SEA WOLF – STROKE OF NINE
Ze zijn terug. Gelukkig maar!
★★★★☆ – 8,5/10 (voorgesteld)
Sommige artiesten verdwijnen een tijdje van mijn muzikale radar. Niet omdat ik ze vergeten ben, maar omdat het leven nu eenmaal doorgaat en er iedere week weer een paar honderd nieuwe nummers verschijnen.
En dan duikt ineens Sea Wolf op.
Kijk eens aan. Ze zijn er weer!
Of beter gezegd: Alex Brown Church, de man achter Sea Wolf.
En daar word ik oprecht blij van.
Want Sea Wolf behoort tot die artiesten die nooit de grootste commerciële successen hebben gehad, maar wel een heel eigen muzikale wereld hebben opgebouwd.
Een wereld van melancholie, warme melodieën en liedjes die niet schreeuwen om aandacht.
Ze kruipen langzaam onder je huid.
Stroke of Nine is voor mij vooral een aangename hernieuwde kennismaking.
Sea Wolf heeft altijd iets bijzonders gehad. Die combinatie van Amerikaanse indiefolk en dromerige alternatieve pop.
Ik moet denken aan de ingetogen kant van The National, de gevoeligheid van Sufjan Stevens en soms zelfs aan de melancholische sfeer van The Boxer Rebellion.
Niet omdat ze hetzelfde klinken.
Maar omdat ze begrijpen dat muziek niet voortdurend groots en meeslepend hoeft te zijn om indruk te maken.
Soms is een mooie melodie al genoeg.
Wat ik zo prettig vind aan Sea Wolf, is het ontbreken van muzikale borstklopperij.
Geen overdreven productie, geen geforceerde hitformule en geen poging om ineens een compleet ander publiek aan te spreken.
Gewoon liedjes met gevoel.
En dat is tegenwoordig bijna een revolutionaire daad.
Natuurlijk kun je zeggen dat Sea Wolf geen vernieuwende muziek maakt.
Maar moet dat dan altijd?
Ik heb liever een artiest die trouw blijft aan zijn eigen muzikale identiteit dan iemand die iedere drie jaar zijn complete geluid verandert omdat een platenmaatschappij plotseling iets met TikTok wil.
Sea Wolf hoeft voor mij helemaal niet hip te zijn.
Sterker nog, liever niet.
De charme zit juist in die wat tijdloze benadering.
Muziek voor mensen die nog gewoon naar een heel nummer luisteren.
Zonder na twintig seconden alweer naar het volgende filmpje te vegen.
Wat mij betreft is Stroke of Nine vooral een herinnering aan waarom ik Sea Wolf ooit ben gaan waarderen.
Die warme, melancholische wereld waarin kleine emoties soms groter klinken dan de meest bombastische stadionrock.
Mijn enige kanttekening?
Ik zou het mooi vinden als Sea Wolf af en toe wat meer muzikale risico's neemt.
Een onverwachte wending of een wat scherpere rand kan geen kwaad.
Maar dat neemt mijn plezier over deze terugkeer niet weg.
Mijn oordeel: vier sterren. Een 8,5.
Geen muzikale aardverschuiving.
Geen wereldschokkende comeback.
Maar wel een artiest die ik graag weer hoor.
Sea Wolf is terug. Gelukkig maar.
Want tussen al het muzikale lawaai van tegenwoordig is een beetje melancholische schoonheid meer dan welkom.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★★★☆ – 8,5/10
Plus: warme indiefolk, melancholische sfeer en een herkenbare muzikale identiteit.
Min: ik zou graag iets meer muzikale verrassing horen.
Voor liefhebbers van: The National, Sufjan Stevens, The Boxer Rebellion en Fleet Foxes.
INDIE TOP 20-potentie: ★★★★☆ – Een mooie kandidaat voor een hoge notering.
Eindoordeel: Een welkome terugkeer van een artiest die bewijst dat je niet hoeft te schreeuwen om gehoord te worden.
Sea Wolf is terug. En soms is dat gewoon het beste muzieknieuws van de week.

Geen opmerkingen:
Een reactie posten