Social Distortion – Wicked Game
Kijk Labrinth, zó kan een cover dus wél zin hebben
Een paar nummers geleden zat ik nog naar Labrinths versie van I Want to Know What Love Is te luisteren en dacht ik: waarom?
Nu komt Social Distortion met Wicked Game.
En opnieuw hebben we een gevaarlijke patiënt op de operatietafel.
Want Wicked Game van Chris Isaak is zo'n nummer waarvan je eigenlijk alleen maar kunt verliezen. Die gitaar. Die ruimte. Die bijna fluisterende stem. Die broeierige sfeer. Het origineel duurt 4:49 en is inmiddels zo sterk verbonden met Isaak dat iedere cover onmiddellijk met hem wordt vergeleken.
Maar Social Distortion doet precies wat Labrinth voor mij onvoldoende deed:
ze veranderen het nummer.
Niet de melodie natuurlijk. Niet de emotionele kern. Maar wel de wereld waarin het liedje leeft.
Chris Isaaks Wicked Game staat 's nachts alleen op een verlaten strand.
Social Distortion zet er een motor naast.
Mike Ness trekt het nummer richting die typische Social Distortion-combinatie van punk, rock-'n-roll en countryrock. De gitaar krijgt veel meer gewicht. Waar Isaaks beroemde gitaarlijn bijna zweeft, klinkt hij hier steviger en vuiler.
En dan die stem van Ness.
Geen poging om Chris Isaak te imiteren. Gelukkig niet.
Ness heeft een doorleefde, korrelige stem. Daardoor verandert ook de tekst van karakter. Bij Isaak hoor ik verlangen, verleiding en bijna machteloosheid.
Bij Ness klinkt het alsof de relatie inmiddels twintig jaar voorbij is, hij er drie tatoeages aan heeft overgehouden en er nog steeds niet helemaal overheen is.
Dát is coveren.
Social Distortion speelde Wicked Game overigens al jaren live voordat ze het voor hun nieuwe album opnamen. Je hoort daardoor geen band die voorzichtig met een klassieker omgaat. Ze hebben het nummer inmiddels ingeleefd.
En muzikaal werkt dat heerlijk.
De gitaren zijn voller. De drums geven het nummer meer gewicht. De countryachtige ondertoon past verrassend goed bij de melancholie van het origineel.
Het mooie is dat Social Distortion niet probeert te bewijzen dat hun versie beter is.
Dat hoeft helemaal niet.
Een goede cover geeft je gewoon een tweede reden om hetzelfde liedje op te zetten.
De Alternatieve Muziekman zegt
En daarom is dit zo'n mooi contrast met Labrinth.
Bij I Want to Know What Love Is dacht ik na afloop vooral: zet Foreigner maar weer op.
Bij Social Distortion denk ik:
zet deze nog eens op.
Dat is het verschil.
Je neemt een klassieker niet opnieuw op omdat je hem toevallig goed kunt zingen.
Je neemt hem opnieuw op omdat je er iets van jezelf in hoort.
Social Distortion pakt Chris Isaaks romantische nachtelijke eenzaamheid en verandert die in doorleefde Californische rock-'n-roll.
Zelfde liedje.
Andere man.
Andere levensjaren.
Andere littekens.
★★★★½ – 4,5/5
Cijfer: 9,2/10
Stem Mike Ness: ⭐⭐⭐⭐⭐
Gitaar: ⭐⭐⭐⭐⭐
Eigen draai: ⭐⭐⭐⭐⭐
Respect voor het origineel: ⭐⭐⭐⭐⭐
Rafelrand: ⭐⭐⭐⭐½
Noodzaak van deze cover: ⭐⭐⭐⭐⭐
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐½
Chris Isaak maakte van Wicked Game een nacht op het strand. Social Distortion maakt er dezelfde nacht van, maar dan met een leren jack, een oude motor en iemand die inmiddels precies weet hoe zo'n wicked game afloopt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten