Er zijn nummers die niet binnenkomen, maar langzaam je woonkamer in schuifelen, hun jas uittrekken en dan ineens zeggen: “Zo. En nu ga ik even pijn doen.” Hurts Like Hell is zo’n lied. Geen drama met hoofdletters, geen violen die hysterisch opveren, maar een lied dat je rustig aankijkt en zegt: ja, dit doet zeer, wen er maar aan.
Charlotte Cornfield zingt alsof ze zelf ook pas halverwege beseft hoe pijnlijk dit allemaal eigenlijk is. Dat is knap, want meestal zijn artiesten óf te zeker van hun verdriet óf ze overschreeuwen het. Cornfield niet. Die laat het gewoon liggen. Akoestisch, kaal, bijna achteloos. Alsof ze het zelf ook liever niet zo expliciet had opgeschreven, maar ja: het stond er nu eenmaal.
Muzikaal gebeurt er precies genoeg om je niet te vervelen en precies weinig genoeg om niet af te leiden. De gitaar klinkt alsof hij al wat heeft meegemaakt, de melodie sleept zich voort zonder te zeuren, en alles bij elkaar voelt het als een gesprek dat je eigenlijk niet wilde voeren, maar achteraf toch nodig had. Dit is geen nummer dat je opzet om “lekker te luisteren”. Dit is een nummer dat je overkomt.
En dan die titel. Hurts Like Hell. Dat klinkt als grootspraak, maar Cornfield fluistert het bijna. Geen vuur, geen hellevlammen – eerder een stille constatering. Het doet pijn. Punt. En misschien is dat wel precies waarom het zo raak is. Geen ironie, geen afstand, geen knipoog. Gewoon: au.
Dit is indie-folk voor mensen die niet meer geloven dat alles goed komt, maar wél dat muziek soms even kan blijven zitten. Niet radio-vriendelijk, niet gemaakt voor playlists met zonsondergangen en cappuccino’s. Wel voor avonden waarop je niemand hoeft uit te leggen waarom je stil bent.
Cijfer: 8,1
Hitpotentie: 6,4
