FRANCESCO GABBANI – FRANCESCO GABBANI
Eindelijk het clownsmasker af. En kijk eens wat eronder zit!
★★★★☆ – 8,5/10
Eindelijk!
Francesco Gabbani heeft zijn clownsmasker afgezet.
Geen gekke danspasjes, geen overdreven vrolijkheid en geen muzikale circusvoorstelling waarbij je voortdurend het gevoel krijgt dat er ergens een aap uit een doos moet springen.
Gewoon een prachtige Italiaanse ballad.
En wat kunnen die Italianen dat toch goed.
Ik heb altijd een wat ingewikkelde verhouding gehad met Gabbani. Natuurlijk ken ik Occidentali's Karma, waarmee hij in 2017 het Eurovisie Songfestival bereikte. Een aanstekelijk nummer, met die beroemde dansende gorilla.
Leuk hoor.
Maar ik had voortdurend het gevoel dat achter die grappenmaker een veel interessantere muzikant schuilging.
En met zijn nieuwe single Francesco Gabbani krijg ik eindelijk meer van die kant te horen.
Geen gorilla. Geen circus. Alleen Francesco.
Het nummer is een persoonlijke beschouwing over het leven, de natuur, gemaakte fouten en de zoektocht naar innerlijke rust.
Gabbani heeft het zelf geschreven en gaf het bewust zijn eigen naam.
Dat klinkt misschien wat zelfingenomen.
Maar juist het tegenovergestelde blijkt de bedoeling.
Hij kijkt naar zijn eigen tekortkomingen en vraagt zich af hoe je opnieuw kunt beginnen.
En dat raakt me.
Want uiteindelijk gaat het leven niet alleen over successen, mooie momenten en grootse plannen.
Het gaat ook over vallen, opstaan en leren leven met wat er is gebeurd.
En precies daar ligt de kracht van deze Italiaanse ballad.
De melodieuze benadering past bij de traditie van de Italiaanse cantautori.
Ik moet denken aan de emotionele directheid van Claudio Baglioni, de warme gevoeligheid van Lucio Dalla en de verhalende kracht van Francesco De Gregori.
Niet omdat Gabbani plotseling hun niveau bereikt, maar omdat hij eindelijk de ruimte neemt om een verhaal te vertellen zonder voortdurend de entertainer uit te hangen.
Wat mij aanspreekt, is die typisch Italiaanse combinatie van melodie en gevoel.
Italianen hebben een bijzonder talent om melancholie bijna vanzelfsprekend mooi te laten klinken.
Waar Britse muzikanten hun emoties nogal eens verstoppen achter donkere gitaren en ingewikkelde arrangementen, durven Italianen ze gewoon op tafel te leggen.
Met een goed glas wijn erbij, vermoedelijk.
En zonder zich daarvoor te schamen.
Natuurlijk blijft Gabbani ook hier herkenbaar. Zijn lichtvoetige manier van schrijven is niet helemaal verdwenen.
Gelukkig maar.
Want een beetje ironie voorkomt dat een persoonlijke ballad verandert in een therapeutisch spreekuur.
Mijn enige kanttekening is dat het nummer muzikaal nog iets avontuurlijker had mogen zijn.
Maar misschien vraag ik dan alweer te veel.
Mijn oordeel: vier sterren. Een 8,5.
Wat mij betreft is dit een van de aangenaamste verrassingen van de week.
Niet omdat Gabbani zichzelf opnieuw heeft uitgevonden, maar omdat hij eindelijk laat horen dat hij meer is dan de vrolijke Italiaanse grappenmaker.
En daar heb ik veel meer bewondering voor.
De gorilla mag met pensioen. Francesco Gabbani mag blijven.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★★★☆ – 8,5/10
Plus: oprechtheid, Italiaanse melancholie, een persoonlijke tekst en een mooie melodieuze benadering.
Min: muzikaal had het nog iets verrassender gemogen.
Voor liefhebbers van: Lucio Dalla, Claudio Baglioni, Francesco De Gregori en Italiaanse singer-songwriters.
INDIE TOP 20-potentie: ★★★★☆ – Een verrassende kandidaat.
Eindoordeel: Een warme, persoonlijke Italiaanse ballad die laat horen dat achter de entertainer een gevoelige liedjesschrijver schuilgaat.
Eindelijk geen clownsmasker meer. En eerlijk gezegd vind ik deze Francesco een stuk interessanter.

Geen opmerkingen:
Een reactie posten