Crystal Eyes – Pretending to Be People
Alweer mijn zwakke plek gevonden. En hoor ik daar nou de jonge Simple Minds?
Crystal Eyes?
Geen idee.
Nog nooit bewust van gehoord.
En inmiddels begin ik me een beetje zorgen te maken, want na Black Doldrums komt er wéér een band voorbij die kennelijk mijn muzikale gebruiksaanwijzing heeft gevonden.
Pretending to Be People begint en vrijwel onmiddellijk gaan er lampjes branden.
Gitaar.
Synthesizer.
Bas.
New wave.
Postpunk.
Melancholie zonder dat iemand meteen in een regenplas hoeft te gaan liggen.
Ja hoor. Daar gaan we weer.
Crystal Eyes komt uit Calgary en Pretending to Be People is afkomstig van het komende derde album Secret Oscillator. De band omschrijft dat album als een plaat over het verleden, controle verliezen en zoeken naar intimiteit.
Maar voordat ik dat allemaal wist, hoorde ik vooral één ding:
vroege Simple Minds.
Niet letterlijk natuurlijk.
Jim Kerr staat niet ineens achter een gordijn mee te zingen.
Maar ergens heel ver in de verte zit dat gevoel van de Simple Minds uit hun vroege jaren, rond Glittering Prize en de periode waarin new wave nog iets avontuurlijks had.
Het zit vooral in de ruimte tussen de instrumenten.
De bas loopt niet braaf achter de gitaar aan, maar heeft een eigen melodieuze beweging. Daarboven liggen heldere, bijna rinkelende gitaren. En vervolgens komen die synthesizers binnen als kleine lichtpuntjes.
Dat is precies mijn zwakke plek.
De gitaar zorgt voor beweging.
De synths voor kleur.
De bas voor spanning.
En de zang zweeft daar vervolgens bijna dromerig overheen.
Daardoor is het nummer tegelijkertijd postpunk en dreampop.
Donker genoeg om interessant te blijven, maar licht genoeg om niet in een kelder opgesloten te raken.
En dan die melodie.
Die is belangrijk.
Want je kunt tegenwoordig vrij eenvoudig een galmende gitaar pakken, een synthesizer uit 1982 nabootsen en op de groepsfoto kijken alsof lachen contractueel verboden is.
Maar dan heb je nog geen goed liedje.
Crystal Eyes heeft dat gelukkig wel.
Het refrein kruipt langzaam mijn hoofd in zonder met een megafoon te roepen dat het een refrein is. De band laat de gitaren en synths om elkaar heen bewegen en vertrouwt erop dat de melodie vanzelf blijft hangen.
Dat doet-ie dus.
De band zegt dat het nummer draait om voldoende aanwezig zijn om werkelijk te zien wat er voor je staat: kun je echt in het moment zijn en alles voelen?
Mooie gedachte.
Mijn antwoord na een paar draaibeurten:
ja. Vooral die bas graag.
De Alternatieve Muziekman zegt
Twee onbekende bands kort achter elkaar.
Eerst Black Doldrums.
Nu Crystal Eyes.
Ik begin een patroon te ontdekken.
Blijkbaar hoef je mij alleen een melodieuze bas, wat glinsterende synths, een paar jangly gitaren en een lichte postpunkwaas te geven en mijn kritische beoordelingsvermogen begint onmiddellijk verdachte kuren te vertonen.
Pretending to Be People klinkt vertrouwd zonder een kopie te worden.
En die vroege Simple Minds-associatie?
Die krijg ik niet meer uit mijn hoofd.
★★★★½ – 4,5/5
Cijfer: 9,2/10
Bas: ⭐⭐⭐⭐⭐
Synths: ⭐⭐⭐⭐⭐
Gitaren: ⭐⭐⭐⭐½
New-wavefactor: ⭐⭐⭐⭐⭐
Melodie: ⭐⭐⭐⭐½
Vroege-Simple-Mindsgevoel: ⭐⭐⭐⭐½
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐⭐
INDIE TOP 20-potentie: ⭐⭐⭐⭐⭐
Crystal Eyes noemt het Pretending to Be People. Zelf hoeven ze voorlopig nergens voor te doen alsof. Zet een melodieuze bas onder glinsterende synths, gooi er een beetje vroege Simple Minds overheen en ik ben alweer verkocht. Mijn zwakke plek is inmiddels geen geheim meer.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten