RECENSIE: deadmau5 – Science (feat. Stevie Appleton)
Er zijn nummers die je meteen terugbrengen naar een tijd.
En er zijn nummers waarbij je vooral denkt: ja, maar waar is dat oude gevoel gebleven?
Science is duidelijk geen I Remember.
En misschien is dat precies het probleem.
De track begint degelijk. Strakke synths. Een gecontroleerde opbouw. Alles technisch in orde. Alsof het door een ingenieur is ontworpen. Wat bij deadmau5 natuurlijk ook een beetje zo is.
Maar waar vroeger de melancholie door de elektronica heen sijpelde — dat soort nachtelijke euforie dat je niet kon uitleggen — blijft het hier vooral netjes.
Te netjes.
Stevie Appleton doet wat hij moet doen. Zijn vocal is prima. Functioneel. Radiovriendelijk zelfs. Maar nergens gevaarlijk. Nergens dat moment waarop je denkt: dit breekt iets open.
En dat mis je.
Want deadmau5 kan dat.
Hij hééft dat gedaan.
Dat zwevende, emotionele, bijna filmische gevoel dat je bij I Remember of Strobe had — dat zit hier niet in. Dit is geen nachtelijke ontlading. Dit is een gecontroleerd experiment.
De drop komt zoals verwacht. Goed geproduceerd. Strak. Maar je voelt hem niet in je borstkas.
Je knikt.
Je danst misschien.
Maar je zweeft niet.
En dat is jammer.
Want technisch klopt het allemaal. Maar emotie laat zich niet programmeren.
Beoordeling:
Cijfer: 7,0
Hitpotentie: 8,2
Goed gemaakt.
Maar het hart bleef in 2008 achter.
