een actuele lading.
Alleen is een toepasselijke titel nog geen geweldig nummer.
En daar zit voor mij het probleem.
Ik vind American Tables best aardig. Het is een nummer dat mijn nieuwsgierigheid wekt, maar niet onmiddellijk mijn muzikale hart verovert.
Er is niets mis met een liedje dat rustig zijn verhaal vertelt. Niet iedere artiest hoeft de wereld te veranderen met een overdonderende gitaarpartij of een refrein dat drie dagen in je hoofd blijft hangen.
Maar ik wil wel geraakt worden.
Of verrast.
Of op zijn minst het gevoel krijgen dat ik onmiddellijk opnieuw wil luisteren.
En dat laatste gebeurt hier niet echt.
Misschien zijn mijn verwachtingen ook gewoon te hoog.
Wanneer ik aan muziek over Amerika denk, kom ik al snel terecht bij Bruce Springsteen, R.E.M. of de maatschappelijk betrokken kant van Radiohead.
Artiesten die niet alleen iets vertellen over hun land, maar ook muzikaal een wereld weten op te roepen.
Een wereld vol twijfel, woede, verdriet en soms een klein beetje hoop.
Dat is nogal wat om mee te concurreren.
En ik verwacht natuurlijk niet dat iedere nieuwe artiest onmiddellijk een tweede Born in the U.S.A. of American Idiotschrijft.
Maar een beetje muzikale urgentie mag best.
Een liedje over een verdeeld land hoeft niet zelf zo voorzichtig te blijven.
Wat ik aan American Tables wel waardeer, is dat het onderwerp uitnodigt om verder te denken.
Over mensen die tegenover elkaar staan.
Over politieke verschillen die steeds persoonlijker worden.
En over de vraag of Amerikanen ooit nog gewoon samen aan tafel kunnen zitten zonder elkaar onmiddellijk de maat te nemen.
Dat is een interessant uitgangspunt.
Alleen levert het voor mij nog geen onvergetelijke muzikale ervaring op.
Mijn oordeel: drie sterren. Een zes.
Een aardige ontdekking, maar geen nummer dat ik onmiddellijk naar de hoogste regionen van mijn INDIE TOP 20 stuur.
En die muzikale Blue Wave?
Die blijft voorlopig uit.
Amerika heeft gestemd. Opal Echo heeft een toepasselijke titel. Maar voor een muzikale verkiezingsoverwinning is meer nodig dan een aardig liedje.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★★☆☆ – 6/10
Plus: actuele titel, interessant uitgangspunt en ruimte voor maatschappelijke interpretatie.
Min: voor mij onvoldoende overtuigingskracht om werkelijk indruk te maken.
Voor liefhebbers van: maatschappelijk betrokken alternatieve pop en indie.
INDIE TOP 20-potentie: ★★☆☆☆ – Voorlopig geen kandidaat voor de hoogste plaatsen.
Eindoordeel: Een toepasselijke titel in een politiek bewogen week, maar muzikaal geen overtuigende overwinning.
Geen Blue Wave. Hooguit een vriendelijk golfje tegen de Amerikaanse kust.
6/10 – DRIE STERREN.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten