Royal Blood – Swallow The Bomb
Back to basics. Bas, drums en herrie. Meer heeft Royal Blood eigenlijk helemaal niet nodig
Kijk.
Dít bedoel ik nou met back to basics.
Royal Blood heeft de afgelopen jaren van alles geprobeerd. Meer elektronica, dansbare ritmes, synthesizers en productietrucs. Daar is op zichzelf niets mis mee. Typhoons uit 2021 bewees zelfs dat Mike Kerr en Ben Thatcher behoorlijk overtuigend richting de dansvloer konden bewegen.
Maar soms moet je als band gewoon even onthouden waarom ik je oorspronkelijk goed vond.
En bij Royal Blood was dat eigenlijk belachelijk eenvoudig:
bas. Drums. Riffs. Herrie.
Swallow The Bomb doet precies dat.
Het nummer is de tweede single van het vijfde album Dead Company, dat op 13 november verschijnt. Eerder kregen we Ten Over Ten. Royal Blood produceerde de nieuwe plaat zelf en ging bewust terug naar de kern: twee muzikanten, twaalf noten en kijken wat er gebeurt.
Dat klinkt als een marketingverhaal.
Totdat je Swallow The Bomb aanzet.
Daar is die bas weer
Wat ik bij Royal Blood altijd fantastisch heb gevonden, is dat Mike Kerr zijn basgitaar weigert te behandelen alsof het instrument alleen maar ergens achterin de klas de lage noten moet spelen.
Die bas wil naar voren.
Hij wil ruzie.
In Swallow The Bomb krijgt hij weer alle ruimte.
De riff galoppeert bijna. Hij wordt niet dichtgeplamuurd met allerlei extra lagen, maar vormt samen met de drums van Ben Thatcher de complete ruggengraat van het nummer.
En Thatcher?
Die drumt alsof iemand hem vlak voor de opname heeft verteld dat hij nog maar drie minuten heeft voordat het gebouw wordt afgebroken.
Strak.
Hard.
Vooruit.
Geen overbodige versiering.
Het tempo blijft bovendien vrijwel voortdurend hoog; precies dat onderscheidt het nummer van veel Royal Blood-songs die eerst spanning opbouwen voordat de grote explosie volgt.
Back to basics betekent niet terug naar 2014
Dat vind ik belangrijk.
Ik hoef helemaal geen exacte kopie van hun debuutalbum.
Dat zou nostalgie met een distortionpedaal zijn.
Mike Kerr vertelde dat Swallow The Bomb het eerste nummer was dat ze voor de nieuwe plaat schreven. Het snelle en zware karakter zette vervolgens de toon voor wat Dead Company moest worden. De band wilde terug naar iets eenvoudigers en dodelijkers, maar mét de ervaring die ze in de afgelopen tien jaar hebben opgebouwd.
En dát hoor ik.
Dit klinkt niet als twee jonge gasten die toevallig ontdekken hoeveel lawaai je met bas en drums kunt maken.
Dit klinkt als twee mannen die inmiddels precies weten hoeveel lawaai je met bas en drums kunt maken — en besluiten het gewoon weer te doen.
Geen vetlaag nodig
Wat ik vooral prettig vind, is de wrijving.
De riff schuurt.
De drums duwen.
De zang van Kerr probeert het nummer niet mooier te maken dan nodig.
Het refrein is direct genoeg om te blijven hangen, maar de productie poetst nergens de scherpe randjes weg.
Royal Blood klinkt weer fysiek.
Je voelt dit nummer bijna eerder dan je het analyseert.
En misschien moet ik dat laatste dan ook maar niet te lang doen.
Want Swallow The Bomb is helemaal geen liedje waarbij ik na twintig luisterbeurten wil ontdekken dat ergens op seconde 2:47 een bijzonder subtiel synthesizertje verstopt zit.
Nee.
Riff.
Drum.
Boem.
Volgende.
De Alternatieve Muziekman zegt
Swallow The Bomb is voor mij vooral het geluid van Royal Blood dat weer begrijpt waar zijn grootste kracht zit.
Niet in méér.
Maar in minder.
Mike Kerr.
Ben Thatcher.
Een moddervette basriff.
Drums die geen toestemming vragen.
En genoeg energie om de gemiddelde huiskamer tijdelijk ongeschikt te maken voor losstaande voorwerpen.
Dat ze de afgelopen jaren geëxperimenteerd hebben, vind ik achteraf alleen maar goed. Je moet soms een paar zijwegen nemen om opnieuw te ontdekken waarom de hoofdweg zo lekker rijdt.
Met Ten Over Ten ging de richtingaanwijzer al aan.
Met Swallow The Bomb slaan ze daadwerkelijk af.
Back to basics.
En verdomd, wat klinkt dat lekker.
★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren
Cijfer: 9,2/10
Basriff: ⭐⭐⭐⭐⭐
Drums: ⭐⭐⭐⭐⭐
Mike Kerr: ⭐⭐⭐⭐½
Ben Thatcher: ⭐⭐⭐⭐⭐
Rauwheid: ⭐⭐⭐⭐⭐
Wrijving: ⭐⭐⭐⭐⭐
Back-to-basics-factor: ⭐⭐⭐⭐⭐+
Subtiliteit: ⭐⭐☆☆☆ — en dat is hier een compliment
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐⭐
Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐☆
INDIE TOP 20-potentie: 🔴🔴🔴🔴½
Albumverwachting: ⭐⭐⭐⭐⭐
En dan zie ik het voor me: een lege garage. Mike Kerr met zijn bas. Ben Thatcher achter zijn drumstel. Geen synthesizerpark, geen twintig lagen productie en niemand die vraagt of het misschien iets radiovriendelijker kan. Kerr zet de riff in. Thatcher slaat erop. De muren beginnen te trillen. Royal Blood kijkt elkaar aan en denkt: o ja, daarom zijn we ooit met z'n tweeën begonnen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten