MANNEQUIN FLOWERS – WHITE SILVER
Dromen met je ogen open. En af en toe mag de gitaar best wat harder.
★★★★☆ – 8/10
Er zijn van die bandnamen waarbij ik onmiddellijk nieuwsgierig word. Mannequin Flowers bijvoorbeeld. Klinkt als een vergeten Britse newwaveband uit 1983. Of als een bloemenwinkel waar Robert Smith zijn boeketten bestelt.
En dan verschijnt White Silver.
Een nieuwe single van een jonge band uit Londen die zich beweegt tussen dreampop, shoegaze en alternatieve rock.
Kijk, dan zit je bij mij al behoorlijk goed.
Want ik hou van muziek waarin melancholie en schoonheid elkaar ontmoeten. Waar gitaren niet alleen akkoorden spelen, maar complete landschappen schilderen.
Mannequin Flowers lijkt precies in die wereld thuis te horen.
De band haalt zijn inspiratie uit de dromerige kant van de jaren tachtig en de shoegazebeweging van de jaren negentig.
En daarbij denk ik onmiddellijk aan Cocteau Twins, Slowdive en My Bloody Valentine.
Muziek die niet zozeer een verhaal vertelt, maar vooral een gevoel oproept.
Dat is ook wat me aan White Silver aanspreekt.
De combinatie van zwevende klanken en een wat donkerder alternatief karakter past uitstekend bij mijn muzikale voorkeur.
Het is de tegenstelling die dit soort muziek interessant maakt.
Schoonheid en onrust.
Dromen en werkelijkheid.
Melancholie en energie.
Alsof je op een grijze novembermiddag naar buiten kijkt en ontdekt dat zelfs regen bijzonder mooi kan zijn.
En ja, dat klinkt misschien een beetje romantisch.
Maar soms mag muziek dat gewoon zijn.
Wat ik bij een band als Mannequin Flowers vooral waardeer, is dat ze zich niet lijken te bekommeren om de gebruikelijke popregels.
Niet iedere compositie hoeft binnen twintig seconden een refrein te hebben.
Niet iedere gitaar hoeft perfect schoon te klinken.
En niet iedere zangeres hoeft haar stem voortdurend op de voorgrond te plaatsen.
Juist die mysterieuze sfeer maakt dreampop aantrekkelijk.
Toch zit daar ook een gevaar.
Want een mooie sfeer is nog geen onvergetelijk nummer.
Ik wil uiteindelijk ook een melodie die blijft hangen.
Een muzikale verrassing.
Een moment waarop de gitaren ineens losbarsten en je even uit die aangename droom wakker schudden.
Dat is voor mij het verschil tussen goede shoegaze en werkelijk geweldige shoegaze.
Bij Slowdive of My Bloody Valentine gebeurt dat regelmatig.
Daar wordt schoonheid soms bijna overweldigend.
Mannequin Flowers heeft in ieder geval een interessante muzikale richting gekozen. En met eerdere singles als Collision Course en Six Words bouwt de band langzaam aan een eigen repertoire.
Ik ben vooral benieuwd hoe dat geluid zich verder ontwikkelt.
Want er is in deze muzikale hoek al behoorlijk veel moois gemaakt.
Dan moet je uiteindelijk meer bieden dan alleen een aangename herinnering aan vroeger.
Mijn voorlopige waardering is vier sterren.
Niet omdat Mannequin Flowers het genre opnieuw uitvindt, maar omdat dit precies het soort onafhankelijke muziek is waarvoor ik graag blijf zoeken.
White Silver is een uitnodiging om even te verdwijnen in een andere wereld. En soms is dat op een grijze novemberdag precies wat ik nodig heb.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★★★☆ – 8/10
Plus: aantrekkelijke combinatie van dreampop, shoegaze en donkere alternatieve rock.
Min: voor een echt meesterwerk mag het muzikale contrast nog uitgesprokener zijn.
Voor liefhebbers van: Slowdive, Cocteau Twins, My Bloody Valentine, Lush en The Cure.
INDIE TOP 20-potentie: ★★★★☆ – Een interessante kandidaat.
Eindoordeel: Een veelbelovende ontdekking uit Londen, met een muzikale wereld waarin melancholie en dromerige gitaren centraal staan.
Mannequin Flowers laat de bloemen bloeien. Gelukkig zijn het geen plastic exemplaren.
8/10 – VIER STERREN.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten