Cabaret Voltaire – Here To Go (Single Version, 2026 Remaster)
1987 belt. Of wij onze elektronische muziek misschien terug willen geven. Nee dus.
Sommige remasters zijn vooral interessant voor mensen die thuis kunnen uitleggen waarom hun platenspeler duurder was dan hun eerste auto.
En dan heb je Here To Go van Cabaret Voltaire.
Bijna veertig jaar oud en nog steeds klinkt dit nummer alsof iemand vannacht in een donkere club in Sheffield de machines heeft aangezet.
De nieuwe 2026-remaster loopt vooruit op de heruitgave van CODE, het album uit 1987 waarop Here To Gooorspronkelijk stond. CODE verschijnt op 9 oktober opnieuw via Mute en was destijds Cabaret Voltaire op misschien wel hun toegankelijkste punt: elektronica, mechanische funk, dub en pop kwamen dichter bij elkaar zonder dat de band ineens gezellig werd.
Gelukkig maar.
Want Here To Go heeft nog altijd iets ongemakkelijks.
De ritmesectie is strak en bijna machinaal. De bas pompt voortdurend onder het nummer door, terwijl korte elektronische geluiden en synthesizers als kleine storingen door het stereobeeld schieten.
En daarboven die stem.
Niet zingen alsof er over drie minuten een jury met vier draaistoelen moet worden overtuigd.
Gewoon koel, afstandelijk en bijna gesproken.
Precies goed.
Wat mij vooral opvalt aan deze remaster is hoe modern het fundament nog steeds klinkt. Natuurlijk hoor je 1987. Maar je hoort óók hoeveel latere elektronische muziek schatplichtig is aan bands als Cabaret Voltaire.
Dit is new wave die langzaam richting de dansvloer kruipt.
Industrial dat ontdekt dat een baslijn ook gewoon lekker mag zijn.
Postpunk dat ergens onderweg een drumcomputer tegenkomt en besluit hem mee naar huis te nemen.
En juist die combinatie maakt Here To Go zo sterk.
Het nummer wil bewegen, maar wordt nooit vrolijk. Onder die dansbare buitenkant blijft iets onrustigs zitten.
Dat past perfect bij CODE. Het album hield zich bezig met technologie, programmering, surveillance en controle – onderwerpen die in 1987 behoorlijk futuristisch klonken en in 2026 bijna de gebruiksaanwijzing van een gemiddelde dinsdag zijn geworden.
De remaster probeert gelukkig ook niet van Cabaret Voltaire een moderne band te maken.
Dat zou onzin zijn.
Je wilt het karakter van 1987 behouden: die droge drums, de mechanische groove, de elektronica die soms bijna industrieel tegen je aan schuurt.
Alleen klinkt het nu alsof iemand na bijna veertig jaar het stof van de machines heeft geblazen.
En die machines blijken het nog uitstekend te doen.
De Alternatieve Muziekman zegt
Here To Go bewijst vooral hoe vooruitziend Cabaret Voltaire was.
New wave, synthpop, industrial, funk en dub staan hier niet netjes in aparte hokjes. Ze lopen door elkaar heen, botsen af en toe en vinden vervolgens samen de dansvloer.
En bijna veertig jaar later?
Nog steeds raak.
Cijfer: 9,2/10
Groove: ⭐⭐⭐⭐⭐
Elektronica: ⭐⭐⭐⭐⭐
Bas: ⭐⭐⭐⭐½
New-wavefactor: ⭐⭐⭐⭐⭐
Remaster: ⭐⭐⭐⭐½
Houdbaarheid na bijna 40 jaar: ⭐⭐⭐⭐⭐
INDIE TOP 20-potentie: ⭐⭐⭐⭐½
1987 stuurde een bericht naar 2026: pas een beetje op met technologie en controle. We hebben het bericht blijkbaar gelezen en vervolgens precies het tegenovergestelde gedaan. Gelukkig klinkt de soundtrack nog uitstekend.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten