Richard Ashcroft - Lovin’ You (★★★☆): Hymne voor het kampvuur van de ziel

Richard Ashcroft doet het weer. Niet met een nieuw geluid, niet met verrassingen, maar met precies dat wat je van hem verwacht: een melodie die zich nestelt in je borstkas en een tekst die net zo goed op een briefje in je schoen kan zitten als op een festivalposter in 1998.

Lovin’ You is een anthem in slow motion. De stem van Ashcroft kraakt inmiddels als een eikenhouten vloer in een veel te dure AirBnB in de Cotswolds, maar juist dát geeft het nummer z’n karakter. Hij zingt alsof de liefde een strijd is — eentje die hij niet per se wint, maar waarvoor hij wel alle wapens uit de kast haalt: strijkers, echo, en die bekende Ashcroft-pijn in zijn stembanden.

De tekst? Die is grotendeels voorspelbaar, maar in zijn eenvoud ook raak. “Lovin’ you is all I ever do,” klinkt niet wereldschokkend, maar wel oprecht. En oprecht is tegenwoordig zeldzamer dan een functionerende Britse regering.

Is het vernieuwend? Zeker niet. Maar Ashcroft is geen vernieuwer. Hij is een volhouder. En in een wereld waar liefde vooral via emoji’s gaat, is dat best een verademing.

---

🔥 Cijfer: ★★★☆ (7,2)
💘 Hitpotentie: 7,5
🎸 Verve zonder Verve, maar met hart, ziel en haartjes op de arm.

Kasabian - Hippie Sunshine(★★½): Meer miezerregen dan zonneschijn

Kasabian doet weer een poging. Dit keer met een nummer dat klinkt alsof de sixties zijn platgewalst door een dronken Britpop-band in een modderige tent op Glastonbury. Hippie Sunshine — de titel belooft zon, liefde, en misschien een beetje psychedelische zweverigheid. Wat je krijgt, is miezerregen, een klamme hoodie en een zanger die net iets te hard zijn best doet om cool te klinken.

De gitaren schuifelen, de beat tikt loom voort, en ergens in de verte klinkt een sitar-effect dat rechtstreeks uit een plug-in komt met de naam Lazy Ravi. Je hoort dat ze iets willen zeggen, maar je weet niet wat. En misschien weten ze het zelf ook niet meer. Sergio probeert het vuur van vroeger op te stoken, maar wat rest is een aangewaaide barbecue waar de kolen allang nat van zijn.

Is het slecht? Nee. Maar het is ook niet goed. Het is Kasabian op de automatische piloot, met een joint in de ene hand en een leeg notitieboekje in de andere.

---

☁️ Cijfer: ★★½
📉 Hitpotentie: 5,4
🌦️ Geen hippie, geen sunshine — wel veel mist.

Soulwax - Gimme A Reason(★★★★): Dansen op de rand van een synthesizerstorm

Er zijn bands die je altijd herkent. En dan is er Soulwax. Die herken je niet alleen — die voel je. Gimme A Reason is weer zo’n oefening in ritmische beheersing en gecontroleerde gekte. Een nummer dat begint met een piano-riedeltje zo strak en ijzig dat het ook uit de kelder van Air had kunnen komen, als Air ooit hun sigaretten had ingeruild voor Belgische techno.

De broertjes Dewaele hebben het trucje nog steeds in de vingers: minimalisme dat maximalistisch voelt. Een beat die lijkt te schuifelen, maar ondertussen gewoon vol gas geeft. En een melodie die zich als een hardnekkige glitch in je brein nestelt. Het nummer kabbelt nooit — het bouwt. Altijd. Naar iets toe. En net als je denkt “nu komt de ontlading”, gooit Soulwax er nog een laag pulserende synths bovenop. Om je vervolgens weer op het verkeerde been te zetten met een bijna klinisch koortje dat zo uit een obscure sciencefictionfilm uit 1981 kon komen.

Er zit ook iets dreigends onder. Alsof Gimme A Reason eigenlijk betekent: “geef me één reden om deze dansvloer niet te laten exploderen.” Spoiler: die reden komt niet.

---

📀 Cijfer: ★★★★
📈 Hitpotentie: 8,3
🎹 Belgische precisie met een Franse flair en een Duitse kilte — Soulwax op z’n best.

Zet dit maar op repeat tijdens een nachtelijke autorit. Of op een verlaten dansvloer. Of gewoon op dinsdagochtend.

Nemo - Hocus Pocus(★★★½): De Zwitserse tovertruc met glitterrandje

Nemo is terug. Of eigenlijk: Nemo is nog steeds bezig met nooit écht weggeweest zijn. Hocus Pocus is een track die klinkt alsof Mika en een hyperactieve operazanger samen op een regenboog zijn gesprongen en onderweg een paar EDM-knoppen hebben ingedrukt. Resultaat: een theatrale glampop-explosie die ergens tussen magie, migraine en musical zweeft.

De titel liegt niet: dit is pure tovenarij, in de zin dat je soms niet weet of je net iets briljants of iets totaal krankzinnigs hebt gehoord. Nemo goochelt met registers, gooit zijn stem in de lucht, laat het weer vallen, en voor je het weet zit je in een refrein dat je de halve dag niet meer kwijtraakt — of je dat nou wil of niet. Het is een soort musical ADHD, maar dan geproduceerd met Zwitserse precisie.

En ja, dat vleugje Mika is onmiskenbaar. Maar Nemo doet daar nog een schepje flamboyante dramatiek bovenop, en zorgt dat je tussen al het vuurwerk toch af en toe iets oprechts hoort. Of in ieder geval iets dat klinkt als oprechtheid, want eerlijk: ook dat is showbusiness.

---

📀 Cijfer: ★★★½
📈 Hitpotentie: 8,1
🪄 Glitterpop met een tikje waanzin. Niet voor elke dag, wel voor het Songfestival.

Charlie Pittman - how i feel?(★★★☆): Zachtjes huilen in kleine letters

De titel zegt het al: geen hoofdletters, wel gevoelens. how i feel? is zo'n nummer dat fluistert in plaats van schreeuwt. En dat werkt. Tenminste, als je in de stemming bent voor millennial-melancholie met een vleugje TikTok-eenzaamheid. Anders voel je vooral de drang om iemand te bellen die wél weet hoe hij zich voelt.

Charlie Pittman heeft een stem als een late avond in november: warm, een beetje nevelig, en altijd net op het randje van breken. De productie blijft minimalistisch, met een piano die voorzichtig tikt als een lekkende kraan, en synths die lijken te zweven tussen slaapkamer en sterrenhemel. En toch mis je iets. Misschien een omarming. Misschien een klap in je gezicht. Misschien gewoon een refrein.

Het is muziek voor de momenten dat je in je eentje op de bank ligt, chips eet zonder schaamte, en je afvraagt waarom niemand terugappt. En precies dát gevoel vangt Pittman perfect.

---

📀 Cijfer: ★★★☆
📈 Hitpotentie: 6,8
Zacht, kwetsbaar en precies goed voor één keer midden in de nacht. Daarna mag het weer dag worden.