INDIE TOP 20 – WEEK 24

Welkom in de kelder van de zomer

Terwijl de rest van Nederland met opblaasflamingo's richting recreatieplas trekt, zit de Indie Top 20 weer gezellig in het schemerdonker. Massive Attack & Tom Waits blijven onaantastbaar bovenaan, Beck schuift op richting het podium en Peter Gabriel maakt een vrije val waar zelfs de gemiddelde aandelenbeurs nerveus van wordt. Ondertussen zorgen S10 & Oscar and the Wolf, Lola Young en The Tallest Man On Earth voor vers bloed in een lijst die deze week opvallend veel melancholie bevat. Kortom: zon buiten, existentiële crisis binnen.

---

1. Massive Attack & Tom Waits – Boots on the Ground 🌟 Record of the Week

Nog steeds de soundtrack van een naderende apocalyps. Tom Waits klinkt alsof hij een oorlog heeft overleefd die nog moet beginnen. Massief, dreigend en onweerstaanbaar.
★★★★★ | 9,4 | Hitpotentie: 8,4

2. The Boxer Rebellion – Last Of A Dying Breed

Een nummer dat inmiddels net zo vertrouwd voelt als je favoriete stoel. Groots zonder opzichtig te worden. Dat blijft een kunst.
★★★★½ | 8,9 | Hitpotentie: 8,0

3. Beck – Ride Lonesome

Beck kruipt stilletjes omhoog. Alsof hij zelf ook niet helemaal begrijpt hoe hij hier terechtgekomen is. Relaxed, slim en heerlijk eigenwijs.
★★★★☆ | 8,5 | Hitpotentie: 7,9

4. Editors – Call It In

Tom Smith blijft klinken alsof hij het slechte nieuws persoonlijk komt brengen. Gelukkig verpakt hij het altijd prachtig.
★★★★☆ | 8,4 | Hitpotentie: 7,8

5. Hiqpy – Nothing

Daalt iets, maar blijft indrukwekkend. Een titel die weinig belooft en vervolgens alles levert.
★★★★☆ | 8,3 | Hitpotentie: 7,6

6. Temples – Vendetta

Psychedelische pop die klinkt alsof Tame Impala een weekendje in een lavalamp heeft gewoond.
★★★★☆ | 8,1 | Hitpotentie: 7,4

7. Thomas Azier – Year In A Spiral

Koele elektronica met een warm kloppend hart. Azier blijft een klasse apart.
★★★★☆ | 8,0 | Hitpotentie: 7,3

8. The Temper Trap – These Arms

Stijgt verder. Een refrein dat zich vastklampt als een enthousiaste labrador.
★★★★☆ | 8,0 | Hitpotentie: 7,5

9. The Afghan Whigs – Duvateen

Nog steeds even donker als een parkeerplaats om drie uur 's nachts. En dat bedoelen we positief.
★★★★☆ | 8,0 | Hitpotentie: 7,2

10. Muse – Hexagons 🎁 Kleine Verrassing

Muse doet weer volledig Muse. Subtiel als een kerncentrale, maar stiekem erg vermakelijk.
★★★★☆ | 8,2 | Hitpotentie: 8,0

11. The Veils – Aurora

Donkere romantiek uit Nieuw-Zeeland. Alsof verdriet een designproduct is geworden.
★★★★☆ | 8,1 | Hitpotentie: 7,1

12. James Blake – Trying Times

James Blake blijft gespecialiseerd in emotionele schade met uitstekende geluidskwaliteit.
★★★★☆ | 8,0 | Hitpotentie: 7,0

13. Peter Gabriel – Till Your Mind Is Shining (Dark-Side Mix) 💥 Oei, wat een drama

Vorige week nog top 10, nu een vrije val. Het blijft prachtig, maar de concurrentie heeft de wandelstok onder Gabriel vandaan getrokken.
★★★★☆ | 8,0 | Hitpotentie: 6,8

14. Fink – I Burried All The Answers

Een nummer dat zich langzaam ontvouwt en je ongemerkt meesleept.
★★★★☆ | 8,1 | Hitpotentie: 7,2

15. Shearwater – Daydream Unbeliever

Mooie stijger. Melancholisch zonder in zelfmedelijden te verdrinken.
★★★★☆ | 8,2 | Hitpotentie: 7,4

16. S10 & Oscar and the Wolf – Safe and Sound 🆕

Twee artiesten die emotie niet bepaald schuwen. Gelukkig levert dat hier meer op dan alleen mascara-schade.
★★★★☆ | 8,3 | Hitpotentie: 8,1

17. Lola Young – From Down Here (From The Water) 🆕

Lola Young heeft een stem waarmee je een complete therapiegroep stil krijgt. Sterke binnenkomer.
★★★★☆ | 8,4 | Hitpotentie: 8,3

18. Lana Del Rey – First Fight

De glamour blijft, maar de vaart is er een beetje uit. Zelfs Lana kan niet elke week een gebroken hart recyclen.
★★★½☆ | 7,7 | Hitpotentie: 6,8

19. The Tallest Man On Earth – Colours 🆕

Een prachtige folkplaat zonder opsmuk. Gewoon een gitaar, een stem en een hoop klasse.
★★★★☆ | 8,2 | Hitpotentie: 7,5

20. Ladytron – Sing

Zakt naar de laatste plaats, maar vertrekt met opgeheven hoofd. Synthpop van het soort waar je nooit echt genoeg van krijgt.
★★★½☆ | 7,6 | Hitpotentie: 6,5

---

🎙️ Slotwoord

Massive Attack & Tom Waits regeren nog altijd met ijzeren vuist, maar achter hen wordt het steeds spannender. Beck ruikt het podium, Muse stijgt sneller dan de energierekening en Lola Young meldt zich nadrukkelijk bij de deur van de top 10.

Volgende week? Grote kans dat iemand eindelijk durft te proberen Tom Waits van zijn troon te duwen. Veel succes daarmee.

1.1 MASSIVE ATTACK &TOM WAITS - Boots on the Ground*

 2.2 THE BOXER REBELLION - Last Of A Dying Breed

3.4 BECK-Ride Lonesome

4.5 EDITORS - Call It In

5.3 HIQPY- Nothing 

6.8 TEMPLES- Vendetta

7.7 THOMAS AZIER - Year In A Spiral

8.9 THE TEMPER TRAP -These Arms

9.10 THE AFGHAN WINGS-Duvateen

10.15  MUSE - Hexagons

11.12 THE VIELS-Aurora

12.14  JAMES BLAKE - Trying Times

13. 6 PETER GABRIEL - Till Your Mind is Shining (Dark-Side Mix)

14.16   FINK- I Burried All The Answers

15.17  SHEARWATER - Daydream Unbeliever

16.-- S10 EN OSCAR AND THE WOLF  - Safe  and Sound

17.-- LOLA  YOUNG - From Down Here (From The Water)

18.11 LANA DEL RAY- First Fight

19.-- THE TALLEST MAN ON EARTH - Colours 

20.13 LADYTRON - Sing

🌟 Olivia Rodrigo – the cure (Record of the Week)★★★★★

6

6

Er zijn weken waarin de keuze voor Record of the Week simpel is. En er zijn weken waarin je blijft schuiven, twijfelen en opnieuw luisteren. Deze week was dat laatste het geval. Het ging uiteindelijk tussen Olivia Rodrigo en Lola Young. Een echte fotofinish. Maar na veel wikken, wegen en nog een keer luisteren naar die laatste minuut van the cure moest ik toch toegeven: Olivia wint. Nipt. Heel nipt.

En dat had ik eerlijk gezegd niet helemaal zien aankomen.

Want the cure begint verrassend bescheiden. Akoestische gitaren, een breekbare zanglijn en een productie die vooral níét probeert indruk te maken. Geen grote pophooks, geen refrein dat na twintig seconden binnen moet komen. Olivia neemt haar tijd. En dat is tegenwoordig bijna een revolutionaire daad.

Het nummer voelt vanaf het begin kwetsbaar. Alsof je naar iemand luistert die haar gedachten hardop probeert te ordenen. Geen theatrale uithalen, geen overbodige versieringen. Gewoon emotie. En dat is precies waarom het werkt.

De opbouw is werkelijk prachtig. Elke nieuwe laag voelt verdiend. De spanning stijgt langzaam zonder dat je het direct doorhebt. Ondertussen blijft Rodrigo zingen met een overtuiging die je volledig meesleept. Dit is geen artiest die een gevoel speelt; dit is iemand die het daadwerkelijk voelt.

En dan komt die laatste minuut.

Mijn hemel.

Dat is het moment waarop het nummer zichzelf volledig openbreekt. De instrumentatie zwelt aan, de emotie loopt over en ineens begrijp je waarom dit nummer zoveel indruk maakt. Het voelt als een ontlading die vier minuten lang zorgvuldig is voorbereid. Geen goedkope climax, maar eentje die je echt verdient als luisteraar.

Opvallend genoeg heeft de titel niets direct met The Cure te maken. En eerlijk gezegd: je hoeft ook absoluut geen Cure-fan te zijn om hiervan te houden. Toch is de connectie interessant. Rodrigo onderhoudt inmiddels een warme vriendschap met Robert Smith. Tijdens Glastonbury Festival stond hij zelfs naast haar op het podium voor gezamenlijke uitvoeringen van Just Like Heaven en Friday I'm In Love. Smith heeft meermaals verteld dat hij fan is van Rodrigo's werk en dat ze regelmatig contact hebben. Een mooi detail, maar uiteindelijk staat the cure volledig op eigen benen.

Wat vooral blijft hangen, is hoe volwassen dit nummer klinkt. Minder gericht op hits, meer gericht op gevoel. En misschien is dat precies waarom het zo sterk is.

Is dit Olivia Rodrigo's beste nummer ooit?

Ik denk van wel.

En dat zeg ik niet snel.

---

★★★★★

Cijfer: 9,6

Hitpotentie: 9,1

🌟 Record of the Week

Een adembenemend opgebouwde ballad die eindigt in pure emotionele ontlading. Lola Young kwam dichtbij, héél dichtbij zelfs, maar deze week gaat de kroon naar Olivia Rodrigo. https://youtu.be/B402rKl4bUg?si=c5Z-ysG3Zgjy0Dfd

The Tallest Man On Earth – Colors★★★★★

6

Drie jaar wachten op nieuwe muziek van The Tallest Man On Earth voelt een beetje alsof je favoriete café ineens zonder uitleg dichtging en je af en toe langsloopt om te kijken of het licht alweer aan is. En dan komt er eindelijk weer iets nieuws. Colors. En gelukkig klinkt het meteen alsof Kristian Matsson in die drie jaar niet vergeten is hoe je een hart langzaam uit elkaar trekt met alleen een gitaar en een stem.

Vanaf de eerste seconden hoor je die typische Tallest Man On Earth-magie weer terug. Akoestische gitaren die niet netjes gespeeld worden maar leven, ademen, schuren bijna. Geen steriele perfectie, maar beweging. Alsof elk akkoord op het laatste moment nog van richting kan veranderen.

En dan die stem. Nog steeds ergens tussen breekbaar, verweerd en licht opgejaagd in. Alsof hij altijd nét te laat is voor iets belangrijks. Dat blijft uniek. Veel folkartiesten klinken tegenwoordig alsof ze rechtstreeks uit een biologisch koffiereclameblok komen. Matsson klinkt nog steeds als iemand die daadwerkelijk iets te verliezen heeft.

Colors is opvallend warm. Minder rusteloos misschien dan zijn oudere werk, minder alsof hij permanent op de vlucht is voor zichzelf. Er zit meer rust in de melodie, meer ademruimte. Maar die melancholie — die typische bittersweet ondertoon — blijft gelukkig volledig intact.

De opbouw is subtiel en slim. Geen groot refrein dat ineens de lucht openbreekt, geen geforceerde climax. Het nummer groeit langzaam, bijna ongemerkt. En juist daardoor komt het harder binnen. Tegen de tijd dat je echt doorhebt hoe mooi het is, ben je al volledig meegezogen.

Wat vooral opvalt, is hoe oprecht alles klinkt. Geen moderne folk-trucjes, geen overgeproduceerde emotie. Gewoon een liedje dat bestaat omdat het geschreven móést worden. Dat hoor je. En dat voel je.

Toch blijft het ook bewust klein. Dit is geen track die even de wereld gaat veranderen. Het leeft volledig op sfeer, tekst en uitvoering. Maar eerlijk: dat is precies waar The Tallest Man On Earth altijd het beste in is geweest.

En na drie jaar stilte voelt Colors bijna als een herinnering aan waarom zoveel mensen ooit verliefd werden op zijn muziek. Niet omdat het perfect is, maar omdat het echt klinkt.

Is het vernieuwend? Nee.
Is het prachtig? Ja, vervelend prachtig zelfs.
Was het wachten waard? Absoluut.

Dit is geen comeback met vuurwerk. Dit is een oude vriend die ineens weer naast je zit alsof hij nooit weggeweest is.

---

Eindoordeel:
★★★★★

Cijfer: 8,8

Hitpotentie: 7,0

Drie jaar stilte en dan terugkomen met zoveel warmte en melancholie — sommige stemmen raak je blijkbaar nooit kwijt.

https://youtu.be/t3k9zPrIsiM?si=MI53YnM6dN8AA_bQ

Ten Bulls – 2023 and Me★★★★☆

met fotos in de stijl van Peter Pannekoek, Pieter Derksen en Marcel van Roosmalen sterren beoordeling en hit pontentie

Ten Bulls – 2023 and Me

8

Sommige nummers voelen alsof iemand een jaar probeert samen te vatten zonder precies te weten waar te beginnen. 2023 and Me van Ten Bulls klinkt precies zo. Een beetje alsof iemand om drie uur ’s nachts nog even terugkijkt op alles wat fout ging, goed ging of gewoon… gebeurde. En dat levert verrassend veel sfeer op.

Vanaf de eerste seconden hangt er een soort vermoeide melancholie in het nummer. Niet zwaar depressief, meer dat gevoel van: “Nou, dát was dus een jaar.” Gitaren glijden rustig binnen, de drums houden het ingetogen en de productie laat genoeg ruimte voor emotie zonder meteen dramatisch te worden.

Wat meteen opvalt, is hoe eerlijk het klinkt. Geen grote concepten, geen poëtische rookgordijnen waar je eerst een literatuurstudie voor nodig hebt. Gewoon reflectie. Persoonlijk, herkenbaar en licht chaotisch. Alsof het nummer zelf ook nog niet helemaal weet wat het voelt.

De vocalen helpen daar enorm bij. Geen perfecte studiostem die alles glad trekt, maar iemand die klinkt alsof hij het echt meent. Soms bijna nonchalant, soms net op het randje van breken. En juist dat maakt het geloofwaardig. Dit voelt niet geschreven om slim te klinken — dit voelt geschreven omdat het eruit moest.

Muzikaal zit het ergens tussen indie rock en melancholische alternatieve pop. Geen enorme explosies, maar wel genoeg dynamiek om het interessant te houden. Kleine gitaaraccenten, subtiele opbouw en een refrein dat langzaam blijft hangen zonder direct in je gezicht te springen.

En daar zit eigenlijk de grootste kracht van 2023 and Me: het dringt zich niet op. Het groeit. Eerst denk je: aardige track. En een half uur later betrap je jezelf erop dat je dat refrein nog steeds neuriet terwijl je koffie staat te zetten.

Toch blijft het ook een beetje veilig. Je mist af en toe een moment waarop het nummer echt volledig losbreekt of een onverwachte richting kiest. Nu blijft het vooral hangen in een constante melancholische sfeer. Mooie sfeer wel, dat moet gezegd worden.

Maar eerlijk? Misschien past dat ook perfect bij een nummer over een jaar dat voor veel mensen vooral voelde als “doorgaan terwijl je niet helemaal weet waarheen.”

Is het vernieuwend? Nee.
Is het oprecht? Absoluut.
Is het stiekem behoorlijk raak? Ja hoor.

Dit is zo’n nummer dat je niet meteen omver blaast, maar langzaam onderdeel wordt van je eigen herinneringen.

---

Eindoordeel:
★★★★☆

Cijfer: 8,0

Hitpotentie: 7,3

Melancholische indiepop die voelt als een late-night terugblik op alles wat je eigenlijk nog niet verwerkt had.

retro Arctic Monkeys – There’d Better Be A Mirrorball★★★★★

7

Toen Arctic Monkeys ooit begonnen, klonken ze alsof ze elk moment een caféruzie konden starten in Sheffield. Snelle gitaren, grote bek, halve liters in de lucht. Niemand had toen gedacht dat Alex Turner jaren later ineens als een soort melancholische nachtclubzanger onder een spiegelbol zou staan fluisteren over afscheid en gemiste kansen.

En toch gebeurde het. En nog irritanter: het werkt ook nog eens fantastisch.

There’d Better Be A Mirrorball is misschien wel één van de mooiste verrassingen uit hun latere carrière. Niet omdat het zo groot of spectaculair is — juist omdat het dat totaal niet probeert te zijn. Dit nummer beweegt langzaam, elegant en met een soort droevige glamour die je normaal alleen tegenkomt in oude films waarin mensen te veel roken en slechte beslissingen nemen.

Vanaf de eerste seconden hangt er een sfeer van afscheid. Strijkers glijden zacht binnen, de piano klinkt alsof hij rechtstreeks uit een verlaten hotelbar komt en Turner zingt alsof hij eigenlijk al halverwege de deur staat. Geen haast, geen drama. Gewoon vermoeid charisma.

En dat is misschien wel het knapste aan dit nummer: het durft traag te zijn. Heel traag zelfs. In een tijd waarin iedereen na twaalf seconden al een refrein wil, neemt Arctic Monkeys hier rustig de tijd om een stemming neer te zetten. Geen hooks die je direct vastgrijpen, maar een gevoel dat langzaam onder je huid kruipt.

Turner klinkt hier meer als een crooner dan een rockzanger. Soms bijna absurd stijlvol. Alsof hij permanent in een fluwelen colbert rondloopt met een glas whisky dat nooit leeg raakt. Maar onder die coolness zit iets breekbaars. Dat maakt het nummer zo sterk. Het gaat niet alleen over afscheid nemen — het klinkt ook alsof de band afscheid neemt van een versie van zichzelf.

En eerlijk: dat had compleet pretentieus kunnen worden. Een ramp zelfs. Maar Arctic Monkeys houden het precies subtiel genoeg. Geen overdreven orkestexplosies, geen “kijk ons eens artistiek zijn”-momenten. Alles blijft gecontroleerd. Elegant bijna.

Wat vooral blijft hangen, is hoe verrassend goed dit eigenlijk is. Veel bands worden ouder en proberen relevant te blijven. Arctic Monkeys besloten gewoon compleet andere muziek te maken alsof ze daar zin in hadden. En tegen alle verwachtingen in leverde dat iets prachtigs op.

Is het een klassieke Arctic Monkeys-track? Totaal niet.
Is het een prachtig nummer? Zonder enige twijfel.
Is Alex Turner inmiddels een wandelende sigaret uit 1973? Absoluut.

En eerlijk: dat staat hem vervelend goed.

---

Eindoordeel:
★★★★★

Cijfer: 9,3

Hitpotentie: 7 Elegant, melancholisch en verrassend prachtig. Alsof een spiegelbol langzaam uitdooft terwijl niemand naar huis wil. ✨

https://youtu.be/FY5CAz6S9kE?si=3yc3AM9stXcyisrS