ruel, de Australische golden boy met het haar van een surfleraar en de stem van een gevoelig notitieboekje, komt met Wild Guess op de proppen. En het is… precies dat. Een wilde gok. Want de track is net zo gepolijst als een showroom-keuken, maar mist de ziel van een avondmaal met vrienden.
Muzikaal zit het prima in elkaar. De productie is helder, de stem kraakvrij en het refrein blijft – met wat goede wil – hangen. Maar het voelt allemaal alsof het geschreven is door een algoritme dat "gevoel" als plug-in heeft geïnstalleerd. Het is Ruel zoals we hem kennen: netjes, gevoelig, niet te ingewikkeld. En misschien is dat ook het probleem.
De tekst probeert diep te graven, maar blijft steken in de categorie "dagboek van een puber met toegang tot Spotify en dure sneakers". Je hoort hem zuchten, je voelt dat het ergens pijn doet — maar waar precies, dat blijft onduidelijk. En dus voel je als luisteraar… niet zoveel.
Het is een liedje dat niemand pijn doet, maar ook niemand echt raakt. Tenzij je vijftien bent en denkt dat “emotioneel volwassen” betekent dat je ooit een relatie van drie weken hebt gehad.
Cijfer: 6,5
Hitpotentie: 7,0 – Popradio lust dit rauw. Indie-luisteraars zuchten zachtjes.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten