BLACK DOLDRUMS – ECHOES
Onbekend maakt onbemind? Niet als Black Doldrums langskomt!
★★★★½ – 9/10
O, wat leuk! Alweer een onbekende band. Tenminste, voor mij. Black Doldrums. Alleen die naam maakt me al nieuwsgierig. Klinkt niet bepaald als een gezelschap dat op zondagmiddag vrolijke liedjes speelt bij Omroep MAX. Gelukkig maar. En dan hoor ik Echoes. Mijn eerste kennismaking met deze Britse band voelt meteen goed. Heel goed zelfs!
Wat heerlijk om weer eens iets te ontdekken.
Want hoe vaak gebeurt het niet dat je door nieuwe muziek bladert en vooral artiesten tegenkomt die klinken alsof ze allemaal bij dezelfde producer zijn langsgegaan?
Dezelfde beats.
Dezelfde gladde zang.
Dezelfde voorspelbare refreintjes.
En dan ineens: Black Doldrums.
Een Londense band die zich beweegt tussen postpunk, darkwave en psychedelische rock.
De muzikale wereld van Kevin Gibbard en Sophie Landers is donker, intens en sfeervol.
En laat dat nu precies mijn straatje zijn.
Echoes staat op het derde studioalbum Repetition Compulsion, dat op 13 november verschijnt.
Een album waarop de band zich bezighoudt met herinneringen, identiteit en menselijke verbondenheid.
Geen lichte kost dus.
Maar ik verwacht van Black Doldrums ook geen liedjes over een gezellige middag in de Efteling.
Wat me vooral aanspreekt, is de muzikale sfeer.
Die donkere postpunkwereld waarin gitaren, synthesizers en ritmes samen een bijna hypnotiserend geheel vormen.
Ik moet denken aan The Cure uit hun donkere periode.
Aan de dreiging van Joy Division.
En aan de moderne, elektronische melancholie van The KVB.
Ook liefhebbers van Editors en Interpol zullen zich in deze muzikale omgeving waarschijnlijk uitstekend thuis voelen.
Toch is het geen simpele nostalgische oefening.
Black Doldrums laat horen dat postpunk niet uitsluitend in de jaren tachtig thuishoort.
Die muziek leeft nog steeds.
En gelukkig maar.
Wat ik bijzonder vind, is de combinatie van duisternis en schoonheid.
Want donkere muziek hoeft helemaal niet somber te zijn.
Sterker nog: juist in die melancholische klanken ontdek ik vaak de mooiste melodieën.
Dat is misschien ook waarom bands als The National, The Cure en Editors mij zo blijven aanspreken.
Ze proberen niet voortdurend vrolijk te klinken.
Ze durven een andere emotie op te zoeken.
En dat vind ik veel interessanter.
Bij Black Doldrums krijg ik datzelfde gevoel.
Een muzikale wereld waarin je langzaam wordt meegezogen.
Geen oppervlakkige gezelligheid, maar sfeer en karakter.
Heb ik ook kritiek?
Een beetje.
Dit soort muziek loopt altijd het risico dat de sfeer belangrijker wordt dan het liedje zelf.
Een donkere gitaar, een galmende stem en een stuwend ritme zijn op zichzelf nog geen garantie voor een goede compositie.
Ik wil uiteindelijk ook een melodie horen die blijft hangen.
Maar mijn eerste kennismaking maakt me vooral nieuwsgierig naar meer.
En dat is misschien wel het belangrijkste compliment.
Want een nieuwe artiest ontdekken is leuk.
Maar een nieuwe artiest ontdekken waarvan je onmiddellijk de rest van het album wilt horen?
Dat gebeurt niet iedere dag.
Black Doldrums heeft mijn aandacht.
En die geef ik niet zomaar weg.
Daarvoor komen er dagelijks veel te veel nieuwe nummers voorbij.
Sommige verdwijnen na één luisterbeurt alweer uit mijn geheugen.
Andere blijven hangen.
Echoes behoort voor mij tot die laatste categorie.
Onbekend maakt onbemind? Onzin. Soms moet je gewoon de juiste onbekende band tegenkomen.
En vandaag heet die Black Doldrums.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★★★½ – 9/10
Plus: donkere sfeer, eigenzinnige postpunk en een kennismaking die nieuwsgierig maakt.
Min: ik wil nog horen of de rest van het album even overtuigend is.
Voor liefhebbers van: The Cure, Editors, Interpol, Joy Division en The KVB.
INDIE TOP 20-potentie: ★★★★★ – Een serieuze kandidaat voor de top 10, misschien zelfs hoger.
Eindoordeel: Een verrassend aangename kennismaking met een band die ik veel eerder had moeten ontdekken.
Black Doldrums? De naam klinkt als een depressie. De muziek voelt als een ontdekking.
9/10 – VIERENHALVE STER.
