maandag 9 november 2026

DIE TOTEN HOSEN & WOLFGANG NIEDECKEN – KRISTALLNAACH★★★★★ – 10/10



DIE TOTEN HOSEN & WOLFGANG NIEDECKEN – KRISTALLNAACH

Een lied uit 1982. Een waarschuwing voor 2026. Griezelig actueel.

★★★★★ – 10/10

Sommige nummers worden oud.

Andere nummers worden geschiedenis.

En dan zijn er liedjes waarvan je vurig hoopt dat ze ooit hun actualiteit verliezen.

Kristallnaach is zo'n nummer.

In 1982 schreef Wolfgang Niedecken van BAP een indringende waarschuwing tegen antisemitisme, racisme en de sluipende normalisering van haat.

Nu, 44 jaar later, nemen Die Toten Hosen het nummer opnieuw op. Samen met Niedecken zelf.

En eerlijk gezegd krijg ik er koude rillingen van.

Niet alleen vanwege de muziek.

Vooral omdat de boodschap nog altijd zo verschrikkelijk noodzakelijk is.

De videoclip verschijnt op 9 november. Geen toevallige datum.

In de nacht van 9 op 10 november 1938 werden in nazi-Duitsland synagogen in brand gestoken, Joodse winkels vernield en mensen vermoord en gedeporteerd.

De Reichspogromnacht.

Een van de donkerste hoofdstukken uit de Europese geschiedenis.

En precies daarom raakt deze nieuwe uitvoering me.

Die Toten Hosen zijn natuurlijk geen band die zich ooit bijzonder druk heeft gemaakt om politieke neutraliteit.

Gelukkig maar.

Want sommige onderwerpen vragen niet om een voorzichtig midden.

Antisemitisme is geen mening die je gezellig naast een andere mening legt.

Het is haat.

En daar moet je tegen blijven opstaan.

Muzikaal krijgt Kristallnaach door de samenwerking een bijzondere kracht.

De rauwe uitstraling van Die Toten Hosen past uitstekend bij de indringende stem van Wolfgang Niedecken.

Geen gladde productie die de scherpe kanten probeert weg te poetsen.

Geen vrijblijvende nostalgie.

Hier staat de boodschap centraal.

Bijzonder is ook dat Niedecken het nummer voor het eerst volledig in het Hoogduits zingt.

Het oorspronkelijke Keulse dialect maakt plaats voor woorden die in heel Duitsland rechtstreeks begrepen kunnen worden.

En dat is precies de bedoeling.

Want deze tekst moet niet alleen gehoord worden.

Hij moet begrepen worden.

Wat mij vooral raakt, is hoe gemakkelijk we historische waarschuwingen tegenwoordig lijken te vergeten.

We zeggen ieder jaar opnieuw: nooit meer.

Maar ondertussen zien we hoe antisemitisme, racisme en ontmenselijking opnieuw ruimte krijgen in het publieke debat.

Niet overal op dezelfde manier en niet met dezelfde historische omstandigheden.

Maar de mechanismen van uitsluiting en het aanwijzen van zondebokken blijven herkenbaar.

En daarom is Kristallnaach meer dan een nieuwe uitvoering van een oud lied.

Het is een muzikale waarschuwing.

Natuurlijk kun je discussiëren over de vraag of deze versie muzikaal beter is dan het origineel.

Maar dat vind ik vandaag eigenlijk niet zo belangrijk.

De kracht zit in de urgentie.

In de overtuiging.

En in het feit dat twee generaties Duitse muzikanten samen duidelijk maken dat zwijgen geen optie is.

Mijn oordeel: vijf sterren. Een tien.

Niet omdat dit de meest vernieuwende single van het jaar is.

Maar omdat muziek soms belangrijker moet zijn dan alleen mooi klinken.

Kristallnaach herinnert ons eraan dat beschaving niet vanzelfsprekend is.

Dat vrijheid kwetsbaar blijft.

En dat geschiedenis zich niet letterlijk hoeft te herhalen om opnieuw gevaarlijk dichtbij te komen.

Die Toten Hosen en Wolfgang Niedecken brengen een lied uit 1982 opnieuw tot leven.

Het mooiste zou zijn geweest als dat niet meer nodig was.

Maar juist dát maakt deze uitvoering zo griezelig actueel.


DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★★★ – 10/10

Plus: indrukwekkende boodschap, historische betekenis, sterke samenwerking en een bijzonder actuele waarschuwing.

Min: muzikaal niet vernieuwend, maar dat is hier nauwelijks relevant.

Voor liefhebbers van: BAP, Die Toten Hosen, Udo Lindenberg en maatschappelijk betrokken rockmuziek.

INDIE TOP 20-potentie: ★★★★★ – Een bijzondere kandidaat voor Record of the Week.

Eindoordeel: Een indringende nieuwe uitvoering van een historisch protestlied. Muziek die niet alleen gehoord, maar vooral begrepen moet worden.

In 1982 was Kristallnaach een waarschuwing. In 2026 is het nog steeds een waarschuwing. En dat is misschien wel het meest verontrustende van alles.

10/10 – VIJF STERREN.


https://youtu.be/GKUCoGaUFes?si=n5lNgmvVqEhKZlFL

JADE STREET – 1981 SATURN★★★★☆ – 8/10



JADE STREET – 1981 SATURN

Soms hoeft muziek niet ingewikkeld te zijn. Gewoon een lekker nummer, hoor!

★★★★☆ – 8/10

Jade Street.

Alweer een nieuwe naam op mijn muzikale radar.

En ditmaal eentje waar ik behoorlijk vrolijk van word.

Want 1981 Saturn is gewoon een lekker nummer.

Geen ingewikkelde muzikale experimenten. Geen synthesizers die klinken alsof iemand een wasmachine probeert te repareren. En ook geen zanger die zo nadrukkelijk zijn emoties probeert over te brengen dat je spontaan een zakdoek wilt aanbieden.

Nee. Gewoon goede alternatieve gitaarmuziek.

En soms is dat precies wat ik nodig heb.

Jade Street is een jong indierockduo uit Los Angeles, bestaande uit Eli Meyuhas en Zachary Zwelling.

De twee maken muziek die duidelijk geworteld is in de alternatieve rock, maar tegelijkertijd een frisse, toegankelijke uitstraling heeft.

Bij 1981 Saturn spreekt vooral dat ongecompliceerde karakter me aan.

Ik hoef niet drie keer te luisteren om te ontdekken wat de bedoeling is.

Het nummer heeft voor mij de aantrekkingskracht van gitaarpop die onmiddellijk vertrouwd aanvoelt.

En dat bedoel ik positief.

Want toegankelijkheid wordt in de alternatieve muziekwereld nogal eens behandeld alsof het een besmettelijke ziekte is.

Een nummer dat meteen lekker klinkt? Verdacht!

Er moet blijkbaar eerst een ingewikkelde maatsoort voorbij komen voordat we iets artistiek verantwoord mogen noemen.

Gelukkig doet Jade Street daar niet moeilijk over.

Wat ik aantrekkelijk vind aan deze muzikale richting, is de combinatie van jeugdige energie en melodieuze gevoeligheid.

Het roept bij mij associaties op met de betere Britse indierock.

Denk aan de directe aantrekkingskracht van The Kooks, de melodieuze kant van The Strokes en een vleugje van de vroege Arctic Monkeys.

Niet dat Jade Street zich al met die namen kan meten.

Daarvoor moet het duo zich nog verder bewijzen.

Maar de muzikale instelling spreekt me aan.

Een goed nummer hoeft niet voortdurend te bewijzen hoe intelligent het is.

Het mag ook gewoon plezier geven.

En 1981 Saturn doet dat voor mij.

Toch ontbreekt er nog iets om van een echte klassieker te spreken.

Ik mis net die ene muzikale verrassing.

Dat refrein of die onverwachte wending waardoor een prettig nummer verandert in iets onvergetelijks.

Want daar ligt voor mij het verschil tussen een acht en een negen.

Bij een acht denk ik: wat een lekker nummer!

Bij een negen wil ik onmiddellijk weten wanneer ik de band live kan zien.

En bij een tien begin ik alvast een kaartje te zoeken, ook als ik nog niet weet waar het concert plaatsvindt.

Jade Street zit voorlopig keurig in de eerste categorie.

Maar dat is helemaal geen schande.

Sterker nog, tussen alle zwaar geproduceerde pop en eindeloze elektronische experimenten is zo'n frisse indierocksingle bijzonder welkom.

Mijn oordeel?

Vier sterren. Een acht.

Een aangename kennismaking met een jong duo dat ik zeker in de gaten ga houden.

En die titel?

1981 Saturn.

Ik weet niet of die Saturn uit 1981 nog rijdt.

Maar muzikaal loopt het motortje van Jade Street voorlopig uitstekend.


DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★★☆ – 8/10

Plus: frisse indierock, toegankelijke uitstraling, melodieuze aantrekkingskracht en een prettige energie.

Min: nog niet bijzonder vernieuwend; ik mis net die ene onvergetelijke muzikale verrassing.

Voor liefhebbers van: The Strokes, The Kooks, Arctic Monkeys en melodieuze alternatieve gitaarpop.

INDIE TOP 20-potentie: ★★★★☆ – Een sterke kandidaat voor een mooie binnenkomst.

Eindoordeel: Een frisse, toegankelijke indierocksingle die niet ingewikkeld doet en juist daardoor aangenaam verrast.

Jade Street vindt de gitaarmuziek niet opnieuw uit. Maar als het zo lekker klinkt, hoeft dat van mij ook helemaal niet.

8/10 – VIER STERREN.

https://youtu.be/qHjpbAlW7O0?si=KPT1Y9z6MwWqRD7w

PETER GABRIEL – WHO ARE WE TALKING TO? (BRIGHT-SIDE MIX)★★★★☆ – 8/10



PETER GABRIEL – WHO ARE WE TALKING TO? (BRIGHT-SIDE MIX)

Peter Gabriel heeft alweer iets nieuws. Verrassend? Nee. Gewoon goed. Pfff…

★★★★☆ – 8/10

Ja hoor.

Daar is Peter Gabriel weer.

Een nieuwe maan, een nieuwe mix en een nieuwe gelegenheid om vast te stellen dat de man nog altijd uitstekende muziek maakt.

Pfff… Het wordt bijna vervelend.

Want hoe schrijf je iedere keer weer een enthousiaste recensie over een artiest die blijkbaar weigert een slechte plaat af te leveren?

Ditmaal gaat het om Who Are We Talking To?, de Bright-Side Mix.

De oorspronkelijke Dark-Side Mix verscheen eind oktober. Nu heeft producer Mark 'Spike' Stent het nummer opnieuw onder handen genomen.

En het resultaat?

Gewoon goed. Zoals we inmiddels gewend zijn.

Gabriel kiest ditmaal voor een opvallend funky benadering.

Een stevige ritmische basis, warme blazers, een beweeglijke bas en natuurlijk die karakteristieke stem.

Een stem die inmiddels klinkt alsof hij alle ellende van de wereld persoonlijk heeft meegemaakt.

En er vervolgens een uitstekend arrangement bij heeft geschreven.

De invloeden van Marvin Gaye, Curtis Mayfield en Fela Kuti zijn duidelijk aanwezig.

Dat maakt deze single anders dan de meer ingetogen, melancholische kant van Gabriel.

Hier mag gedanst worden.

Maar uiteraard wel met een maatschappelijk geweten.

Want Peter Gabriel zou Peter Gabriel niet zijn wanneer hij tussen twee funky baslijnen door niet even de wereldproblematiek wilde oplossen.

Klimaatverandering, kunstmatige intelligentie, politieke verdeeldheid en internationale samenwerking.

Andere artiesten schrijven een liedje over een mislukte vakantieliefde.

Gabriel vraagt zich af hoe we de mensheid kunnen redden.

Het is maar waar je je druk over maakt.

En toch werkt het.

De combinatie van een maatschappelijk betrokken tekst en een toegankelijk ritme geeft het nummer karakter.

De Bright-Side Mix benadrukt voor mijn gevoel vooral de openheid en het muzikale plezier.

Alles klinkt verzorgd, helder en uitstekend uitgebalanceerd.

Misschien zelfs iets té uitstekend.

Want daar zit mijn enige bezwaar.

Ik mis de verrassing.

Niet omdat het nummer zwak is.

Integendeel.

Maar ik weet inmiddels precies wat ik van Peter Gabriel kan verwachten.

Een intelligente compositie, fantastische muzikanten, een productie waarin ieder detail klopt en een tekst waarover is nagedacht.

Allemaal prachtig.

Maar waar blijft die onverwachte muzikale mokerslag?

Dat moment waarop ik denk: wat doet Gabriel nú weer?

Die heb ik bij deze Bright-Side Mix niet helemaal.

En misschien is dat ook een onredelijke verwachting.

De man is 76 jaar en levert nog altijd muziek af waar veel jongere artiesten alleen maar van kunnen dromen.

Mijn oordeel: vier sterren. Een acht.

Een uitstekende, ritmische en maatschappelijk betrokken single.

Geen meesterwerk. Geen revolutionaire nieuwe richting.

Maar wel een Peter Gabriel die nog altijd kwaliteit levert.

En ondertussen heb ik een luxeprobleem.

Peter Gabriel brengt alweer een goed nummer uit. Ik zou bijna willen dat hij eens iets middelmatigs maakte. Gewoon voor de afwisseling.


DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★★☆ – 8/10

Plus: heerlijke funk, warme blazers, sterke muzikanten en een maatschappelijk betrokken tekst.

Min: weinig verrassend; Gabriel blijft behoorlijk dicht bij zijn vertrouwde kwaliteitsniveau.

Voor liefhebbers van: Peter Gabriel, Talking Heads, David Byrne, Marvin Gaye en Curtis Mayfield.

INDIE TOP 20-potentie: ★★★★☆ – Een sterke kandidaat voor de bovenste helft.

Eindoordeel: Opnieuw een uitstekende Peter Gabriel-single. Muzikaal verzorgd, ritmisch aantrekkelijk en inhoudelijk sterk. Alleen de echte verrassing ontbreekt.

Peter Gabriel doet wat Peter Gabriel doet. En dat doet hij vervelend goed.

8/10 – VIER STERREN.

https://youtu.be/a3D4Kj3_mDI?si=86T_7Kblrr8jW8EQ

BECK – DISAPPEARING ACT (OFFICIAL MUSIC VIDEO)★★★★½ – 9/10 voor de videoclip




BECK – DISAPPEARING ACT (OFFICIAL MUSIC VIDEO)

Een indrukwekkende videoclip die de muziek niet overschreeuwt, maar juist ondersteunt.

★★★★½ – 9/10 voor de videoclip

Soms heeft een prachtig nummer helemaal geen spectaculaire videoclip nodig.

Geen explosies. Geen dansende figuranten. Geen computeranimaties die meer kosten dan een gemiddeld rijtjeshuis.

Soms is eenvoud veel indrukwekkender.

En dat bewijst Beck met de nieuwe videoclip van Disappearing Act.

Laat ik meteen duidelijk zijn: ik vond het nummer al bijzonder mooi. Zijn album Ride Lonesome behoort voor mij tot de muzikale hoogtepunten van dit jaar. Vooral Failed Words heeft me persoonlijk diep geraakt.

Maar vandaag gaat het uitsluitend over de beelden.

En die zijn werkelijk prachtig.

De videoclip is geregisseerd door Mikai Karl, gebaseerd op een oorspronkelijk idee van Beck zelf.

We zien een zwart-witmontage van architectuur, rituelen, symbolische beelden en begrafenisprocessies.

Geen traditioneel verhaal met een duidelijk begin en einde.

Geen acteur die overdreven verdrietig in de camera kijkt.

En gelukkig ook geen Beck die voortdurend nadrukkelijk in beeld wil verschijnen.

Nee, de beelden mogen zelf spreken.

En dat doen ze.

Wat me vooral aanspreekt, is de ingetogen sfeer.

Het zwart-wit geeft de beelden iets tijdloos. Alsof je naar herinneringen kijkt waarvan je niet meer precies weet wanneer ze zijn ontstaan.

De begrafenisbeelden roepen gedachten op aan afscheid, verlies en vergankelijkheid.

Maar de videoclip wordt nergens goedkoop sentimenteel.

Dat vind ik knap.

Want bij zulke onderwerpen ligt overdreven dramatiek altijd op de loer.

Een beetje mist, een huilende figurant en een langzaam draaiende camera. Voor je het weet zit je naar een uitvaartverzekeringreclame te kijken.

Beck kiest gelukkig voor iets veel subtielers.

De beelden ondersteunen de muziek zonder haar te willen overtreffen.

En precies daarin schuilt voor mij de kracht van deze videoclip.

Er is ruimte om zelf iets te voelen.

Om herinneringen toe te laten.

Om na te denken over mensen die er niet meer zijn.

Voor mij persoonlijk maken vooral de beelden rond afscheid en vergankelijkheid indruk.

Niet omdat ze alles uitleggen.

Maar juist omdat ze dat niet doen.

Soms vertelt een beeld meer wanneer het zwijgt.

Toch heb ik een kleine kanttekening.

Door de abstracte montage blijft de videoclip soms wat afstandelijk. Een enkel persoonlijker moment had de emotionele betrokkenheid misschien nog kunnen versterken.

Maar misschien zou daarmee ook de bijzondere sfeer verloren gaan.

En uiteindelijk waardeer ik vooral de terughoudendheid.

Mijn oordeel: viereneenhalve ster. Een negen.

Een stijlvolle, ontroerende en zorgvuldig gemaakte videoclip.

Geen beelden die om aandacht schreeuwen.

Maar beelden die je uitnodigen om aandachtig te kijken.

Beck laat zien dat een goede videoclip niet groter hoeft te zijn dan het nummer. Hij moet het alleen begrijpen.

En dat doet Disappearing Act bijzonder goed.


DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN – VIDEOOORDEEL

★★★★½ – 9/10

Regie: Mikai Karl, naar een idee van Beck.

Plus: prachtig zwart-wit, sterke symboliek, ingetogen emotie en beelden die de muziek ondersteunen.

Min: de abstracte montage kan soms wat afstandelijk overkomen.

Visuele stijl: filmisch, melancholisch, sober en tijdloos.

Eindoordeel: Een indrukwekkende videoclip over vergankelijkheid en afscheid, zonder onnodig sentiment.

De muziek raakt je. De beelden laten je nog even langer nadenken.

9/10 – VIERENEENHALVE STER, UITSLUITEND VOOR DE VIDEOCLIP.

https://youtu.be/Vl02RLJ8Y3s?si=D0hg3RK8h_oXobLT

zondag 8 november 2026

EBEN – HEAD IN THE CLOUDS★★★½☆ – 7/10



EBEN – HEAD IN THE CLOUDS

Keurig volgens het draaiboek. Maar waar blijft de verrassing?

★★★½☆ – 7/10

Soms hoor je een nummer waarvan je onmiddellijk begrijpt waarom het gemaakt is.

Een aantrekkelijke melodie. Een prettig elektronisch ritme. Een toegankelijke productie en precies genoeg emotie om de luisteraar bij de les te houden.

Alles klopt.

En dat is meteen het probleem.

EBEN heeft met Head In The Clouds een aardige elektronische popsingle afgeleverd. Maar wel eentje die keurig volgens het draaiboek verloopt.

De single beweegt zich op het terrein van melodieuze house en moderne dancepop.

En laat ik duidelijk zijn: daar heb ik helemaal niets op tegen.

Ik ben opgegroeid met de synthesizers van Depeche Mode, Pet Shop Boys en New Order. Elektronische muziek hoeft mij dus niet meer overtuigd te krijgen.

Maar ik verwacht wel iets.

Een verrassende melodie.

Een onverwachte wending.

Of een moment waarop de muziek ineens onder mijn huid kruipt.

Bij Head In The Clouds lijkt het aanvankelijk de goede kant op te gaan.

De elektronische sfeer is aangenaam, de productie klinkt verzorgd en het nummer heeft voldoende ritmische aantrekkingskracht.

Niets mis mee.

Sterker nog, ik merk dat ik best enthousiast begin te worden.

Maar naarmate het nummer vordert, gebeurt er iets merkwaardigs.

Of eigenlijk gebeurt er juist te weinig.

De muzikale ontwikkeling blijft wat voorspelbaar en de aanvankelijke aantrekkingskracht begint langzaam af te nemen.

Het nummer vlakt af.

En dat is jammer.

Want de ingrediënten zijn aanwezig om er iets bijzonders van te maken.

Een wat donkerdere elektronische onderlaag had geholpen. Een spannendere overgang. Of een melodische uitbarsting die de compositie ineens naar een hoger niveau tilt.

Maar EBEN kiest vooral voor de veilige route.

Het doet me denken aan een vliegtuig dat keurig opstijgt, een prachtige hoogte bereikt en vervolgens besluit dat verder vliegen eigenlijk niet nodig is.

We hangen lekker in de wolken. Maar waar gaan we naartoe?

Dat is voor mij het verschil tussen aangename elektronische muziek en een werkelijk sterke single.

Neem CHVRCHES.

Die band begrijpt hoe je een elektronische compositie laat groeien naar een refrein dat je werkelijk bij de keel grijpt.

Of denk aan de Pet Shop Boys, die zelfs achter een ogenschijnlijk eenvoudige dancebeat vaak een melancholische verrassing verstoppen.

Bij EBEN mis ik net dat extra beetje karakter.

Toch wil ik niet te streng zijn.

Head In The Clouds is absoluut geen slecht nummer.

De productie is degelijk, het ritme werkt en de melodieuze aanpak maakt het gemakkelijk beluisterbaar.

Alleen blijft het bij aangenaam.

En aangenaam is voor mij niet automatisch bijzonder.

Mijn oordeel?

Drieënhalve ster. Een zeven.

Een prima elektronische single die goed begint, maar gaandeweg wat van zijn aantrekkingskracht verliest.

Misschien is dat wel de grootste ironie.

De titel belooft een hoofd in de wolken.

Maar muzikaal blijf ik uiteindelijk toch met beide voeten op de grond.

EBEN volgt keurig het draaiboek. Alleen heeft iemand vergeten er een verrassend einde in te schrijven.


DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★½☆ – 7/10

Plus: prettige elektronische sfeer, toegankelijke melodie en verzorgde productie.

Min: voorspelbare opbouw, te weinig verrassingen en een slot dat aan kracht verliest.

Voor liefhebbers van: melodieuze house, BUNT., Lost Frequencies en toegankelijke elektronische pop.

Nederlandse Top 40-potentie: ★★★★☆ – Commercieel toegankelijk, met een herkenbare dancesound.

INDIE TOP 20-potentie: ★★★☆☆ – Een mogelijke binnenkomer, maar geen directe kandidaat voor de top vijf.

Eindoordeel: Een aangename elektronische single die volgens het vertrouwde draaiboek verloopt, maar juist daardoor de echte spanning mist.

Het hoofd in de wolken, de productie keurig op orde. Alleen de muzikale verrassing is onderweg ergens uitgestapt.

7/10 – DRIEËNHALVE STER.

https://youtu.be/QOGO3zM6qq4?si=SLeP0UrNV4NLXBhx