ESMERALDA ROAD – HERE HONEY
Een nieuwe ontdekking uit Belfast. Soms is een fluistering indrukwekkender dan een schreeuw.
★★★★☆ – 8/10
Soms kom je een band tegen waarvan je nog nooit hebt gehoord, maar waarbij je onmiddellijk nieuwsgierig wordt.
Esmeralda Road.
Een prachtige naam, vind ik. Het klinkt als een straat waar je op vakantie per ongeluk terechtkomt en vervolgens nooit meer weg wilt.
Maar deze band komt niet uit een zonnig Spaans dorpje.
Nee, gewoon uit Belfast.
En met Here Honey laten de Noord-Ieren horen dat er uit die stad nog altijd bijzonder interessante muziek komt.
Wat een aangename verrassing!
Geen overdonderende gitaren, geen bombastische productie en geen zanger die voortdurend wil bewijzen hoeveel decibel zijn stembanden aankunnen.
Integendeel.
Here Honey begint ingetogen, met een dromerige piano en een warme, bijna vertellende zangstem.
Charlie Magill zingt alsof hij tegenover je aan tafel zit.
Niet om indruk te maken.
Maar omdat hij iets kwijt moet.
En dat vind ik meteen aantrekkelijk.
De stem beweegt ergens tussen zingen en praten. Een beetje nonchalant, maar met voldoende emotie om me nieuwsgierig te houden.
Ik moet denken aan de ingetogen kant van The National en de melancholische sfeer van The Slow Show.
Niet omdat Esmeralda Road precies hetzelfde klinkt, maar vanwege die bijzondere combinatie van warmte en weemoed.
En dan gebeurt er iets moois.
Langzaam krijgen de gitaren meer ruimte.
De muziek bouwt voorzichtig op, zonder de intimiteit te verliezen.
Tegen het einde komen verschillende zangpartijen samen.
En ineens krijgt het nummer een extra emotionele lading.
Kijk, daar hou ik van.
Geen goedkope climax waarbij de drummer zijn complete instrumentarium door de kerk probeert te slaan.
Gewoon een compositie die langzaam groeit.
Maar het mooiste aan Here Honey vind ik misschien wel het onderwerp.
Het nummer gaat over de voortdurende afleiding in ons dagelijks leven.
Telefoons.
Sociale media.
Berichten.
Meldingen.
We zijn tegenwoordig met de hele wereld verbonden, maar vergeten ondertussen soms de persoon die tegenover ons zit.
We weten wat een volslagen onbekende gisteren heeft gegeten, maar vragen onze eigen vrienden nauwelijks nog hoe het met ze gaat.
Dat is behoorlijk treurig.
En precies daarom vind ik de ingetogen benadering zo sterk.
Esmeralda Road gaat niet met een opgeheven vingertje staan zwaaien.
De band laat de muziek het verhaal vertellen.
Toch heb ik ook een kleine kanttekening.
Het nummer is prachtig opgebouwd, maar ik mis nog nét dat ene onvergetelijke moment.
Een melodie die zich onmiddellijk in mijn hoofd vastzet.
Dat maakt het verschil tussen een heel goede single en een absolute klassieker.
Maar misschien moet Here Honey ook helemaal geen klassieker willen zijn.
Misschien is het voldoende dat drie minuten muziek me even laten nadenken.
Mijn oordeel: vier sterren. Een acht.
Een mooie ontdekking, een warme stem en een compositie die bij iedere luisterbeurt iets meer prijs lijkt te geven.
En eerlijk gezegd ben ik nu vooral nieuwsgierig naar wat deze band nog meer in huis heeft.
Esmeralda Road vraagt met Here Honey eigenlijk maar één ding: leg die telefoon eens weg en luister naar elkaar.
Dat lijkt me een uitstekend idee.
Al zou ik beginnen met luisteren naar Esmeralda Road.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★★★☆ – 8/10
Plus: warme zang, dromerige piano, subtiele opbouw en een herkenbaar onderwerp.
Min: mist nét die ene onvergetelijke melodische uitschieter.
Voor liefhebbers van: The National, The Slow Show, Warhaus en ingetogen alternatieve rock.
INDIE TOP 20-potentie: ★★★★☆ – Een sterke kandidaat voor een mooie notering.
Eindoordeel: Een verrassend volwassen en emotionele single van een veelbelovende band uit Belfast.
Soms hoef je niet harder te zingen om meer indruk te maken. Soms moet de wereld gewoon even haar mond houden.
8/10 – VIER STERREN.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten