Indochine – Tokyo Boy (Live Babel Show) ★★★★☆ (4,5/5)

🎧 Indochine – Tokyo Boy (Live Babel Show)

4

Indochine live is altijd nét iets groter, dramatischer en bombastischer dan strikt noodzakelijk is. En precies daarom werkt het. Tokyo Boy (Live Babel Show) klinkt alsof iemand een neonstad, een stadionconcert en een existentiële crisis in één nummer heeft gegooid.

Vanaf het begin zit je midden in die typische Indochine-sfeer: grote synths, stuwende drums en Nicola Sirkis die zingt alsof hij tegelijkertijd een liefdesbrief en een noodsignaal de zaal in slingert. Live krijgt het nummer nog meer vaart dan op plaat. Alles klinkt groter, donkerder en net iets urgenter.

Die Babel Show-productie helpt natuurlijk ook mee. Licht, visuals, publiek dat alles meebrult – het geeft Tokyo Boy iets filmisch. Alsof je niet naar een concert kijkt, maar naar de soundtrack van een nachtelijke rit door een futuristische stad waar iedereen mooi, ongelukkig en te laat thuis is.

Muzikaal balanceert het nummer precies op die lijn waar Indochine al jaren goed in is: pop genoeg om te blijven hangen, donker genoeg om interessant te blijven. En live hoor je nog beter hoe sterk dat refrein eigenlijk is. Het heeft iets groots, iets heroïsch bijna, zonder dat het kitsch wordt. Nou ja… bijna niet.

Pannekoek zou zeggen: dit is muziek voor mensen die zelfs op een woensdagavond willen doen alsof ze in een Franse arthousefilm zitten.
Derksen: meeslepend, groot en live nog beter dan op plaat.
Van Roosmalen: het is allemaal veel, maar je wilt er toch middenin staan.

---

⭐ Eindoordeel

★★★★☆ (4,5/5)
Cijfer: 8,7
Hitpotentie: 7,8

Geen subtiel nummer, maar wel eentje dat live volledig tot leven komt. Zoals veel dingen bij Indochine: net iets te groot… en juist daardoor goed.https://youtu.be/k5fnm3_kiG4?si=bxLQdH2KXjodz37V

Peter Gabriel – Till Your Mind Is Shining (Dark-Side Mix)★★★★☆ (4,5/5)

🎧 Peter Gabriel – Till Your Mind Is Shining (Dark-Side Mix)

4

Peter Gabriel maakt hier geen gewoon nummer, maar een soort nachtelijke gedachtegang waar je langzaam in verdwijnt. Till Your Mind Is Shining (Dark-Side Mix) klinkt alsof Gabriel om drie uur ’s nachts nog wakker ligt, naar het plafond staart en besluit daar meteen maar een liedje van te maken.

En eerlijk: niemand kan dat zo mooi als hij.

Deze Dark-Side Mix haalt alle lichtheid uit het nummer en laat vooral de schaduwen over. De productie is donker, traag en broeierig. Synths bewegen voorzichtig onder de oppervlakte, percussie klinkt alsof die ergens ver weg in een andere kamer staat en Gabriels stem hangt daarboven als iemand die alles al gezien heeft en er niet meer van schrikt.

Het mooie is dat het nummer nergens haast heeft. Gabriel bouwt langzaam, bijna irritant langzaam, maar juist daardoor krijgt alles gewicht. Elke zin voelt belangrijk, elke stilte ook. Dit is geen nummer voor op de achtergrond – dit is muziek die je volledig opslokt als je ervoor openstaat.

De titel klinkt bijna spiritueel, maar in deze Dark-Side Mix wordt het eerder iets onheilspellends. Niet “je hoofd gaat stralen”, maar eerder: eerst moet je nog even door alle donkere kamers heen.

Pannekoek zou zeggen: dit is muziek voor mensen die zelfs hun slapeloosheid serieus nemen.
Derksen: donker, gelaagd en precies zoals je hoopt dat Peter Gabriel klinkt.
Van Roosmalen: hij zingt alsof hij iets weet wat jij liever niet wilt horen.

---

⭐ Eindoordeel

★★★★☆ (4,5/5)
Cijfer: 8,8
Hitpotentie: 6,9

Geen hit, geen makkelijk nummer, maar wel eentje die langzaam onder je huid kruipt. Zoals de beste Peter Gabriel-nummers dat doen.

https://www.youtube.com/watch?v=JbiZaJ5JICI

Metric - Crush Forever★★★★☆ (4/5

🎧 Metric – Crush Forever

4

Metric doet hier weer waar ze goed in zijn: een nummer maken dat tegelijk koel en emotioneel klinkt. Crush Forevervoelt alsof iemand een liefdeslied heeft geschreven, maar dan met de gordijnen dicht en een lichte identiteitscrisis erbij.

Vanaf het begin zit je meteen in die typische Metric-sfeer: stuwende synths, strakke gitaren en Emily Haines die zingt alsof ze het allemaal nét iets te goed doorheeft. Niet hysterisch, niet overdreven – gewoon precies genoeg afstand om het interessant te houden.

Het nummer draait om obsessie, verlangen en het idee dat sommige gevoelens zich gedragen alsof ze eeuwig mogen blijven. En dat is ergens romantisch, maar ook een beetje vermoeiend. Want een crush is leuk… tot je er een heel leven van maakt.

Muzikaal blijft het lekker hangen. De groove is sterk, het refrein werkt en alles klinkt precies zoals je wilt dat Metric klinkt: een beetje alternatief, een beetje jaren 80, een beetje alsof je in een neonverlichte stad loopt waar iedereen mooier is dan jij.

Pannekoek zou zeggen: dit is muziek voor mensen die “ik ben eroverheen” zeggen en dan toch weer hun ex opzoeken.
Derksen: sterk refrein, fijne sfeer en typisch Metric.
Van Roosmalen: ze zingt dat het voor altijd is, en je weet meteen dat dit niet goed gaat aflopen.

---

⭐ Eindoordeel

★★★★☆ (4/5)
Cijfer: 8,2
Hitpotentie: 7,7

Geen enorme hit, maar wel een nummer dat zich vastbijt. Zoals sommige verliefdheden dat helaas ook doen.

https://youtu.be/Q8nRYxi3HDg?si=tKrRSwumqLBAya3P

The Temper Trap – Sungazer★★★★☆ (4/5

🎧 The Temper Trap – Sungazer

4

The Temper Trap maakt weer zo’n nummer dat klinkt alsof het tegelijkertijd naar boven wil kijken en ergens verdrietig in de verte blijft staren. Sungazer heeft precies dat typische Temper Trap-DNA: groot, zwevend en een beetje alsof iemand met open armen op een heuvel staat terwijl er een windmachine aanstaat.

Vanaf het begin hoor je die vertrouwde combinatie van galmende gitaren, stuwende drums en de stem van Dougy Mandagi die nog steeds klinkt alsof hij elk moment door het plafond heen kan breken. Het nummer bouwt rustig op, laagje voor laagje, tot het uiteindelijk uitkomt bij zo’n refrein waarvan je denkt: ja hoor, daar is dat stadiongevoel weer.

En eerlijk: dat kunnen ze nog steeds goed.

Sungazer voelt als een nummer over verlangen, over ergens naar kijken zonder er ooit echt bij te kunnen. De titel alleen al roept iets op van licht, afstand en hoop – maar dan wel met een flinke scheut melancholie eroverheen. Want The Temper Trap klinkt nooit écht vrolijk. Zelfs hun meest opbeurende nummers hebben altijd iets van: ja, maar straks doet het toch weer pijn.

Pannekoek zou zeggen: dit is muziek voor mensen die hun gevoelens graag zo groot mogelijk uitvergroten.
Derksen: meeslepend, sfeervol en precies wat je van The Temper Trap wilt horen.
Van Roosmalen: hij kijkt naar de zon, maar je weet dat hij ondertussen vooral aan iets anders denkt.

---

⭐ Eindoordeel

★★★★☆ (4/5)https://youtu.be/9uyOf34IM3w?si=rOTfOE8rmxdI2oE3

Ploegendienst – Asfalt★★★★☆ (4/5)

🎧 Ploegendienst – Asfalt

4

Ploegendienst maakt geen muziek waar je rustig van wordt. Asfalt klinkt alsof iemand een verkeersbord uit de grond trekt, daar een microfoon van maakt en vervolgens zijn frustraties over de wereld eruit schreeuwt.

En die vervreemde sound helpt daar behoorlijk bij. Alles klinkt nét verkeerd. Gitaren die eerder zagen dan spelen, drums die klinken alsof ze in een kelder tegen de muur staan, en een stem die niet zingt maar meer overleeft. Alsof het nummer op instorten staat en dat zelf eigenlijk ook wel prima vindt.

Asfalt voelt als rondlopen in een industrieterrein om half drie ’s nachts. Koud licht, lege parkeerplaatsen, te veel gedachten en iemand die op de achtergrond ruzie maakt. Het is rauw, ongemakkelijk en absoluut niet bedoeld om gezellig gevonden te worden.

En precies daardoor werkt het.

Want Ploegendienst probeert niet mooi te zijn. Ze proberen echt te zijn. Dat levert soms chaos op, soms herrie en soms een nummer waar je na afloop denkt: wat was dit eigenlijk? Maar ondertussen heb je wel geluisterd. En dat is al meer dan de meeste brave bands voor elkaar krijgen.

---

⭐ Eindoordeel

★★★★☆ (4/5)
Cijfer: 8,1
Hitpotentie: 5,6

Geen hit, geen makkelijke luisterbeurt, maar wel zo’n nummer dat je wakker schudt. Zoals een val op asfalt meestal doet.

https://youtu.be/79lwfhS_36E?si=wjHc4HrRbW9c5fV4

Dry Cleaning – Sliced By A Fingernail★★★★☆ (4/5)

🎧 Dry Cleaning – Sliced By A Fingernail

4

Dry Cleaning maakt muziek alsof iemand vergeten is de handleiding van een normaal popnummer mee te sturen. Sliced By A Fingernail is weer zo’n track waarbij je de eerste minuut denkt: wat is dit precies? En de tweede minuut: waarom vind ik dit eigenlijk goed?

Die vervreemde sound zit overal. Gitaren die niet echt een riff spelen maar meer ergens omheen cirkelen, een ritme dat net niet lekker wil landen, en daaroverheen Florence Shaw die niet zingt maar praat alsof ze boodschappen opleest die langzaam in een existentiële crisis veranderen.

En gek genoeg werkt het.

Want Dry Cleaning klinkt nooit alsof ze hun best doen om raar te zijn. Ze zijn het gewoon. Dit nummer voelt alsof je midden in een droom zit waar alles nét iets verschoven is. Niet eng, niet onluisterbaar – gewoon vreemd genoeg om interessant te blijven.

De titel alleen al – Sliced By A Fingernail – klinkt alsof iemand zich heel klein bezeerd heeft en daar vervolgens een compleet levensgevoel aan ophangt. En dat is eigenlijk precies wat Dry Cleaning doet: van iets kleins iets ongemakkelijks maken.

---

⭐ Eindoordeel

★★★★☆ (4/5)
Cijfer: 8,3
Hitpotentie: 5,8

Geen hit, geen makkelijke luisterbeurt, maar wel precies het soort nummer dat onder je huid kruipt. Zoals een kleine snee… waar je toch steeds aan blijft voelen.

https://youtu.be/kXOUVkm0AfE?si=_RPg_7BHS6xMR98V

ALBUM RECENSIE Frank Boeijen – Paradijs Van Het Grote Niets ★★★★☆ (4/5)

🎧 Frank Boeijen – Paradijs Van Het Grote Niets

Melancholie met uitzicht op een lege horizon

4

Er zijn artiesten die ouder worden en steeds meer op zichzelf gaan lijken. En dan heb je Frank Boeijen, die ouder wordt en steeds meer op een wandelende herfstmiddag begint te lijken.

Paradijs Van Het Grote Niets is precies wat je verwacht van Frank Boeijen: poëtisch, melancholisch, een tikje zwaar op de hand en vol zinnen waarvan je niet altijd precies weet wat ze betekenen – maar je voelt wel dat ze ergens pijn doen.

---

🎧 De sound: piano, strijkers en een flinke laag mist

Vanaf de eerste nummers zit je meteen in dat bekende Boeijen-universum. Piano’s die langzaam vooruit schuifelen, subtiele strijkers, hier en daar wat gitaar, en overal die stem die klinkt alsof hij altijd net uit een regenbui komt.

Het album is geen verzameling hits, geen plaat die even lekker doorbeukt. Dit is muziek voor late avonden, voor lege kamers, voor mensen die iets kwijt zijn maar niet precies weten wat. En daar is Frank nog steeds een meester in.

Muzikaal gebeurt er niet heel veel onverwachts. Maar dat hoeft ook niet. Dit album draait niet om verrassingen, het draait om sfeer. Om woorden die blijven hangen en melodieën die zich langzaam vastzetten.

---

🎤 De teksten: zwaar, mooi en soms nét iets te veel

Frank Boeijen schrijft alsof hij voortdurend uit het raam zit te kijken naar iets wat allang weg is. Liefde, tijd, verlies, herinneringen – alles krijgt hier een plek.

En meestal werkt dat prachtig. Omdat hij een van de weinige Nederlandse artiesten is die echt iets poëtisch durft te doen zonder meteen sentimenteel te worden. Maar soms schiet hij ook door. Dan wordt het zó veel mist, zó veel symboliek, dat je denkt: Frank, zeg nou gewoon eens wat je bedoelt.

t.

---

💥 Hoogtepunten en kanttekeningen

De sterkste momenten van het album zijn de nummers waar Boeijen het klein houdt. Geen groot drama, geen zwaar arrangement – gewoon piano, stem en een goede zin. Dan komt hij het hardst binnen.

Maar er zijn ook momenten waarop het allemaal nét iets te bedacht voelt. Alsof hij zo graag mooi wil zijn, dat het af en toe ten koste gaat van spontaniteit.

Toch doet dat weinig af aan het geheel. Want dit is een album dat precies weet wat het wil zijn. En dat is tegenwoordig al bijna een kwaliteit op zich.

---

⭐ Eindoordeel

★★★★☆ (4/5)
Cijfer: 8,4
Hitpotentie: 6,7

Geen plaat voor de massa, maar wel eentje die langzaam groeit. Zoals regen op een raam: eerst zie je het nauwelijks, en ineens kijk je nergens anders meer naar.

https://youtu.be/M03UXvwGwL4?si=GwjB8dBQDxwoIKHB