ANNIE LENNOX – TAKE ME TO THE RIVER
Dinsdag Dave Stewart. Woensdag Annie Lennox. Wat een heerlijke Eurythmics-week!
★★★★☆ – 8/10
Toeval bestaat niet. Of misschien toch wel.
Dinsdag besprak ik nog Cry If You Want To van Dave Stewart. Een aardig nummer, maar eerlijk gezegd vond ik de videoclip leuker dan de muziek. Oma zat onverstoorbaar te breien, de kinderen speelden en niemand had aandacht voor Dave.
En nu, een dag later, duikt Annie Lennox op in mijn muzikale wereld.
Kijk, dan begint mijn oude Eurythmics-hart toch weer sneller te kloppen.
Alleen is er een klein verschil. Dave kwam met nieuw werk, terwijl Annie me terugbrengt naar 1995. Want Take Me to the River staat op haar album Medusa.
Een album waarop ze bestaande nummers volledig naar haar eigen hand zette.
En dat doet ze hier opnieuw.
Het origineel is van Al Green, maar veel muziekliefhebbers kennen vooral de uitvoering van Talking Heads.
En probeer daar maar eens overheen te komen!
David Byrne maakte er een nerveuze, eigenzinnige klassieker van. Een nummer met een onweerstaanbare groove en een bijna ongemakkelijke spanning.
Annie Lennox kiest voor een andere benadering.
Meer soul.
Meer warmte.
En vooral die fantastische stem.
Wat blijft die vrouw toch indrukwekkend zingen.
Er zit iets bijzonders in haar stem. Ze kan krachtig en bijna afstandelijk klinken, maar een paar seconden later hoor je ineens een enorme kwetsbaarheid.
Dat contrast maakte Eurythmics zo interessant.
En dat hoor ik hier opnieuw.
De uitvoering is verzorgd, met een warme, soulvolle sfeer. Lennox probeert niet om David Byrne na te doen. Gelukkig maar.
Ze trekt het nummer naar haar eigen muzikale wereld.
En daarin voel ik ook iets van haar prachtige soloalbum Diva.
Die combinatie van elegantie, melancholie en emotionele overtuiging.
Maar is dit nu de beste uitvoering van Take Me to the River?
Nee, dat vind ik niet.
De versie van Talking Heads heeft meer spanning. Meer eigenzinnigheid. En vooral dat heerlijke gevoel dat de muziek ieder moment uit de bocht kan vliegen.
Bij Annie klinkt alles netter.
Misschien zelfs iets te netjes.
Ik mis af en toe een scherp randje, een onverwachte muzikale uitbarsting of een moment waarop de instrumenten werkelijk losgaan.
Maar daar staat iets tegenover.
Annie Lennox heeft geen muzikale trucjes nodig om indruk te maken.
Die stem vertelt het verhaal.
Over verlangen, liefde en de vreemde dingen die mensen elkaar aandoen.
En wanneer Annie Lennox zo'n tekst zingt, geloof ik haar onmiddellijk.
Dat is misschien wel haar grootste kwaliteit.
Ze maakt muziek persoonlijk zonder overdreven sentimenteel te worden.
En eerlijk gezegd raakt ze me daarmee meer dan Dave Stewart eerder deze week.
Mijn oordeel: vier sterren. Een acht.
Geen revolutionaire cover en zeker geen verbetering van iedere eerdere uitvoering.
Maar wel een prachtige herinnering aan een van de beste zangeressen die de Britse popmuziek heeft voortgebracht.
Dinsdag Dave Stewart. Woensdag Annie Lennox. Dave kreeg van mij een zes. Annie krijgt een acht.
Het is geen wedstrijd, natuurlijk.
Maar als het er toch eentje was, heeft Annie deze week overtuigend gewonnen.
En nu maar hopen dat die twee ooit weer samen de studio induiken. Want sommige muzikale huwelijken blijven bijzonder, zelfs wanneer de partners allang hun eigen weg zijn gegaan.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★★★☆ – 8/10
Plus: fantastische stem, warme soulvolle uitvoering en veel emotionele overtuiging.
Min: minder spannend en eigenzinnig dan de versie van Talking Heads.
Voor liefhebbers van: Eurythmics, Talking Heads, Al Green, Peter Gabriel en klassieke soul.
Album: Medusa (1995).
Eindoordeel: Annie Lennox geeft een bekende klassieker haar eigen karakter. Geen spectaculaire heruitvinding, maar een prachtige vocale prestatie.
Dave Stewart had dinsdag de leukste videoclip. Annie Lennox heeft woensdag de mooiste stem. En daar kan zelfs oma met haar breiwerk niet tegenop.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten