DUCTAPE – D.E.R.T.
Zwart, gothic en heerlijk jaren tachtig. Alsof The Cure en Depeche Mode samen een donkere kelder hebben gehuurd.
★★★★½ – 9/10
Sommige nummers hebben maar een paar seconden nodig om me volledig mee te nemen naar de jaren tachtig.
En dan bedoel ik niet de vrolijke jaren tachtig van Wham!, schoudervullingen en Olivia Newton-John.
Nee.
De zwarte jaren tachtig.
De tijd van The Cure, Siouxsie and the Banshees, Clan of Xymox en de donkere kant van Depeche Mode.
En precies in die wereld voel ik me bij D.E.R.T. van Ductape onmiddellijk thuis.
Wat een heerlijke duisternis!
Ductape is een Turks darkwaveduo dat de sfeer van gothic rock, postpunk en new wave opnieuw tot leven brengt.
En gelukkig niet op een manier die klinkt alsof iemand een oude cassetteband heeft afgestoft.
Dit klinkt vertrouwd, maar beslist niet versleten.
De donkere elektronische klanken, de voortstuwende ritmes en die onheilspellende sfeer zorgen voor een muzikale combinatie waar ik bijzonder gevoelig voor ben.
Hier geen vrolijk refrein dat speciaal is geschreven om op TikTok te belanden.
Geen producer die iedere scherpe rand heeft weggepoetst.
En al helemaal geen muzikale glimlach die door een marketingafdeling is goedgekeurd.
Nee, Ductape kiest voor zwart. Pikzwart.
En daar hou ik van.
Wat me aanspreekt, is de spanning tussen de koude elektronica en de menselijke emotie.
Dat is precies wat de beste new wave uit de jaren tachtig zo bijzonder maakte.
De muziek kon afstandelijk klinken, maar ondertussen zat er een enorme gevoelswereld achter.
Denk aan A Forest van The Cure.
Of de vroege, donkere composities van Depeche Mode.
Muziek die je niet probeert op te vrolijken, maar waarin je je toch bijzonder prettig kunt voelen.
Vreemd eigenlijk. Hoe donkerder de muziek, hoe vrolijker ik soms word.
Ductape begrijpt dat gevoel uitstekend.
De sfeer is dreigend, maar de ritmische energie maakt het nummer tegelijk aantrekkelijk en meeslepend.
Ik hoor ook raakvlakken met Lebanon Hanover en Boy Harsher.
Maar vooral die heerlijke gothic new wave die in de jaren tachtig zijn hoogtijdagen beleefde.
Toch is er één kleine kanttekening.
De muzikale invloeden zijn behoorlijk duidelijk.
Ductape probeert het genre niet opnieuw uit te vinden.
En soms zou ik graag een onverwachte wending horen die het nummer nog iets verder boven zijn voorbeelden uittilt.
Maar eerlijk gezegd?
Dat kan me vandaag bijzonder weinig schelen.
Want waar ik bij sommige moderne synthpop vooral gladheid en voorspelbaarheid hoor, krijg ik hier precies wat ik zoek.
Karakter.
Spanning.
Duisternis.
En een ritme dat onder mijn huid kruipt.
Mijn oordeel?
Viereneenhalve ster. Een negen.
Een heerlijke ontdekking voor iedereen die de donkere new wave uit de jaren tachtig nog altijd een warm hart toedraagt.
Of eigenlijk een zwart hart.
Ductape klinkt alsof de jaren tachtig nooit zijn afgelopen. En wat mij betreft hoeft dat voorlopig ook helemaal niet.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★★★½ – 9/10
Plus: donkere gothic sfeer, sterke ritmische energie en heerlijke jaren-tachtig-new-wave.
Min: de invloeden zijn duidelijk herkenbaar; muzikaal niet volledig vernieuwend.
Voor liefhebbers van: The Cure, Depeche Mode, Clan of Xymox, Siouxsie and the Banshees, Lebanon Hanover en Boy Harsher.
INDIE TOP 20-potentie: ★★★★★ – Een serieuze kandidaat voor de hoogste regionen.
Eindoordeel: Een duistere, meeslepende darkwavesingle die bewijst dat de zwarte kant van de jaren tachtig nog altijd springlevend is.
Zwart? Ja. Gothic? Absoluut. Somber? Misschien. Maar verdorie, wat word ik hier vrolijk van!
9/10 – VIERENEENHALVE STER.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten