woensdag 7 oktober 2026

ROYEL OTIS – DAYS IN THE DARK★★★★☆ – 8/10



ROYEL OTIS – DAYS IN THE DARK

Alweer een band die ik niet kende. Het begint gênant te worden.

★★★★☆ – 8/10

Iedere week ontdek ik nieuwe bands. Dat klinkt avontuurlijk, maar betekent vooral dat mijn muzikale kennis blijkbaar veel grotere gaten heeft dan ik dacht.

Vandaag:

Royel Otis.

Nooit van gehoord.

Ik dacht eerlijk gezegd dat Royel Otis één persoon was. Een Australische singer-songwriter waarschijnlijk. Beetje moeilijke jeugd, gitaar gekregen van zijn vader en nu een album opgenomen in een houten huisje.

Niet dus.

Het zijn Royel Maddell en Otis Pavlovic.

Royel plus Otis.

Royel Otis.

Daar is geen reclamebureau aan te pas gekomen.

Waarschijnlijk ook beter.

Dan Days In The Dark.

Play.

En binnen een halve minuut heb ik alweer hetzelfde probleem als bij al die andere onbekende bands die ineens goed blijken te zijn:

waarom kende ik dit niet?

Het klinkt onmiddellijk lekker.

Losse gitaren, een soepele bas, ontspannen ritme en zang die precies nonchalant genoeg klinkt om te suggereren dat het allemaal vanzelf gaat.

Dat gaat het natuurlijk niet.

Muzikanten doen altijd alsof een liedje toevallig ontstond tijdens een middagje in de studio.

Drie maanden later verschijnt er een documentaire over het opnameproces.

Wat vooral opvalt aan Days In The Dark is hoe gemakkelijk het nummer beweegt.

Niets wordt overdreven aangezet.

De gitaar hoeft niet voortdurend te bewijzen dat hij een gitaar is.

De drummer heeft kennelijk ook niet de behoefte om iedere acht maten zijn opleiding af te ronden.

En het refrein komt gewoon voorbij zonder eerst een persconferentie te organiseren.

Prettig.

De titel klinkt donkerder dan de muziek.

Days In The Dark.

Je verwacht bijna existentiële ellende, gesloten gordijnen en iemand die al drie dagen niet op WhatsApp heeft gereageerd.

Maar muzikaal zit er juist veel licht in.

De gitaren zijn luchtig, de melodie is warm en onder de ontspannen buitenkant zit precies voldoende melancholie om het interessant te houden.

Dat is belangrijk.

Want zonder die melancholie was dit al snel muziek geworden die je hoort terwijl iemand in een koffiezaak uitlegt waar de havermelk staat.

Nu blijft het overeind.

De zang helpt daarbij. Niet spectaculair, wel effectief. Geen enorme uithalen. Geen moment waarop iemand bij The Voice Australia op een rode knop zou slaan.

Gelukkig maar.

Het past bij het nummer.

Wat Royel Otis vooral goed doet, is niet te veel doen.

Dat klinkt eenvoudig.

Is het niet.

Er zijn genoeg bands die een aardig liedje hebben en vervolgens besluiten er nog synthesizers, strijkers, drie gitaarlagen en waarschijnlijk een kinderkoor bij te zetten.

Omdat het kan.

Royel Otis laat ruimte.

Mijn kritiek zit juist in die aangenaamheid.

Het nummer klinkt zó gemakkelijk lekker dat het gevaar bestaat dat je pas na afloop ontdekt dat er weinig echt gevaarlijks is gebeurd.

Voor een 9 wil ik ergens een kras.

Een rare overgang.

Een gitaar die verkeerd afslaat.

Iets waardoor ik denk:

wat gebeurde daar nou?

Nu denk ik vooral:

lekker nummer.

Dat is een compliment.

Maar ook precies waarom het een 8 blijft.

Toch is mijn eerste kennismaking ruimschoots geslaagd.

Weer een onbekende band erbij.

Mijn lijst met muziek die ik nog moet volgen wordt inmiddels langer dan de lijst met muziek waar ik daadwerkelijk tijd voor heb.

Een luxeprobleem.

Maar wel een probleem.

Royel Otis kan erbij.


DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN

★★★★☆ – 8/10

Sound: ★★★★½
Gitaar: ★★★★☆
Melodie: ★★★★½
Zang: ★★★★☆
Sfeer: ★★★★½
Originaliteit: ★★★½☆

Plus: heerlijk losse gitaren, sterke melodie en precies genoeg melancholie onder de zonnige buitenkant.

Min: het klinkt bijna té gemakkelijk lekker. Voor een 9 mag er ergens iets ontsporen.

Voor liefhebbers van: melodieuze indiepop, jangle, dromerige gitaren en bands die niet na iedere maat om aandacht vragen.

INDIE TOP 20-potentie: ★★★★☆

Eindoordeel: Ik kende Royel Otis niet. Dat lag achteraf gezien vooral aan mij. Days In The Dark is een heerlijk ontspannen indiepopnummer dat nergens moeilijk over doet. Geen revolutie. Geen meesterwerk. Ook geen reden om hem niet onmiddellijk nog een keer op te zetten. 8/10.

https://youtu.be/plNm94ieyaM?si=hSbIP_Ci6WHAVIFf

Geen opmerkingen:

Een reactie posten